ଆପୀଡଯଦ୍ ଅରିଷ୍ଟସ୍ଯ କଣ୍ଠଂ କ୍ଲିନ୍ନମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍ ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଏକଂ ଚ ତେନୈଵାତାଡଯତ୍ ତତଃ
କୃଷ୍ଣ ଅରିଷ୍ଟର ଗଳାକୁ ଭିଜା କପଡ଼ ପରି ଚିପିଲେ, ଏକ ଶୃଙ୍ଗ ଉଠାଇ ତାହା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ମମାର ସ ମହାଦୈତ୍ଯୋ ମୁଖାଚ୍ ଛୋଣିତମ୍ ଉଦ୍ଵମନ୍ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ ନିହତେ ତସ୍ମିନ୍ ଗୋପା ଦୈତ୍ଯେ ଜନାର୍ଦନମ୍ ଜମ୍ଭେ ହତେ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ପୁରା ଦେଵଗଣା ଯଥା
ସେ ମହାଦେମନ ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ଝାରି ମରିଗଲା; ଦେମନ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଗୋପମାନେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯେପରି ଦେବମାନେ ଜମ୍ଭ ମରିବାବେଳେ ଏକାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
କକୁଦ୍ମିନି ହତେ ଽରିଷ୍ଟେ ଧେନୁକେ ଚ ନିପାତିତେ ପ୍ରଲମ୍ବେ ନିଧନଂ ନୀତେ ଧୃତେ ଗୋଵର୍ଧନାଚଲେ
କକୁଦ୍ମିନିଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ଅରିଷ୍ଟାକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଧେନୁକାକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ, ପ୍ରଲମ୍ବାକୁ ମୃତ୍ୟୁରେ ପହଁଚାଇଲେ, ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡକୁ ଉପରେ ଧରିଥିଲେ,
ଦମିତେ କାଲିଯେ ନାଗେ ଭଗ୍ନେ ତୁଙ୍ଗଦ୍ରୁମଦ୍ଵଯେ ହତାଯାଂ ପୂତନାଯାଂ ଚ ଶକଟେ ପରିଵର୍ତିତେ
କାଳିୟ ନାଗକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ, ଦୁଇଟି ଉଚ୍ଚ ଗଛକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ପୁତନାକୁ ମାରିଦେଲେ, ଶକଟକୁ ଉଲଟାଇଦେଲେ,
କଂସାଯ ନାରଦଃ ପ୍ରାହ ଯଥାଵୃତ୍ତମ୍ ଅନୁକ୍ରମାତ୍ ଯଶୋଦାଦେଵକୀଗର୍ଭପରିଵର୍ତାଦ୍ଯ୍ ଅଶେଷତଃ
ନାରଦ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ କଂସଙ୍କୁ କହିଲେ—ଯଶୋଦା ଓ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭ ବଦଳ ଥିଏଁ ଆରମ୍ଭ କରି, କିଛି ଛାଡିନାହିଁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ ସକଲଂ କଂସୋ ନାରଦାଦ୍ ଦେଵଦର୍ଶନାତ୍ ଵସୁଦେଵଂ ପ୍ରତି ତଦା କୋପଂ ଚକ୍ରେ ସ ଦୁର୍ମତିଃ
ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସିଥିବା ନାରଦଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟମନ କଂସ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ସୋ ଽତିକୋପାଦ୍ ଉପାଲଭ୍ଯ ସର୍ଵଯାଦଵସଂସଦି ଜଗର୍ହେ ଯାଦଵାଂଶ୍ ଚାପି କାର୍ଯଂ ଚୈତଦ୍ ଅଚିନ୍ତଯତ୍
ସେ ଅତି କ୍ରୋଧରେ, ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନଙ୍କ ସଭାରେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଉପାଳଭ୍ୟ କଲେ, ଯାଦବ କୁଳକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଏବଂ କଣ କରିବେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଯାଵନ୍ ନ ବଲମ୍ ଆରୂଢୌ ବଲକୃଷ୍ଣୌ ସୁବାଲକୌ ତାଵଦ୍ ଏଵ ମଯା ଵଧ୍ଯାଵ୍ ଅସାଧ୍ଯୌ ରୂଢଯୌଵନୌ
ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଏଯିଁ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଶକ୍ତି ଆର୍ଜନ କରିନାହିଁ, ସେଯିଁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ଯଦି ସେମାନେ ଯୌବନରେ ପହଁଚିବେ, ତେବେ ସେମାନେ ଅଜୟ ହେଇଯିବେ।
ଚାଣୂରୋ ଽତ୍ର ମହାଵୀର୍ଯୋ ମୁଷ୍ଟିକଶ୍ ଚ ମହାବଲଃ ଏତାଭ୍ଯାଂ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧେ ତୌ ଘାତଯିଷ୍ଯାମି ଦୁର୍ମଦୌ
ଚାଣୁର ଅତିଶୟ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ମୁଷ୍ଟିକ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ଏହି ଦୁଇ ମଲ୍ଲ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଅଭିମାନୀ ଦୁଇ ଶିଶୁଙ୍କୁ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିବି।
ଧନୁର୍ମହମହାଯାଗଵ୍ଯାଜେନାନୀଯ ତୌ ଵ୍ରଜାତ୍ ତଥା ତଥା କରିଷ୍ଯାମି ଯାସ୍ଯତଃ ସଂକ୍ଷଯଂ ଯଥା
ଧନୁର୍ମହାମେଳା ଉପଲକ୍ଷେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରଜରୁ ଆଣିବି, ଏଭଳି ଉପାୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ବିନାଶ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବି।
ଇତ୍ଯ୍ ଆଲୋଚ୍ଯ ସ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା କଂସୋ ରାମଜନାର୍ଦନୌ ହନ୍ତୁଂ କୃତମତିର୍ ଵୀରମ୍ ଅକ୍ରୂରଂ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଦୁଷ୍ଟମନ କଂସ ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ଏବଂ ଅକୃରାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଭୋ ଭୋ ଦାନପତେ ଵାକ୍ଯଂ କ୍ରିଯତାଂ ପ୍ରୀତଯେ ମମ ଇତଃ ସ୍ଯନ୍ଦନମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଗମ୍ଯତାଂ ନନ୍ଦଗୋକୁଲମ୍
ହେ ଦାନପତି, ମୋ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ମୋ କଥା ଶୁଣ; ତୁମେ ରଥରେ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗାଁକୁ ଯାଅ।
ଵସୁଦେଵସୁତୌ ତତ୍ର ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଅଂଶସମୁଦ୍ଭଵୌ ନାଶାଯ କିଲ ସଂଭୂତୌ ମମ ଦୁଷ୍ଟୌ ପ୍ରଵର୍ଧତଃ
ସେଠାରେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ମୋ ବିନାଶ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି।
ଧନୁର୍ମହମହାଯାଗଶ୍ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଆନେଯୌ ଭଵତା ତୌ ତୁ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧାଯ ତତ୍ର ଵୈ
ଧନୁର୍ମହାମେଳା ଚତୁର୍ଦଶୀ ତାରିଖରେ ହେବ; ତୁମେ ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଚାଣୂରମୁଷ୍ଟିକୌ ମଲ୍ଲୌ ନିଯୁଦ୍ଧକୁଶଲୌ ମମ ତାଭ୍ଯାଂ ସହାନଯୋର୍ ଯୁଦ୍ଧଂ ସର୍ଵଲୋକୋ ଽତ୍ର ପଶ୍ଯତୁ
