ତଥା ଚ କୃତଵନ୍ତସ୍ ତେ ଗିରିଯଜ୍ଞଂ ଵ୍ରଜୌକସଃ ଦଧିପାଯସମାଂସାଦ୍ଯୈର୍ ଦଦୁଃ ଶୈଲବଲିଂ ତତଃ
ଏଭଳି ଗୋପଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ପାହାଡ଼ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଦହି, ଖିର, ମାଂସ ଓ ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ବଳି ଦେଲେ।
ଦ୍ଵିଜାଂଶ୍ ଚ ଭୋଜଯାମ୍ ଆସୁଃ ଶତଶୋ ଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ଗାଵଃ ଶୈଲଂ ତତଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଅର୍ଚିତାସ୍ ତଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେମାନେ ଶତେ ଶତେ, ହଜାରେ ହଜାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖୁଆଇଲେ। ତାପରେ ଗାଈମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ପୂଜି, ତାହାକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଵୃଷଭାଶ୍ ଚାଭିନର୍ଦନ୍ତଃ ସତୋଯା ଜଲଦା ଇଵ ଗିରିମୂର୍ଧନି ଗୋଵିନ୍ଦଃ ଶୈଲୋ ଽହମ୍ ଇତି ମୂର୍ତିମାନ୍
ବୃଷଭମାନେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ବର୍ଷା ଭରା ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ ପାହାଡ଼ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହି ପାହାଡ଼।'
ବୁଭୁଜେ ଽନ୍ନଂ ବହୁଵିଧଂ ଗୋପଵର୍ଯାହୃତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ ତେନୈଵ ରୂପେଣ ଗୋପୈଃ ସହ ଗିରେଃ ଶିରଃ
କୃଷ୍ଣ, ସେଇ ରୂପରେ, ଗୋପମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋପମାନେ ଆଣିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କଲେ।
ଅଧିରୁହ୍ଯାର୍ଚଯାମ୍ ଆସ ଦ୍ଵିତୀଯାମ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ତନୁମ୍ ଅନ୍ତର୍ଧାନଂ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ ଗୋପା ଲବ୍ଧ୍ଵା ତତୋ ଵରାନ୍ କୃତ୍ଵା ଗିରିମହଂ ଗୋଷ୍ଠଂ ନିଜମ୍ ଅଭ୍ଯାଯଯୁଃ ପୁନଃ
ସେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ି, ନିଜର ପ୍ରଥମ ରୂପ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପକୁ ପୂଜା କଲେ। ତାପରେ, ଗୋପମାନେଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ସେ ପୁଣି ନିଜ ଗୋଉଠାକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମହେ ପ୍ରତିହତେ ଶକ୍ରୋ ଭୃଶଂ କୋପସମନ୍ଵିତଃ ସଂଵର୍ତକଂ ନାମ ଗଣଂ ତୋଯଦାନାମ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ବାଧା ପାଇବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, 'ସଂବର୍ତ୍ତକ' ନାମକ ବର୍ଷା ମେଘମାନେଠାରେ କହିଲେ।
ଭୋ ଭୋ ମେଘା ନିଶମ୍ଯୈତଦ୍ ଵଦତୋ ଵଚନଂ ମମ ଆଜ୍ଞାନନ୍ତରମ୍ ଏଵାଶୁ କ୍ରିଯତାମ୍ ଅଵିଚାରିତମ୍
ହେ ମେଘମାନେ, ମୋର କଥା ଶୁଣ; ମୋର ଆଦେଶ ମିଳିଲେ, ବିଚାର ନକରି ତୁରନ୍ତ କାମ କର।
ନନ୍ଦଗୋପଃ ସୁଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିର୍ ଗୋପୈର୍ ଅନ୍ଯୈଃ ସହାଯଵାନ୍ କୃଷ୍ଣାଶ୍ରଯବଲାଧ୍ମାତୋ ମହଭଙ୍ଗମ୍ ଅଚୀକରତ୍
ନନ୍ଦଗୋପ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅବିବେକୀ, ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନେ ସହିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ବଡ଼ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଘଟାଇଲେ।
ଆଜୀଵୋ ଯଃ ପରଂ ତେଷାଂ ଗୋପତ୍ଵସ୍ଯ ଚ କାରଣମ୍ ତା ଗାଵୋ ଵୃଷ୍ଟିପାତେନ ପୀଡ୍ଯନ୍ତାଂ ଵଚନାନ୍ ମମ
ସେମାନଙ୍କର ଜୀବିକା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୋପାଳନା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ଏହି ଗାଁମାନେ ମୋର କଥାରେ ଭାରି ବର୍ଷାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଅହମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଦ୍ରିଶୃଙ୍ଗାଭଂ ତୁଙ୍ଗମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଵାରଣମ୍ ସାହାଯ୍ଯଂ ଵଃ କରିଷ୍ଯାମି ଵାଯୂନାଂ ସଂଗମେନ ଚ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ହାତୀର ଦାନ୍ତ ପରି ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତୁମେମାନେ ସହିତ ବାୟୁଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି।
