ସୁନିର୍ଵାତେଷୁ ଦେଶେଷୁ ଯଥାଯୋଗ୍ଯମ୍ ଇହାସ୍ଯତାମ୍ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନାତ୍ର ଭେତଵ୍ଯଂ ଗିରିପାତସ୍ଯ ନିର୍ଭଯୈଃ
ଯେଉଁଠି ହଳୁକା ପବନ ବହୁଛି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଏଠାରେ ବସ; ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ପାହାଡ଼ ପଡ଼ିବାର କିଛି ଆଶଙ୍କା ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତାସ୍ ତେନ ତେ ଗୋପା ଵିଵିଶୁର୍ ଗୋଧନୈଃ ସହ ଶକଟାରୋପିତୈର୍ ଭାଣ୍ଡୈର୍ ଗୋପ୍ଯଶ୍ ଚାସାରପୀଡିତାଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର ଗାଁମାନେ, ଗାଡ଼ିରେ ଜିନିଷ ଚଢ଼ାଇ, ଏବଂ ବର୍ଷାରେ ଦୁଃଖିତ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ତଂ ଦଧାରୈଵଂ ଶୈଲମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତନିଶ୍ଚଲମ୍ ଵ୍ରଜୌକୋଵାସିଭିର୍ ହର୍ଷଵିସ୍ମିତାକ୍ଷୈର୍ ନିରୀକ୍ଷିତଃ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପାହାଡ଼କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ନିସ୍ଚଳ ଭାବରେ ଧରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରଜର ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଗୋପଗୋପୀଜନୈର୍ ହୃଷ୍ଟୈଃ ପ୍ରୀତିଵିସ୍ତାରିତେକ୍ଷଣୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନଚରିତଃ କୃଷ୍ଣଃ ଶୈଲମ୍ ଅଧାରଯତ୍
ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ବଡ଼ ହୋଇଥିବା ଚକ୍ଷୁମାନେ ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଏଭଳି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ସେଇ ପାହାଡ଼କୁ ଧରିଥିଲେ।
ସପ୍ତରାତ୍ରଂ ମହାମେଘା ଵଵର୍ଷୁର୍ ନନ୍ଦଗୋକୁଲେ ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଚୋଦିତା ମେଘା ଗୋପାନାଂ ନାଶକାରିଣା
ସାତ ରାତି ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳରେ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯାହା ଗୋପମାନେ ପାଇଁ ବିନାଶ ଆଣିଥିଲା।
ତତୋ ଧୃତେ ମହାଶୈଲେ ପରିତ୍ରାତେ ଚ ଗୋକୁଲେ ମିଥ୍ଯାପ୍ରତିଜ୍ଞୋ ବଲଭିଦ୍ ଵାରଯାମ୍ ଆସ ତାନ୍ ଘନାନ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଧରାଯାଇଥିବା ଓ ଗୋକୁଳ ରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ବଳ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ଯିଏ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମିଥ୍ୟା ହୋଇଥିଲା, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ମେଘମାନେକୁ ରୋକିଦେଲେ।
ଵ୍ଯଭ୍ରେ ନଭସି ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେ ଵିତଥେ ଶକ୍ରମନ୍ତ୍ରିତେ ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଗୋକୁଲଂ ହୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ପୁନର୍ ଆଗମତ୍
ଆକାଶ ପରିଷ୍କାର ହେଲାପରେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ્ଫଳହୀନ ହେଲାପରେ, ଦେବତା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ଆନନ୍ଦରେ ଗୋକୁଳ ଛାଡ଼ି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମୁମୋଚ କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ତଦା ଗୋଵର୍ଧନମହାଗିରିମ୍ ସ୍ଵସ୍ଥାନେ ଵିସ୍ମିତମୁଖୈର୍ ଦୃଷ୍ଟସ୍ ତୈର୍ ଵ୍ରଜଵାସିଭିଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ମୁହଁରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଧୃତେ ଗୋଵର୍ଧନେ ଶୈଲେ ପରିତ୍ରାତେ ଚ ଗୋକୁଲେ ରୋଚଯାମ୍ ଆସ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ପାକଶାସନଃ
ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଧରାଯାଇଥିବା ଓ ଗୋକୁଳ ରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ବଳିଦାନର ଠାକୁର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମିଲା।
ସୋ ଽଧିରୁହ୍ଯ ମହାନାଗମ୍ ଐରାଵତମ୍ ଅମିତ୍ରଜିତ୍ ଗୋଵର୍ଧନଗିରୌ କୃଷ୍ଣଂ ଦଦର୍ଶ ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ହାତୀ ଏଇରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚାରଯନ୍ତଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଗାଶ୍ ଚ ଗୋପଵପୁର୍ଧରମ୍ କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯ ଜଗତୋ ଗୋପଂ ଵୃତଂ ଗୋପକୁମାରକୈଃ
ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପାଳ ଶିଶୁର ରୂପରେ ଗାଈମାନେ ଚରାଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଏବଂ ଗୋପ ଶିଶୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଗରୁଡଂ ଚ ଦଦର୍ଶୋଚ୍ଚୈର୍ ଅନ୍ତର୍ଧାନଗତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ କୃତଚ୍ଛାଯଂ ହରେର୍ ମୂର୍ଧ୍ନି ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ପକ୍ଷିପୁଂଗଵମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେଖିଲେ ଉଚ୍ଚରେ ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା, ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲୁଚିଥିବା, ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତାଙ୍କର ପକ୍ଷ ଛାୟା କରୁଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ସ ନାଗେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ ଏକାନ୍ତେ ମଧୁସୂଦନମ୍ ଶକ୍ରଃ ସସ୍ମିତମ୍ ଆହେଦଂ ପ୍ରୀତିଵିସ୍ଫାରିତେକ୍ଷଣଃ
ସେଇ ବଡ଼ ହାତୀରୁ ଅବତରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାନ୍ତରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଓ ହସିଥିବା ମୁହଁରେ କଥା ହେଲେ।
କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ଶୃଣୁଷ୍ଵେଦଂ ଯଦର୍ଥମ୍ ଅହମ୍ ଆଗତଃ ତ୍ଵତ୍ସମୀପଂ ମହାବାହୋ ନୈତଚ୍ ଚିନ୍ତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯାନ୍ଯଥା
କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଏହି କଥା ଶୁଣ, କାହିଁକି ମୁଁ ତୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟଭାବେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭାରାଵତରଣାର୍ଧାଯ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପୃଥିଵୀତଲମ୍ ଅଵତୀର୍ଣୋ ଽଖିଲାଧାରସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ପରମେଶ୍ଵର
ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଥିବା ତୁମେ, ପୃଥିବୀ ତଳକୁ ଅବତରିଛ। ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର।
ମହଭଙ୍ଗଵିରୁଦ୍ଧେନ ମଯା ଗୋକୁଲନାଶକାଃ ସମାଦିଷ୍ଟା ମହାମେଘାସ୍ ତୈଶ୍ ଚୈତତ୍ କଦନଂ କୃତମ୍
ବଡ଼ ବିପଦକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ, ମୋର ଆଦେଶରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଗୋକୁଳକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଏହି ସବୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଲା।
ତ୍ରାତାସ୍ ତାପାତ୍ ତ୍ଵଯା ଗାଵଃ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମହାଗିରିମ୍ ତେନାହଂ ତୋଷିତୋ ଵୀର କର୍ମଣାତ୍ଯଦ୍ଭୁତେନ ତେ
ତୁମେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଗାଈମାନେକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରିଛ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ସାଧିତଂ କୃଷ୍ଣ ଦେଵାନାମ୍ ଅଦ୍ଯ ମନ୍ଯେ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ ତ୍ଵଯାଯମ୍ ଅଦ୍ରିପ୍ରଵରଃ କରେଣୈକେନ ଚୋଦ୍ଧୃତଃ
ଆଜି, କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି, କାରଣ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼କୁ ତୁମେ ଏକ ହାତରେ ଉଠାଇଛ।
ଗୋଭିଶ୍ ଚ ନୋଦିତଃ କୃଷ୍ଣ ତ୍ଵତ୍ସମୀପମ୍ ଇହାଗତଃ ତ୍ଵଯା ତ୍ରାତାଭିର୍ ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ଯୁଷ୍ମତ୍କାରଣକାରଣାତ୍
ଗାଈମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିନଥିଲେ ମୁଁ ଏଠି ଆସିନି, କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିଛ, ତେଣୁ ତୁମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଆସିଛି।
ସ ତ୍ଵାଂ କୃଷ୍ଣାଭିଷେକ୍ଷ୍ଯାମି ଗଵାଂ ଵାକ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ ଉପେନ୍ଦ୍ରତ୍ଵେ ଗଵାମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତେଣୁ, କୃଷ୍ଣ, ଗାଈମାନଙ୍କର କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରିବି; ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ, ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଗାଈମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ହେବ।
ଅଥୋପଵାହ୍ଯାଦ୍ ଆଦାଯ ଘଣ୍ଟାମ୍ ଐରାଵତାଦ୍ ଗଜାତ୍ ଅଭିଷେକଂ ତଯା ଚକ୍ରେ ପଵିତ୍ରଜଲପୂର୍ଣଯା
ତାପରେ ଏଇରାବତ ହାତୀରୁ ଏକ ଘଣ୍ଟା ନେଇ, ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ପାଣି ଭରି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କଲେ।
କ୍ରିଯମାଣେ ଽଭିଷେକେ ତୁ ଗାଵଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପ୍ରସ୍ରଵୋଦ୍ଭୂତଦୁଗ୍ଧାର୍ଦ୍ରାଂ ସଦ୍ଯଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଵସୁଂଧରାମ୍
ଅଭିଷେକ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଗାଈମାନେ ଦୁଧର ଧାରା ଝରାଇ ଭୂମିକୁ ଭିଜାଇଦେଲେ।
ଅଭିଷିଚ୍ଯ ଗଵାଂ ଵାକ୍ଯାଦ୍ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଵୈ ଜନାର୍ଦନମ୍ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସପ୍ରଶ୍ରଯଂ କୃଷ୍ଣଂ ପୁନର୍ ଆହ ଶଚୀପତିଃ
ଅଭିଷେକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଗାଈମାନଙ୍କର କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଭଲପାଇବା ଓ ନମ୍ରତା ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁଣି କହିଲେ।
ଗଵାମ୍ ଏତତ୍ କୃତଂ ଵାକ୍ଯାତ୍ ତଥାନ୍ଯଦ୍ ଅପି ମେ ଶୃଣୁ ଯଦ୍ ବ୍ରଵୀମି ମହାଭାଗ ଭାରାଵତରଣେଚ୍ଛଯା
ଗାଈମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି କାମ ହୋଇଛି; ଏବେ ମୋ ମଧ୍ୟ କଥା ଶୁଣ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି।
ମମାଂଶଃ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥିଵୀଧର ଅଵତୀର୍ଣୋ ଽର୍ଜୁନୋ ନାମ ସ ରକ୍ଷ୍ଯୋ ଭଵତା ସଦା
ମୋର ଅଂଶ ଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୂମିର ଭାର ବହିଥିବା ଅର୍ଜୁନ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେଉଁଠି ସେଠି ତୁମେ ସେଉଁଠି ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।
ଭାରାଵତରଣେ ସଖ୍ଯଂ ସ ତେ ଵୀରଃ କରିଷ୍ଯତି ସ ରକ୍ଷଣୀଯୋ ଭଵତା ଯଥାତ୍ମା ମଧୁସୂଦନ
ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କାମରେ ସେ ଶୂରବୀର ତୁମର ସହଯୋଗୀ ହେବେ; ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ଯେପରି ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର।
ଜାନାମି ଭାରତେ ଵଂଶେ ଜାତଂ ପାର୍ଥଂ ତଵାଂଶତଃ ତମ୍ ଅହଂ ପାଲଯିଷ୍ଯାମି ଯାଵଦ୍ ଅସ୍ମି ମହୀତଲେ
ମୁଁ ଜାଣେ, ଭାରତ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପାର୍ଥ, ତୁମ ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଛି, ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
ଯାଵନ୍ ମହୀତଲେ ଶକ୍ର ସ୍ଥାସ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଅରିଂଦମ ନ ତାଵଦ୍ ଅର୍ଜୁନଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଯୁଧି ଜେଷ୍ଯତି
ହେ ଶତାକ୍ଷ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଛି, ସେଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ହରାଇପାରିବ ନାହିଁ, ଦେବେନ୍ଦ୍ର।
କଂସୋ ନାମ ମହାବାହୁର୍ ଦୈତ୍ଯୋ ଽରିଷ୍ଟସ୍ ତଥା ପରଃ କେଶୀ କୁଵଲଯାପୀଡୋ ନରକାଦ୍ଯାସ୍ ତଥାପରେ
କଂସ ନାମକ ବଳଶାଳୀ ଦାନବ, ଏହିପରି ଅରିଷ୍ଟ, କେଶୀ, କୁବଳୟାପୀଡ଼, ନରକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ।
ହତେଷୁ ତେଷୁ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାହଵଃ ତତ୍ର ଵିଦ୍ଧି ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଭାରାଵତରଣଂ କୃତମ୍
ଏମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଲେ, ହେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ; ସେତେବେଳେ, ହେ ଶତାକ୍ଷ, ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ହୋଇଯିବାକୁ ଜାଣ।