ଚାଣୁର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ, ମୋ ଦୁଇ ମଲ୍ଲ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ; ସେମାନେ ଏହି ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ; ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖନ୍ତୁ।
ନାଗଃ କୁଵଲଯାପୀଡୋ ମହାମାତ୍ରପ୍ରଚୋଦିତଃ ସ ତୌ ନିହଂସ୍ଯତେ ପାପୌ ଵସୁଦେଵାତ୍ମଜୌ ଶିଶୂ
ନାଗ କୁବଳୟାପୀଡ଼, ପ୍ରଧାନ ମହାତ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ, ଯଦିଓ ଶିଶୁ, ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବ।
ତୌ ହତ୍ଵା ଵସୁଦେଵଂ ଚ ନନ୍ଦଗୋପଂ ଚ ଦୁର୍ମତିମ୍ ହନିଷ୍ଯେ ପିତରଂ ଚୈଵ ଉଗ୍ରସେନଂ ଚ ଦୁର୍ମତିମ୍
ସେମାନେ, ବସୁଦେବ, ନନ୍ଦଗୋପ ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ, ମାରିଦେବି; ଏବଂ ମୋ ପିତା ଉଗ୍ରସେନ ଦୁଷ୍ଟମନ, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେବି।
ତତଃ ସମସ୍ତଗୋପାନାଂ ଗୋଧନାନ୍ଯ୍ ଅଖିଲାନ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଵିତ୍ତଂ ଚାପହରିଷ୍ଯାମି ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ମଦ୍ଵଧୈଷିଣାମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଗୋପମାନଙ୍କର ଗୋଧନ ଓ ସମସ୍ତ ଧନ-ଦୌଲତ, ଯେମାନେ ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହନ୍ତି, ମୁଁ ଦଳିବି।
ତ୍ଵାମ୍ ଋତେ ଯାଦଵାଶ୍ ଚେମେ ଦୁଷ୍ଟା ଦାନପତେ ମମ ଏତେଷାଂ ଚ ଵଧାଯାହଂ ପ୍ରଯତିଷ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅନୁକ୍ରମାତ୍
ତୁମକୁ ଛଡ଼ି, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଯାଦବ ଦୁଷ୍ଟ, ହେ ଦାନପତି; ମୁଁ ଏମାନଙ୍କୁ ଏକେକରି ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।
ତତୋ ନିଷ୍କଣ୍ଟକଂ ସର୍ଵଂ ରାଜ୍ଯମ୍ ଏତଦ୍ ଅଯାଦଵମ୍ ପ୍ରସାଧିଷ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ତସ୍ମାନ୍ ମତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵୀର ଗମ୍ଯତାମ୍
ତାପରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଯାଦବ ଓ ବାଧା ନଥିବା, ମୁଁ ଶାସନ କରିବି; ତେଣୁ, ମୋ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ, ହେ ବୀର, ଯାଅ।
ଯଥା ଚ ମାହିଷଂ ସର୍ପିର୍ ଦଧି ଚାପ୍ଯ୍ ଉପହାର୍ଯ ଵୈ ଗୋପାଃ ସମାନଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତ୍ଵଯା ଵାଚ୍ଯାସ୍ ତଥା ତଥା
ଯେପରି ଗୋପାଳମାନେ ମହିଷକୁ ଘିଅ ଓ ଦହି ଶୀଘ୍ର ଉପସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହିପରି ଭାବରେ କହିବାକୁ ପଡିବ।
ଇତ୍ଯ୍ ଆଜ୍ଞପ୍ତସ୍ ତଦାକ୍ରୂରୋ ମହାଭାଗଵତୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରୀତିମାନ୍ ଅଭଵତ୍ କୃଷ୍ଣଂ ଶ୍ଵୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମୀତି ସତ୍ଵରଃ
