ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ-ਸਜਿਆ, ਕਿਰਪਾਨ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਤ ਮਹਾਂਦ्वीਪਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ‘ਤੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਕੋਈ ਧਨ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ, ਨਾਂ ਦੁਖ, ਨਾਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਮਰਾਟ ਬਣ ਗਿਆ—ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਵ-ਪਤੀ। ਉਹ ਗਊਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਜਨਯਾ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ-ਦਾਤਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਧਨੁ-ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਕੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਸੀ—ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਪ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਰਕੋਟਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਵਾਰਿਸ਼ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਖੇਡਾਂ-ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਵਗਾ ਲਿਆ; ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ‘ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਭਰਦੀ ਸੀ, ਡਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਲ ਆਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਸੁੱਟਦਾ। ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਡਰ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਛੁਪ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਲਟਾਇਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਹੇਲ ਮੱਛੀਆਂ ਨੂੰ ਉਚਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝਾਗ-ਭਰੇ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੰਵਾਂ ਨਾਲ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖੀਚ ਕੇ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਡੋਲ ਗਏ, ਡਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਅਟਕਲ ਲਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਅਚਾਨਕ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਡੋਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉੱਠ ਪਏ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਨਾਲ ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣੇ ਡੋਲਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਪੰਜ ਬਾਣ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਚਲਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ, ਪੁਲਸਤਯ ਵੰਸ਼ੀ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਦ ਆ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਪੁਲਸਤਯ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ‘ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਦੇ ਧਨੁ-ਡੋਰੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਜਾਂ ਤੜਕਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਰਗਵ (ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ) ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯੁੱਧ ‘ਚ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਲਮ ਦੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ, ਜੋ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਸੀ, ਦਾਨ ਮੰਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ—ਸੱਤ ਟਾਪੂ, ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਨਗਰਾਂ, ਪਿੰਡ, ਵੱਸਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ। ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਬਸ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਸੁੰਨ-ਪਈ ਤਪੋਭੂਮੀ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ, ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਹੈਹਯਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਿਆ; ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ‘ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਹੈਹਯਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।" "ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਮ, ਤੇਰੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ।" "ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰੇਗਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।" ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਆਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਉਂ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਰ ਮੰਗਿਆ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਬਚੇ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਧੀਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ: ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਸ਼ੂਰ, ਵ੍ਰਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਮਧੁਪਧਵਜ। ਜਯਧਵਜ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਾਂ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੈਹਯਾ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਨ: ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਜਾਤ, ਭੋਜ, ਅਤੇ ਅਵੰਤੀ ਯਾਦ ਰਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੌਣਡੀਕੇਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਤਾਲਜੰਘਾ ਵੀ; ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਸੁਜਾਤ ਵੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ। ਵ੍ਰਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨੇਕ ਯਾਦਵ ਸਨ; ਵ੍ਰਸ਼ਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਧਾਰਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਧੁ ਸੀ। ਮਧੁ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਸ਼ਣ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ; ਵ੍ਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ, ਤੇ ਮਧੁ ਤੋਂ ਮਾਧਵ ਵੰਸ਼ੀ ਹੋਏ। ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਯਦੁ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹੈਹਯਾ ਨੂੰ ਹੈਹਯਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਗੁਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦਾ ਜਨਮ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੰਜ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ, ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ—ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ। ਪੰਜ ਉਤਪਤੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ ਵਿਰਲੇ ਸੰਸਾਰੀ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ।