ଇତ୍ଯ୍ ଆଜ୍ଞପ୍ତାଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରେଣ ମୁମୁଚୁସ୍ ତେ ବଲାହକାଃ ଵାତଵର୍ଷଂ ମହାଭୀମମ୍ ଅଭାଵାଯ ଗଵାଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେଇ ମେଘମାନେ ଭୟଙ୍କର ବାତ୍ୟା ଓ ବର୍ଷା ଛାଡ଼ିଲେ, ଗାଁମାନେ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ।
ତତଃ କ୍ଷଣେନ ଧରଣୀ କକୁଭୋ ଽମ୍ବରମ୍ ଏଵ ଚ ଏକଂ ଧାରାମହାସାରପୂରଣେନାଭଵଦ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମହାଜନ, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଓ ଆକାଶ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଗାଵସ୍ ତୁ ତେନ ପତତା ଵର୍ଷଵାତେନ ଵେଗିନା ଧୁତାଃ ପ୍ରାଣାଞ୍ ଜହୁଃ ସର୍ଵାସ୍ ତିର୍ଯଙ୍ମୁଖଶିରୋଧରାଃ
ସେଇ ତୀବ୍ର ବର୍ଷା ଓ ବାତ୍ୟାରେ ଗାଁମାନେ ଚେତନା ହରାଇଦେଲେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କୌଣସି ଦିଗକୁ ହେବାରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ।
କ୍ରୋଡେନ ଵତ୍ସାନ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ତସ୍ଥୁର୍ ଅନ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ଗାଵୋ ଵିଵତ୍ସାଶ୍ ଚ କୃତା ଵାରିପୂରେଣ ଚାପରାଃ
କିଛି ଗାଁ ତାଙ୍କର ବଛାମାନେକୁ ଗୋଦେଇ ରଖିଥିଲେ, ମହାନ ଦ୍ୱିଜ; ଅନ୍ୟମାନେ ବନ୍ୟାପାଣିରେ ବଛାଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇଗଲେ।
ଵତ୍ସାଶ୍ ଚ ଦୀନଵଦନାଃ ପଵନାକମ୍ପିକଂଧରାଃ ତ୍ରାହି ତ୍ରାହୀତ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପଶବ୍ଦାଃ କୃଷ୍ଣମ୍ ଊଚୁର୍ ଇଵାର୍ତକାଃ
ବଛାମାନେ ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ, ବାତାସରେ ଗଳା କମ୍ପି, ମନେ ହେଉଛି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ 'ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ' ବୋଲି ମନ୍ତର ଶବ୍ଦରେ ଡାକୁଥିଲେ।
ତତସ୍ ତଦ୍ ଗୋକୁଲଂ ସର୍ଵଂ ଗୋଗୋପୀଗୋପସଂକୁଲମ୍ ଅତୀଵାର୍ତଂ ହରିର୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରାଣାଯାଚିନ୍ତଯତ୍ ତଦା
ତାପରେ, ହରି ସମସ୍ତ ଗୋକୁଳକୁ ଗାଁ, ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ଭିତରେ ଭରିଥିବା ଦୁଃଖ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଏତତ୍ କୃତଂ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ମହଭଙ୍ଗଵିରୋଧିନା ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଅଖିଲଂ ଗୋଷ୍ଠଂ ତ୍ରାତଵ୍ଯମ୍ ଅଧୁନା ମଯା
ଏହା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, ଯିଏ ଏହି ବଡ଼ ବିପଦକୁ ଆଣିଛି; ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୋଉଠାକୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
ଇମମ୍ ଅଦ୍ରିମ୍ ଅହଂ ଵୀର୍ଯାଦ୍ ଉତ୍ପାଟ୍ଯୋରୁଶିଲାତଲମ୍ ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ଗୋଷ୍ଠସ୍ଯ ପୃଥୁଚ୍ଛତ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵୋପରି
ମୋର ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ତାଲି ଉଠାଇ, ଗୋଉଠା ଉପରେ ବଡ଼ ଛତା ପରି ଧରି ରଖିବି।
ଇତି କୃତ୍ଵା ମତିଂ କୃଷ୍ଣୋ ଗୋଵର୍ଧନମହୀଧରମ୍ ଉତ୍ପାଟ୍ଯୈକକରେଣୈଵ ଧାରଯାମ୍ ଆସ ଲୀଲଯା
ଏଭଳି ଭାବି, କୃଷ୍ଣ ଖେଳରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଏକ ହାତରେ ଉଠାଇ ଧରିଲେ।
ଗୋପାଂଶ୍ ଚାହ ଜଗନ୍ନାଥଃ ସମୁତ୍ପାଟିତଭୂଧରଃ ଵିଶଧ୍ଵମ୍ ଅତ୍ର ସହିତାଃ କୃତଂ ଵର୍ଷନିଵାରଣମ୍
ପୃଥିବୀର ନାଥ, ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ, ଗୋପମାନେଠାରେ କହିଲେ: 'ସମସ୍ତେ ଏଠାକୁ ଆସ, ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହୋଇଛି।'
ସୁନିର୍ଵାତେଷୁ ଦେଶେଷୁ ଯଥାଯୋଗ୍ଯମ୍ ଇହାସ୍ଯତାମ୍ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନାତ୍ର ଭେତଵ୍ଯଂ ଗିରିପାତସ୍ଯ ନିର୍ଭଯୈଃ
ଯେଉଁଠି ହଳୁକା ପବନ ବହୁଛି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଏଠାରେ ବସ; ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ପାହାଡ଼ ପଡ଼ିବାର କିଛି ଆଶଙ୍କା ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତାସ୍ ତେନ ତେ ଗୋପା ଵିଵିଶୁର୍ ଗୋଧନୈଃ ସହ ଶକଟାରୋପିତୈର୍ ଭାଣ୍ଡୈର୍ ଗୋପ୍ଯଶ୍ ଚାସାରପୀଡିତାଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର ଗାଁମାନେ, ଗାଡ଼ିରେ ଜିନିଷ ଚଢ଼ାଇ, ଏବଂ ବର୍ଷାରେ ଦୁଃଖିତ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ତଂ ଦଧାରୈଵଂ ଶୈଲମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତନିଶ୍ଚଲମ୍ ଵ୍ରଜୌକୋଵାସିଭିର୍ ହର୍ଷଵିସ୍ମିତାକ୍ଷୈର୍ ନିରୀକ୍ଷିତଃ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପାହାଡ଼କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ନିସ୍ଚଳ ଭାବରେ ଧରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରଜର ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଗୋପଗୋପୀଜନୈର୍ ହୃଷ୍ଟୈଃ ପ୍ରୀତିଵିସ୍ତାରିତେକ୍ଷଣୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନଚରିତଃ କୃଷ୍ଣଃ ଶୈଲମ୍ ଅଧାରଯତ୍
ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ବଡ଼ ହୋଇଥିବା ଚକ୍ଷୁମାନେ ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଏଭଳି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ସେଇ ପାହାଡ଼କୁ ଧରିଥିଲେ।
ସପ୍ତରାତ୍ରଂ ମହାମେଘା ଵଵର୍ଷୁର୍ ନନ୍ଦଗୋକୁଲେ ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଚୋଦିତା ମେଘା ଗୋପାନାଂ ନାଶକାରିଣା
ସାତ ରାତି ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳରେ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯାହା ଗୋପମାନେ ପାଇଁ ବିନାଶ ଆଣିଥିଲା।
ତତୋ ଧୃତେ ମହାଶୈଲେ ପରିତ୍ରାତେ ଚ ଗୋକୁଲେ ମିଥ୍ଯାପ୍ରତିଜ୍ଞୋ ବଲଭିଦ୍ ଵାରଯାମ୍ ଆସ ତାନ୍ ଘନାନ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଧରାଯାଇଥିବା ଓ ଗୋକୁଳ ରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ବଳ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ଯିଏ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମିଥ୍ୟା ହୋଇଥିଲା, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ମେଘମାନେକୁ ରୋକିଦେଲେ।
ଵ୍ଯଭ୍ରେ ନଭସି ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେ ଵିତଥେ ଶକ୍ରମନ୍ତ୍ରିତେ ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଗୋକୁଲଂ ହୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ପୁନର୍ ଆଗମତ୍
ଆକାଶ ପରିଷ୍କାର ହେଲାପରେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ્ଫଳହୀନ ହେଲାପରେ, ଦେବତା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ଆନନ୍ଦରେ ଗୋକୁଳ ଛାଡ଼ି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମୁମୋଚ କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ତଦା ଗୋଵର୍ଧନମହାଗିରିମ୍ ସ୍ଵସ୍ଥାନେ ଵିସ୍ମିତମୁଖୈର୍ ଦୃଷ୍ଟସ୍ ତୈର୍ ଵ୍ରଜଵାସିଭିଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ମୁହଁରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଧୃତେ ଗୋଵର୍ଧନେ ଶୈଲେ ପରିତ୍ରାତେ ଚ ଗୋକୁଲେ ରୋଚଯାମ୍ ଆସ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ପାକଶାସନଃ
ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଧରାଯାଇଥିବା ଓ ଗୋକୁଳ ରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ବଳିଦାନର ଠାକୁର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମିଲା।
ସୋ ଽଧିରୁହ୍ଯ ମହାନାଗମ୍ ଐରାଵତମ୍ ଅମିତ୍ରଜିତ୍ ଗୋଵର୍ଧନଗିରୌ କୃଷ୍ଣଂ ଦଦର୍ଶ ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ହାତୀ ଏଇରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚାରଯନ୍ତଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଗାଶ୍ ଚ ଗୋପଵପୁର୍ଧରମ୍ କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯ ଜଗତୋ ଗୋପଂ ଵୃତଂ ଗୋପକୁମାରକୈଃ
ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଗୋପାଳ ଶିଶୁର ରୂପରେ ଗାଈମାନେ ଚରାଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଏବଂ ଗୋପ ଶିଶୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଗରୁଡଂ ଚ ଦଦର୍ଶୋଚ୍ଚୈର୍ ଅନ୍ତର୍ଧାନଗତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ କୃତଚ୍ଛାଯଂ ହରେର୍ ମୂର୍ଧ୍ନି ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ପକ୍ଷିପୁଂଗଵମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେଖିଲେ ଉଚ୍ଚରେ ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା, ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲୁଚିଥିବା, ହରିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତାଙ୍କର ପକ୍ଷ ଛାୟା କରୁଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ସ ନାଗେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ ଏକାନ୍ତେ ମଧୁସୂଦନମ୍ ଶକ୍ରଃ ସସ୍ମିତମ୍ ଆହେଦଂ ପ୍ରୀତିଵିସ୍ଫାରିତେକ୍ଷଣଃ
ସେଇ ବଡ଼ ହାତୀରୁ ଅବତରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାନ୍ତରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଓ ହସିଥିବା ମୁହଁରେ କଥା ହେଲେ।
କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ଶୃଣୁଷ୍ଵେଦଂ ଯଦର୍ଥମ୍ ଅହମ୍ ଆଗତଃ ତ୍ଵତ୍ସମୀପଂ ମହାବାହୋ ନୈତଚ୍ ଚିନ୍ତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯାନ୍ଯଥା
କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଏହି କଥା ଶୁଣ, କାହିଁକି ମୁଁ ତୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟଭାବେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭାରାଵତରଣାର୍ଧାଯ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପୃଥିଵୀତଲମ୍ ଅଵତୀର୍ଣୋ ଽଖିଲାଧାରସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ପରମେଶ୍ଵର
ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଥିବା ତୁମେ, ପୃଥିବୀ ତଳକୁ ଅବତରିଛ। ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର।
ମହଭଙ୍ଗଵିରୁଦ୍ଧେନ ମଯା ଗୋକୁଲନାଶକାଃ ସମାଦିଷ୍ଟା ମହାମେଘାସ୍ ତୈଶ୍ ଚୈତତ୍ କଦନଂ କୃତମ୍
ବଡ଼ ବିପଦକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ, ମୋର ଆଦେଶରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଗୋକୁଳକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଏହି ସବୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଲା।
ତ୍ରାତାସ୍ ତାପାତ୍ ତ୍ଵଯା ଗାଵଃ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମହାଗିରିମ୍ ତେନାହଂ ତୋଷିତୋ ଵୀର କର୍ମଣାତ୍ଯଦ୍ଭୁତେନ ତେ
ତୁମେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଗାଈମାନେକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରିଛ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ସାଧିତଂ କୃଷ୍ଣ ଦେଵାନାମ୍ ଅଦ୍ଯ ମନ୍ଯେ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ ତ୍ଵଯାଯମ୍ ଅଦ୍ରିପ୍ରଵରଃ କରେଣୈକେନ ଚୋଦ୍ଧୃତଃ
ଆଜି, କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି, କାରଣ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼କୁ ତୁମେ ଏକ ହାତରେ ଉଠାଇଛ।
ଗୋଭିଶ୍ ଚ ନୋଦିତଃ କୃଷ୍ଣ ତ୍ଵତ୍ସମୀପମ୍ ଇହାଗତଃ ତ୍ଵଯା ତ୍ରାତାଭିର୍ ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ଯୁଷ୍ମତ୍କାରଣକାରଣାତ୍
ଗାଈମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିନଥିଲେ ମୁଁ ଏଠି ଆସିନି, କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିଛ, ତେଣୁ ତୁମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଆସିଛି।
ସ ତ୍ଵାଂ କୃଷ୍ଣାଭିଷେକ୍ଷ୍ଯାମି ଗଵାଂ ଵାକ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ ଉପେନ୍ଦ୍ରତ୍ଵେ ଗଵାମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତେଣୁ, କୃଷ୍ଣ, ଗାଈମାନଙ୍କର କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରିବି; ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ, ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଗାଈମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ହେବ।