ଚାରଯନ୍ତଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଗାଶ୍ ଚ ଗୋପଵପୁର୍ଧରମ୍ କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯ ଜଗତୋ ଗୋପଂ ଵୃତଂ ଗୋପକୁମାରକୈଃ
ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପାଳ ଶିଶୁର ରୂପରେ ଗାଈମାନେ ଚରାଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଏବଂ ଗୋପ ଶିଶୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଗରୁଡଂ ଚ ଦଦର୍ଶୋଚ୍ଚୈର୍ ଅନ୍ତର୍ଧାନଗତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ କୃତଚ୍ଛାଯଂ ହରେର୍ ମୂର୍ଧ୍ନି ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ପକ୍ଷିପୁଂଗଵମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେଖିଲେ ଉଚ୍ଚରେ ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା, ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲୁଚିଥିବା, ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତାଙ୍କର ପକ୍ଷ ଛାୟା କରୁଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ସ ନାଗେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ ଏକାନ୍ତେ ମଧୁସୂଦନମ୍ ଶକ୍ରଃ ସସ୍ମିତମ୍ ଆହେଦଂ ପ୍ରୀତିଵିସ୍ଫାରିତେକ୍ଷଣଃ
ସେଇ ବଡ଼ ହାତୀରୁ ଅବତରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାନ୍ତରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଓ ହସିଥିବା ମୁହଁରେ କଥା ହେଲେ।
କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ଶୃଣୁଷ୍ଵେଦଂ ଯଦର୍ଥମ୍ ଅହମ୍ ଆଗତଃ ତ୍ଵତ୍ସମୀପଂ ମହାବାହୋ ନୈତଚ୍ ଚିନ୍ତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯାନ୍ଯଥା
କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଏହି କଥା ଶୁଣ, କାହିଁକି ମୁଁ ତୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟଭାବେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭାରାଵତରଣାର୍ଧାଯ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପୃଥିଵୀତଲମ୍ ଅଵତୀର୍ଣୋ ଽଖିଲାଧାରସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ପରମେଶ୍ଵର
ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଥିବା ତୁମେ, ପୃଥିବୀ ତଳକୁ ଅବତରିଛ। ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର।
ମହଭଙ୍ଗଵିରୁଦ୍ଧେନ ମଯା ଗୋକୁଲନାଶକାଃ ସମାଦିଷ୍ଟା ମହାମେଘାସ୍ ତୈଶ୍ ଚୈତତ୍ କଦନଂ କୃତମ୍
ବଡ଼ ବିପଦକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ, ମୋର ଆଦେଶରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଗୋକୁଳକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଏହି ସବୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଲା।
ତ୍ରାତାସ୍ ତାପାତ୍ ତ୍ଵଯା ଗାଵଃ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମହାଗିରିମ୍ ତେନାହଂ ତୋଷିତୋ ଵୀର କର୍ମଣାତ୍ଯଦ୍ଭୁତେନ ତେ
ତୁମେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଗାଈମାନେକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରିଛ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ସାଧିତଂ କୃଷ୍ଣ ଦେଵାନାମ୍ ଅଦ୍ଯ ମନ୍ଯେ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ ତ୍ଵଯାଯମ୍ ଅଦ୍ରିପ୍ରଵରଃ କରେଣୈକେନ ଚୋଦ୍ଧୃତଃ
ଆଜି, କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି, କାରଣ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼କୁ ତୁମେ ଏକ ହାତରେ ଉଠାଇଛ।
ଗୋଭିଶ୍ ଚ ନୋଦିତଃ କୃଷ୍ଣ ତ୍ଵତ୍ସମୀପମ୍ ଇହାଗତଃ ତ୍ଵଯା ତ୍ରାତାଭିର୍ ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ଯୁଷ୍ମତ୍କାରଣକାରଣାତ୍
ଗାଈମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିନଥିଲେ ମୁଁ ଏଠି ଆସିନି, କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିଛ, ତେଣୁ ତୁମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଆସିଛି।
