ਮੈਂ ਉਸ ਅਮਲ, ਨਿਰਮਲ, ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸਰਵਗਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਬੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਟਿਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੇ ਸਾਧਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਮੈਂ ਹਰਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿਚ ਸਿਆਣੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਪਵਿਤ੍ਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਸੁਖੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਮਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਰਵਗਤ, ਸੰਸਾਰੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਅਜੀਤ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਤਿ ਪਵਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ ਵਣ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸਾਧਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਪਾਨਾਸ, ਧਵਾ, ਖਾਦੀਰਾ, ਅੰਬ, ਜੰਬੂ, ਕਪੀਠਾ, ਬਨਿਆਨ ਅਤੇ ਦੇਓਦਾਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਤਥ, ਪਾਰਿਜਾਤ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰੂ, ਪਾਤਾਲ, ਬਕੁਲਾ, ਸਪਤਪਰਣਾ, ਪੁੰਨਾਗ ਅਤੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਸਨ। ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਨਾਰੀਅਲ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੰਪਕ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਤਿ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੀਝ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀਯ, ਵੈਸ਼ਿਆ, ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਘਰਵਾਲੇ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਗੋ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਚਨਾ, ਕਾਲੀ ਮਾਂਸ, ਹਰੇ ਮਾਂਸ, ਤਿਲ, ਅਤੇ ਗੰਧਕ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਵਿਤ੍ਰ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੀਨੀ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ, ਜਲੰਦੀ ਯੱਗਿਆ ਦੀ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੱਗਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਯੱਗਿਆ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਸਾਧਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਲੋਕ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜੋ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪੂਜਾਰੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਸਿਆਣਾ ਸੁਤਾ, ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਾਧਕਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼िष्य, ਪ੍ਰਧਾਨ ਪੂਜਾਰੀ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀਯਾਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਾਂ, ਆਗਮਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ, ਜਨਮਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੇਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਮਹਾਭਾਰਤ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸਿਆਣੇ। ਕਿਵੇਂ, ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਪਜਿਆ—ਚਲਦਾ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਗੰਦਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ? ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਿਆਨ ਕਰੋ: ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਇਹ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਕਿੱਥੇ, ਹੇ ਸੁਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਉਪਜਿਆ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਦਾ ਅਤੇ ਅਚਲ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋਇਆ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਘਟਨ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ? ਬਦਲਾਅ ਰਹਿਤ, ਪਵਿਤ੍ਰ, ਸਦਾ-ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਵਰੂਪ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਦਾ ਇੱਕ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਮੈਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਿਰਣ੍ਯਗਰਭ, ਹਰਿ, ਸ਼ੰਕਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਖੀ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਸਲਾਮ। ਉਸਦੇ ਲਈ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਤੇ ਕਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਸਲਾਮ; ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ। ਬਦਲਾਅ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਮਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣ, ਸੰਰਕਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਵਿਘਟਨ ਦਾ ਮੂਲ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਅਤਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨੂੰ ਸਲਾਮ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਚੁਤ, ਪ੍ਰਭੂ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਲ, ਆਖ਼ਰੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਅੰਗੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਵਿਘਟਨ 'ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਰਕਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਮਰ, ਬਦਲਾਅ ਰਹਿਤ। ਮੂਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਰਾਸਾਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਪਿਤਾਮਾਹ, ਜੋ ਲੋਟਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਦੱਖਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਾਧਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ, ਅਰਥਮਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਕਸਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਨਪ੍ਰਗਟ ਕਾਰਨ, ਸਦਾ-ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਅਸਤੀਤਵ ਅਤੇ ਅਨਾਸਤੀਤਵ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ। ਸਮਝੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਸਾਧਕ, ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਮਿਟ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਭਗਤੀ ਹੈ। ਮਹਤ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਤੱਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦਾ-ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਸਿਰਜਣ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਮਝ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਸਥਾਰਿਤ ਖਾਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਨਰਾ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹਨ।' ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਆਸਰਾ ਸਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਰਾਯਣ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਦਾ ਅੰਡਾ ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਤੈਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਪਜਿਆ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮਿਆ; ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਥੇ ਪੂਰੇ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।