ਚੰਦਰਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਰਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦਾ ਨਾਮ ਭਰਦਵਾਜ਼ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਰਿਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਦੋ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਹੋਏ। ਅੱਗੇ ਤਿੰਨ ਭੀਮਸੇਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦੋ ਜਨਮੇਜਯਾ। ਦੂਜੇ ਰਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤੀਪ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਪ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ—ਦੇਵਾਪੀ, ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ—ਸਭ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਅਤੇ ਯੋਧਾ ਸਨ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਤੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਬਾਹਲਿਕ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣੋ। ਬਾਹਲਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮਦੱਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਭੂਰੀ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਦੇਵਾਪੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਕ੍ਰਿਤਕਾ (ਚਯਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ) ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਦ੍ਵੈਪਾਇਨ (ਵਿਆਸ) ਨੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੂ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ। ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੌਭਦ੍ਰਾ (ਸੁਭਦ੍ਰਾ) ਨਾਲੋਂ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਤੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਕਾਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ—ਇੱਕ ਚੰਦ੍ਰਾਪੀੜ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸੂਰਿਆਪੀੜ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਸੀ। ਚੰਦ੍ਰਾਪੀੜ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇਜਯਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਹੋਇਆ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਕਰਨ ਸੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਸੀ। ਸਤ੍ਯਕਰਨ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਸ਼੍ਵੇਤਕਰਨ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵਣ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਣ ਵਿੱਚ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਗਠਿਤ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਣਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਾਲਿਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ, ਸ਼੍ਵੇਤਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਮਹਾਨ ਗਮਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਪਈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਨਾਜੁਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਣਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਈ। ਉਹ ਭਗਤਿ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਪੁਰਾਣੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਛੱਡ ਗਈ, ਜੋ ਉਥੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲ ਆ ਗਏ। ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਪੈਪਲਾਦੀ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਾਸਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਕਰੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਾਸਲੀਆਂ ਰਗੜ ਕੇ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਜਪਾਰਸ਼ਵ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੇਮਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ। ਰੇਮਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਰੇਮਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤੇ ਇੱਕਠੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵੀ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਛੋਟਿਆਂ ਤੱਕ ਵਿਰਾਸਤ ਜਾਂ ਉਮਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕੇਗਾ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ ਅਤੇ ਯਦੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣੋ। ਤੁਰਵਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਹਿਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਗੋਭਾਨੁ ਹੋਇਆ। ਗੋਭਾਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜੈਤਾ ਜਿੱਤੂ, ਰਾਜਾ ਐਸ਼ਾਨੁ ਸੀ। ਐਸ਼ਾਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰੰਧਮ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਰੁੱਤ। ਫਿਰ ਆਵਿਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬੇਉਲਾਦ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੰਯਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣੀ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਦਾਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੰਵਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ। ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਮਰ ਦਾ ਵਿਰਾਸਤ ਪੌਰਵ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਕਰੂਰੋਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਹ੍ਰੀਦ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਪਾਂਡਿਆ, ਕੇਰਲ, ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਚੋਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਰਾਜੇ ਬਣੇ। ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਭ੍ਰੁਸੇਤੁ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਾਰਸੇਤੁ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਯੌਵਨਾਸ਼ਵ ਦੁਆਰਾ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੱਸ ਮਹੀਨੇ ਚੱਲਿਆ। ਅੰਗਾਰਸੇਤੁ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਗਾਂਧਾਰਾ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖੇਤਰ ਗਾਂਧਾਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।