ଏହିପରି ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ଅକୃର ମହାଭକ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଅତି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଆଗାମୀକାଲି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବି ବୋଲି ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ରାଜାନଂ ରଥମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ସତ୍ଵରଃ ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ତଦା ପୁର୍ଯା ମଥୁରାଯା ମଧୁପ୍ରିଯଃ
‘ଠିକ ଅଛି’ ବୋଲି କହି, ରାଜା ଶୀଘ୍ର ରଥରେ ଚଢିଲେ ଏବଂ ମଧୁପ୍ରିୟ ମଥୁରା ସହରରୁ ବାହାରିଗଲେ।
କେଶୀ ଚାପି ବଲୋଦଗ୍ରଃ କଂସଦୂତଃ ପ୍ରଚୋଦିତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ନିଧନାକାଙ୍କ୍ଷୀ ଵୃନ୍ଦାଵନମ୍ ଉପାଗମତ୍
କେଶୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ରଣୀ, କଂସଙ୍କ ଦୂତ ଭାବରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହିଁ, ବୃନ୍ଦାବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ସ ଖୁରକ୍ଷତଭୂପୃଷ୍ଠଃ ସଟାକ୍ଷେପଧୁତାମ୍ବୁଦଃ ପୁନର୍ ଵିକ୍ରାନ୍ତଚନ୍ଦ୍ରାର୍କମାର୍ଗୋ ଗୋପାନ୍ତମ୍ ଆଗମତ୍
ତାଙ୍କ ଖୁରରେ ଭୂମି ଫାଟିଗଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାନରେ ଆଘାତରେ ମେଘ ହଲିଗଲା, ସେ ପୁନି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର ରାସ୍ତା ଦେଇ ଗୋପାଳମାନେ ପାଖକୁ ଆସିଲା।
ତସ୍ଯ ହ୍ରେଷିତଶବ୍ଦେନ ଗୋପାଲା ଦୈତ୍ଯଵାଜିନଃ ଗୋପ୍ଯଶ୍ ଚ ଭଯସଂଵିଗ୍ନା ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ
ତାଙ୍କ ହ୍ରେଷଣ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଗୋପାଳ ଓ ଗୋପୀମାନେ, ଦୈତ୍ୟ ଘୋଡାକୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତ୍ରାହି ତ୍ରାହୀତି ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ ତେଷାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତଦ୍ଵଚଃ ସତୋଯଜଲଦଧ୍ଵାନଗମ୍ଭୀରମ୍ ଇଦମ୍ ଉକ୍ତଵାନ୍
‘ବଞ୍ଚାଉ, ବଞ୍ଚାଉ’ ବୋଲି ତାଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ଗୋବିନ୍ଦ, ବର୍ଷାଭରା ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅଲଂ ତ୍ରାସେନ ଗୋପାଲାଃ କେଶିନଃ କିଂ ଭଯାତୁରୈଃ ଭଵଦ୍ଭିର୍ ଗୋପଜାତୀଯୈର୍ ଵୀରଵୀର୍ଯଂ ଵିଲୋପ୍ଯତେ
ଗୋପାଳମାନେ, ଏତେ ଭୟ କାହିଁକି? କେଶୀକୁ ଦେଖି ଏତେ ଭୟଭୀତ ହେବାକୁ କାହିଁକି? ତୁମ ଗୋପ ଜାତିର ସାହସ ଭୟରେ ହରାଇଯାଏ କି?
କିମ୍ ଅନେନାଲ୍ପସାରେଣ ହ୍ରେଷିତାରୋପକାରିଣା ଦୈତେଯବଲଵାହ୍ଯେନ ଵଲ୍ଗତା ଦୁଷ୍ଟଵାଜିନା
ଏହି ଅପରିପକ୍ୱ, ହ୍ରେଷଣ କରୁଥିବା, ଦୈତ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲୁଥିବା, ଦୁଷ୍ଟ ଘୋଡା ଉଠିଉଠି କାହିଁକି ତୁମେ ଏତେ ଭୟ କରୁଛ?
ଏହ୍ଯ୍ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କୃଷ୍ଣୋ ଽହଂ ପୂଷ୍ଣସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇଵ ପିନାକଧୃକ୍ ପାତଯିଷ୍ଯାମି ଦଶନାନ୍ ଵଦନାଦ୍ ଅଖିଲାଂସ୍ ତଵ
ଆସ, ଆସ ଦୁଷ୍ଟ! ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ପୁଷଣଙ୍କ ପରି ଧନୁଧାରୀ, ତୋର ମୁହଁରୁ ସମସ୍ତ ଦାନ୍ତ ଫେଲିଦେବି।