ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਭਗਤ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਾਂਗ ਪੁਰਾਤਨ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਾਜੁਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਰੋਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਬੱਦਲ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ—ਪੈਪਪਲਾਦੀ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਦਇਆ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ਼ੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰਗੜੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਸ਼ੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਕਰੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁਧੜ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ਼ੇ ਰਗੜੇ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ਼ੇ ਬਕਰੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਜਪਾਰਸ਼ਵ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੇਮਕਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ। ਰੇਮਕਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਬੱਚਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰੇਮਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁਢੇਪੇ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਅੰਦਰ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਰਵਸੁ, ਧ੍ਰੁਯੁ, ਅਨੁ ਅਤੇ ਯਦੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤੁਰਵਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਹਨੀ ਸੀ; ਵਹਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੋਭਾਨੁ ਸੀ; ਗੋਭਾਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੈਸ਼ਾਨੁ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸੀ। ਅੈਸ਼ਾਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰੰਧਮ, ਅਤੇ ਕਰੰਧਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁੱਤ ਸੀ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਆਵਿਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਥਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੰਯਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ خاطر, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੰਵਰਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਯਯਾਤਿ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੁਢੇਪਾ ਪੌਰਵ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਕਰੂਰੋਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ; ਕਰੂਰੋਮਾ ਤੋਂ ਅਹਰੀਦਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਪਾਂਡਿਆ, ਕੇਰਲ, ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਚੋਲਾ ਰਾਜੇ ਹੋਏ; ਧ੍ਰੁਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੁਸੇਤੁ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਅੰਗਾਰਸੇਤੁ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯੌਵਨਾਸ਼ਵ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਚੱਲਿਆ। ਅੰਗਾਰਸੇਤੁ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਗਾਂਧਾਰਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਗਾਂਧਾਰਾ ਖੇਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਾ ਸੀ; ਧਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਯੂਤਾ ਸੀ; ਦ੍ਯੂਤਾ ਤੋਂ ਵਨਦੂਹਾ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਚੇਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋਈ। ਯਦੁ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਸਹਸਰਾਦਾ, ਪਯੋਦਾ, ਕ੍ਰੋਸ਼ਟਾ, ਨੀਲਾ, ਅਤੇ ਅੰਜਿਕਾ; ਸਹਸਰਾਦਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਸਨ। ਹੈਹਯਾ, ਹਯਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੇਣੁਹਯਾ; ਹੈਹਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਨੇਤ੍ਰਾ ਸੀ। ਧਰਮਨੇਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਤਾ ਸੀ; ਸਾਹੰਜਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਹੰਜਨੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਮਹਿਸ਼ਮਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਯਾ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦੁਰਦਮਾ ਸੀ। ਦੁਰਦਮਾ ਦਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਕਨਕ ਸੀ; ਕਨਕ ਦੇ ਚਾਰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਸਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਿਆ, ਕ੍ਰਿਤੌਜਾ, ਕ੍ਰਿਤਧਨਵਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਾਗਨੀ; ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਿਆ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ ਆਇਆ। ਉਹ ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪस्या ਕੀਤੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਤਪ। ਆਤ੍ਰਿ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਨੇ, ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਦਾਤਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਵਰਤਾਨੇ ਦਿੱਤੇ; ਪਹਿਲਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਜੰਗਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ 'ਤੇ ਸਤ ਸੌ ਯਜਨਾਵਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਯਜਨਾਵਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਲੱਖਾਂ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੇਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਸਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਆ ਕੇ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਵਰੀਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਤੁਤੀ ਗਾਈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸ਼ੌਰਯ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਾਣਿਕ ਵਿਰਾਸਤ ਵਜੋਂ ਸਾਂਭੀ ਗਈ।