ਅਜਮੀਢ਼ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਧੂਮਿਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਤਿ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਭਾਗਣੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ਿਓ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਰੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੀ ਹੋਈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਸੰਯਮਤ ਆਹਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਅਗਨਿਕੁੰਡ ਕੋਲ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਸੁੱਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੂਮਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਕਰਕੇ ਅਜਮੀਢ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਰਿਕਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਵਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਰਿਕਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸੰਵਰਣ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਸੰਵਰਣ ਤੋਂ ਕੁਰੁ। ਕੁਰੁ ਨੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਕੁਰੂਖੇਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਖਦਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਤੇ "ਕੌਰਵ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਕੁਰੁ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਸੁਧਨਵਨ, ਸੁਧਨੁਸ, ਮਹਾਬਲੀ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਰੀਮੇਜਯ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਧਰਮੀ ਜਨਮੇਜਯ ਸੀ; ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ੍ਰੁਤਸੇਨ, ਅਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨਾਮਕ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ; ਜਨਮੇਜਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਰਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ। ਸੁਰਥਾ ਦਾ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦੁਰਥਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰਥਾ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਰਿਕਸ਼ਾ ਜਨਮੇ। ਦੂਸਰਾ ਪੁੱਤਰ ਭਰਦਵਾਜ਼ਾ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਰਿਕਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦੋ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਹੋਏ। ਤਿੰਨ ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਦੋ ਜਨਮੇਜਯ ਵੀ ਹੋਏ; ਦੂਜੇ ਰਿਕਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤੀਪ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਪ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ। ਦੇਵਾਪੀ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੋਏ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਤੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਜਨਮੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਬਾਹਲਿਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੋਮਦੱਤ ਸੀ; ਸੋਮਦੱਤ ਤੋਂ ਭੂਰੀ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ਲ ਜਨਮੇ। ਦੇਵਾਪੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਕ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਚਯਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਏ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ। ਕਾਲੀ ਤੋਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਵਲੋਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੁ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਜਨਮੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਾਂਡੁ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੌਭਦ੍ਰ (ਅਭਿਮਨ्यु) ਸੀ; ਅਭਿਮਨ्यु ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਕਾਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ: ਇੱਕ ਸੀ ਰਾਜਾ ਚੰਦਰਾਪੀੜ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸੀ ਸੂਰਿਆਪੀੜ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਸੀ। ਚੰਦਰਾਪੀੜ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਧਨੁਰਧਾਰੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇਜਯ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਰਣਾਸਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ ਸਤ੍ਯਕਰਨ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਸੀ। ਸਤ੍ਯਕਰਨ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼੍ਵੇਤਕਰਨ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ, ਚਾਹੇ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਵਣਵਾਸ ਲਈ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਦ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਗਠਿਤ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼੍ਵੇਤਕਰਨ, ਪ੍ਰਜਾ ਪਤੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਪੂਰਵ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਯਾਣ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਿਨੀ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਨਾਜੁਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਨੂੰ ਓਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਪਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ, ਪੁਰਾਣੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਾਂਗ, ਨਾਜੁਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਬੱਦਲ ਆ ਗਏ; ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਪੈਪਲਾਦੀ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਓਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਇਆਵਾਨ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾ ਲਏ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਸੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮਲ੍ਹੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਬੱਕਰੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁਗਠਿਤ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਸੇ ਰਗੜ ਕੇ ਕਾਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਅਜਪਾਰਸ਼ਵ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਰੇਮਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਰੇਮਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਉਹ ਰੇਮਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਬਣੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤੇ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ; ਇਹ ਹੈ ਪਉਰਵ ਵੰਸ਼, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਜਨਮੇ। ਇੱਥੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਭੀ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਉਮਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਬਾਰੇ ਸੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਉਰਵਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਉਰਵ ਵੰਸ਼ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁ, ਅਨੁ ਅਤੇ ਯਦੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।