ਤੁਰਵਸੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਹਿਨੀ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੋਭਾਨੁ ਹੋਏ। ਗੋਭਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਐਸ਼ਾਨੁ ਹੋਏ, ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ। ਐਸ਼ਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰੰਧਮ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁੱਤ ਹੋਏ। ਮਰੁੱਤ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਵਿਕਸ਼ਿਤ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਯਗਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨਿਸੰਤਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੰਯਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਜਾ ਬਣੀ। ਯਗਿਆਂ ਲਈ ਸੰਯਤਾ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੰਵਰਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸੰਯਤਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਧਾਪਾ ਪੌਰਵ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰੂਰੋਮਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਨ। ਕਰੂਰੋਮਾ ਤੋਂ ਅਹ੍ਰੀਦ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਪਾਂਡਿਆ, ਕੇਰਲ, ਕਾਲਾ, ਅਤੇ ਚੋਲਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਦੁਰਹਯੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੁਸੇਤੁ ਹੋਏ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਾਰਸੇਤੁ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਯੁੱਧ ਨੇ ਦੱਸ ਮਹੀਨੇ ਚੱਲਿਆ। ਅੰਗਾਰਸੇਤੁ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਗਾਂਧਾਰ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ’ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਨੋ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਾ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਯੂਤ ਹੋਏ। ਦ੍ਯੂਤ ਤੋਂ ਵਨਦੁਹਾ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਚੇਤਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਅਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਯਦੁ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ—ਸਹਸ੍ਰਾਦ, ਪਯੋਦ, ਕਰੋਸ਼ਟਾ, ਨੀਲ ਅਤੇ ਅੰਜਿਕਾ। ਸਹਸ੍ਰਾਦ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਹੈਹਯ, ਹਯ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੇਣੁਹਯ। ਹੈਹਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਨੇਤ੍ਰ ਹੋਇਆ। ਧਰਮਨੇਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਤਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਹੰਜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਹੰਜਨੀ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਸਾਈ। ਮਹਿਸ਼ਮਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿਆ ਤੋਂ ਦੁਰਦਮਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਨਕਾ ਗਿਆਨੀ ਹੋਇਆ। ਕਨਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ, ਕ੍ਰਿਤੌਜਾ, ਕ੍ਰਿਤਧਨਵਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਾਗ੍ਨਿ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਸੀ। ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ੀ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਦਾਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਦਾਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਯੁੱਧ ਜਿੱਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ—ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਂਦੀਪ, ਨਗਰੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਪਿੰਡ—ਸਭ ਜਿੱਤ ਲਏ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਉੱਤੇ ਸਤ ਸੌ ਯੱਗ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਲੱਖਾਂ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਯੂਪ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੇਦਿਕਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੋਭਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਵਰੀਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਤੁਤੀ ਗਾਈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ—ਯੱਗ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸ਼ੌਰ্য ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ—ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ, ਰਥ ਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਧਨ ਦੀ ਘਾਟ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਭ੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਰਾਟ ਬਣਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਗਵਾਲਾ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਰਜਨਯ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਰ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਕੋਟਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਗ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਖੇਡਦੇ-ਖੇਡਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਦੀ ਦੇ ਵਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿੰਡ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਲੁੱਟ ਲਈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਰਮਦਾ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦਾ। ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਂਨਾਗ, ਡਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਛੁਪ ਗਏ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਛਲੀਆਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਰਹੀ ਝੱਗ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਘੁੰਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।