ସ ତ୍ଵାଂ କୃଷ୍ଣାଭିଷେକ୍ଷ୍ଯାମି ଗଵାଂ ଵାକ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ ଉପେନ୍ଦ୍ରତ୍ଵେ ଗଵାମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତେଣୁ, କୃଷ୍ଣ, ଗାଈମାନଙ୍କର କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରିବି; ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ, ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଗାଈମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ହେବ।
ଅଥୋପଵାହ୍ଯାଦ୍ ଆଦାଯ ଘଣ୍ଟାମ୍ ଐରାଵତାଦ୍ ଗଜାତ୍ ଅଭିଷେକଂ ତଯା ଚକ୍ରେ ପଵିତ୍ରଜଲପୂର୍ଣଯା
ତାପରେ ଏଇରାବତ ହାତୀରୁ ଏକ ଘଣ୍ଟା ନେଇ, ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ପାଣି ଭରି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କଲେ।
କ୍ରିଯମାଣେ ଽଭିଷେକେ ତୁ ଗାଵଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପ୍ରସ୍ରଵୋଦ୍ଭୂତଦୁଗ୍ଧାର୍ଦ୍ରାଂ ସଦ୍ଯଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଵସୁଂଧରାମ୍
ଅଭିଷେକ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଗାଈମାନେ ଦୁଧର ଧାରା ଝରାଇ ଭୂମିକୁ ଭିଜାଇଦେଲେ।
ଅଭିଷିଚ୍ଯ ଗଵାଂ ଵାକ୍ଯାଦ୍ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଵୈ ଜନାର୍ଦନମ୍ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସପ୍ରଶ୍ରଯଂ କୃଷ୍ଣଂ ପୁନର୍ ଆହ ଶଚୀପତିଃ
ଅଭିଷେକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଗାଈମାନଙ୍କର କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଭଲପାଇବା ଓ ନମ୍ରତା ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁଣି କହିଲେ।
ଗଵାମ୍ ଏତତ୍ କୃତଂ ଵାକ୍ଯାତ୍ ତଥାନ୍ଯଦ୍ ଅପି ମେ ଶୃଣୁ ଯଦ୍ ବ୍ରଵୀମି ମହାଭାଗ ଭାରାଵତରଣେଚ୍ଛଯା
ଗାଈମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି କାମ ହୋଇଛି; ଏବେ ମୋ ମଧ୍ୟ କଥା ଶୁଣ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି।
ମମାଂଶଃ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥିଵୀଧର ଅଵତୀର୍ଣୋ ଽର୍ଜୁନୋ ନାମ ସ ରକ୍ଷ୍ଯୋ ଭଵତା ସଦା
ମୋର ଅଂଶ ଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୂମିର ଭାର ବହିଥିବା ଅର୍ଜୁନ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେଉଁଠି ସେଠି ତୁମେ ସେଉଁଠି ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।
ଭାରାଵତରଣେ ସଖ୍ଯଂ ସ ତେ ଵୀରଃ କରିଷ୍ଯତି ସ ରକ୍ଷଣୀଯୋ ଭଵତା ଯଥାତ୍ମା ମଧୁସୂଦନ
ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କାମରେ ସେ ଶୂରବୀର ତୁମର ସହଯୋଗୀ ହେବେ; ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ଯେପରି ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର।
ଜାନାମି ଭାରତେ ଵଂଶେ ଜାତଂ ପାର୍ଥଂ ତଵାଂଶତଃ ତମ୍ ଅହଂ ପାଲଯିଷ୍ଯାମି ଯାଵଦ୍ ଅସ୍ମି ମହୀତଲେ
ମୁଁ ଜାଣେ, ଭାରତ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପାର୍ଥ, ତୁମ ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଛି, ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
ଯାଵନ୍ ମହୀତଲେ ଶକ୍ର ସ୍ଥାସ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଅରିଂଦମ ନ ତାଵଦ୍ ଅର୍ଜୁନଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଯୁଧି ଜେଷ୍ଯତି
ହେ ଶତାକ୍ଷ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଛି, ସେଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ହରାଇପାରିବ ନାହିଁ, ଦେବେନ୍ଦ୍ର।
କଂସୋ ନାମ ମହାବାହୁର୍ ଦୈତ୍ଯୋ ଽରିଷ୍ଟସ୍ ତଥା ପରଃ କେଶୀ କୁଵଲଯାପୀଡୋ ନରକାଦ୍ଯାସ୍ ତଥାପରେ
କଂସ ନାମକ ବଳଶାଳୀ ଦାନବ, ଏହିପରି ଅରିଷ୍ଟ, କେଶୀ, କୁବଳୟାପୀଡ଼, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ।
ହତେଷୁ ତେଷୁ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାହଵଃ ତତ୍ର ଵିଦ୍ଧି ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଭାରାଵତରଣଂ କୃତମ୍
ଏମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଲେ, ହେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ; ସେତେବେଳେ, ହେ ଶତାକ୍ଷ, ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ହୋଇଯିବାକୁ ଜାଣ।
ସ ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ନ ସଂତାପଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥେ କର୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି ନାର୍ଜୁନସ୍ଯ ରିପୁଃ କଶ୍ଚିନ୍ ମମାଗ୍ରେ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଯତି
ତେଣୁ ତୁମେ ଯାଅ; ପୁଅ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, କାରଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ମୋ ସାମ୍ନାରେ କେହି ବିଜୟୀ ହେବେ ନାହିଁ।
ଅର୍ଜୁନାର୍ଥେ ତ୍ଵ୍ ଅହଂ ସର୍ଵାନ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିରପୁରୋଗମାନ୍ ନିଵୃତ୍ତେ ଭାରତେ ଯୁଦ୍ଧେ କୁନ୍ତ୍ଯୈ ଦାସ୍ଯାମି ଵିକ୍ଷତାନ୍
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆଦି ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଆଉଥରେ ଫେରାଇଦେବି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଃ ସଂପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଦେଵରାଜୋ ଜନାର୍ଦନମ୍ ଆରୁହ୍ଯୈରାଵତଂ ନାଗଂ ପୁନର୍ ଏଵ ଦିଵଂ ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ଦେବରାଜା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ସହିତୋ ଗୋଭିର୍ ଗୋପାଲୈଶ୍ ଚ ପୁନର୍ ଵ୍ରଜମ୍ ଆଜଗାମାଥ ଗୋପୀନାଂ ଦୃଷ୍ଟପୂତେନ ଵର୍ତ୍ମନା
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ, ଗାଈ ଓ ଗୋପମାନେ ସହିତ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ପଥରେ, ପୁଣି ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଗତେ ଶକ୍ରେ ତୁ ଗୋପାଲାଃ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅକ୍ଲିଷ୍ଟକାରିଣମ୍ ଊଚୁଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଧୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେନ ଗୋଵର୍ଧନାଚଲମ୍
ଶକ୍ର ଚଲିଯିବା ପରେ, ଗୋପମାନେ ଅକ୍ଳିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ଏହିପରି କହିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଧରିଥିଲେ।
ଵଯମ୍ ଅସ୍ମାନ୍ ମହାଭାଗ ଭଵତା ମହତୋ ଭଯାତ୍ ଗାଵଶ୍ ଚ ଭଵତା ତ୍ରାତା ଗିରିଧାରଣକର୍ମଣା
ହେ ମହାଭାଗ, ତୁମେ ଆମେ ଓ ଗାଈମାନେ ଉପରେ ବଡ଼ ଆପଦ ଆସିଥିଲା, ଗିରିଧାରଣ କରି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ।
ବାଲକ୍ରୀଡେଯମ୍ ଅତୁଲା ଗୋପାଲତ୍ଵଂ ଜୁଗୁପ୍ସିତମ୍ ଦିଵ୍ଯଂ ଚ କର୍ମ ଭଵତଃ କିମ୍ ଏତତ୍ ତାତ କଥ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଅପୂର୍ବ ବାଳ୍ୟ ଖେଳ, ଗୋପାଳ ଭୂମିକା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଛି; ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଦିବ୍ୟ—ଏହାର ଅର୍ଥ କ'ଣ, ବାପା, ଦୟାକରି କହ।
କାଲିଯୋ ଦମିତସ୍ ତୋଯେ ପ୍ରଲମ୍ବୋ ଵିନିପାତିତଃ ଧୃତୋ ଗୋଵର୍ଧନଶ୍ ଚାଯଂ ଶଙ୍କିତାନି ମନାଂସି ନଃ
କାଳିୟକୁ ଜଳରେ ଶାନ୍ତ କରିଛ, ପ୍ରଲମ୍ବକୁ ପତନ କରାଇଛ, ଏହି ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଧରିଛ—ଏସବୁ ଦେଖି ଆମ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ହରେଃ ପାଦୌ ଶ୍ରଯାମୋ ଽମିତଵିକ୍ରମ ଯଥା ତ୍ଵଦ୍ଵୀର୍ଯମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ନ ତ୍ଵାଂ ମନ୍ଯାମହେ ନରମ୍
ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ଆମେ ହରିଙ୍କ ପାଦରେ ଶରଣ ନେଉଛୁ । ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଖି ଆମେ ତୁମକୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭାବିପାରୁନାହିଁ ।
ଦେଵୋ ଵା ଦାନଵୋ ଵା ତ୍ଵଂ ଯକ୍ଷୋ ଗନ୍ଧର୍ଵ ଏଵ ଵା କିଂ ଚାସ୍ମାକଂ ଵିଚାରେଣ ବାନ୍ଧଵୋ ଽସ୍ତି ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ତୁମେ ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ । ତୁମେ ଆମର ଆତ୍ମୀୟ । ଆମର ପ୍ରଣାମ ନିଅ ।