ଇତ୍ଯ୍ ଆଜ୍ଞପ୍ତାଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରେଣ ମୁମୁଚୁସ୍ ତେ ବଲାହକାଃ ଵାତଵର୍ଷଂ ମହାଭୀମମ୍ ଅଭାଵାଯ ଗଵାଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେଇ ମେଘମାନେ ଭୟଙ୍କର ବାତ୍ୟା ଓ ବର୍ଷା ଛାଡ଼ିଲେ, ଗାଁମାନେ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ।
ତତଃ କ୍ଷଣେନ ଧରଣୀ କକୁଭୋ ଽମ୍ବରମ୍ ଏଵ ଚ ଏକଂ ଧାରାମହାସାରପୂରଣେନାଭଵଦ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମହାଜନ, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଓ ଆକାଶ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଗାଵସ୍ ତୁ ତେନ ପତତା ଵର୍ଷଵାତେନ ଵେଗିନା ଧୁତାଃ ପ୍ରାଣାଞ୍ ଜହୁଃ ସର୍ଵାସ୍ ତିର୍ଯଙ୍ମୁଖଶିରୋଧରାଃ
ସେଇ ତୀବ୍ର ବର୍ଷା ଓ ବାତ୍ୟାରେ ଗାଁମାନେ ଚେତନା ହରାଇଦେଲେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କୌଣସି ଦିଗକୁ ହେବାରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ।
କ୍ରୋଡେନ ଵତ୍ସାନ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ତସ୍ଥୁର୍ ଅନ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ଗାଵୋ ଵିଵତ୍ସାଶ୍ ଚ କୃତା ଵାରିପୂରେଣ ଚାପରାଃ
କିଛି ଗାଁ ତାଙ୍କର ବଛାମାନେକୁ ଗୋଦେଇ ରଖିଥିଲେ, ମହାନ ଦ୍ୱିଜ; ଅନ୍ୟମାନେ ବନ୍ୟାପାଣିରେ ବଛାଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇଗଲେ।
ଵତ୍ସାଶ୍ ଚ ଦୀନଵଦନାଃ ପଵନାକମ୍ପିକଂଧରାଃ ତ୍ରାହି ତ୍ରାହୀତ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପଶବ୍ଦାଃ କୃଷ୍ଣମ୍ ଊଚୁର୍ ଇଵାର୍ତକାଃ
ବଛାମାନେ ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ, ବାତାସରେ ଗଳା କମ୍ପି, ମନେ ହେଉଛି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ 'ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ' ବୋଲି ମନ୍ତର ଶବ୍ଦରେ ଡାକୁଥିଲେ।
ତତସ୍ ତଦ୍ ଗୋକୁଲଂ ସର୍ଵଂ ଗୋଗୋପୀଗୋପସଂକୁଲମ୍ ଅତୀଵାର୍ତଂ ହରିର୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରାଣାଯାଚିନ୍ତଯତ୍ ତଦା
ତାପରେ, ହରି ସମସ୍ତ ଗୋକୁଳକୁ ଗାଁ, ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ଭିତରେ ଭରିଥିବା ଦୁଃଖ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଏତତ୍ କୃତଂ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ମହଭଙ୍ଗଵିରୋଧିନା ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଅଖିଲଂ ଗୋଷ୍ଠଂ ତ୍ରାତଵ୍ଯମ୍ ଅଧୁନା ମଯା
ଏହା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, ଯିଏ ଏହି ବଡ଼ ବିପଦକୁ ଆଣିଛି; ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୋଉଠାକୁ ରକ୍ଷା କରିବି।
ଇମମ୍ ଅଦ୍ରିମ୍ ଅହଂ ଵୀର୍ଯାଦ୍ ଉତ୍ପାଟ୍ଯୋରୁଶିଲାତଲମ୍ ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ଗୋଷ୍ଠସ୍ଯ ପୃଥୁଚ୍ଛତ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵୋପରି
ମୋର ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ତାଲି ଉଠାଇ, ଗୋଉଠା ଉପରେ ବଡ଼ ଛତା ପରି ଧରି ରଖିବି।
ଇତି କୃତ୍ଵା ମତିଂ କୃଷ୍ଣୋ ଗୋଵର୍ଧନମହୀଧରମ୍ ଉତ୍ପାଟ୍ଯୈକକରେଣୈଵ ଧାରଯାମ୍ ଆସ ଲୀଲଯା
ଏଭଳି ଭାବି, କୃଷ୍ଣ ଖେଳରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ଏକ ହାତରେ ଉଠାଇ ଧରିଲେ।
ଗୋପାଂଶ୍ ଚାହ ଜଗନ୍ନାଥଃ ସମୁତ୍ପାଟିତଭୂଧରଃ ଵିଶଧ୍ଵମ୍ ଅତ୍ର ସହିତାଃ କୃତଂ ଵର୍ଷନିଵାରଣମ୍
ପୃଥିବୀର ନାଥ, ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ, ଗୋପମାନେଠାରେ କହିଲେ: 'ସମସ୍ତେ ଏଠାକୁ ଆସ, ବର୍ଷା ବନ୍ଦ ହୋଇଛି।'
ସୁନିର୍ଵାତେଷୁ ଦେଶେଷୁ ଯଥାଯୋଗ୍ଯମ୍ ଇହାସ୍ଯତାମ୍ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନାତ୍ର ଭେତଵ୍ଯଂ ଗିରିପାତସ୍ଯ ନିର୍ଭଯୈଃ
ଯେଉଁଠି ହଳୁକା ପବନ ବହୁଛି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଏଠାରେ ବସ; ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ପାହାଡ଼ ପଡ଼ିବାର କିଛି ଆଶଙ୍କା ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତାସ୍ ତେନ ତେ ଗୋପା ଵିଵିଶୁର୍ ଗୋଧନୈଃ ସହ ଶକଟାରୋପିତୈର୍ ଭାଣ୍ଡୈର୍ ଗୋପ୍ଯଶ୍ ଚାସାରପୀଡିତାଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର ଗାଁମାନେ, ଗାଡ଼ିରେ ଜିନିଷ ଚଢ଼ାଇ, ଏବଂ ବର୍ଷାରେ ଦୁଃଖିତ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ତଂ ଦଧାରୈଵଂ ଶୈଲମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତନିଶ୍ଚଲମ୍ ଵ୍ରଜୌକୋଵାସିଭିର୍ ହର୍ଷଵିସ୍ମିତାକ୍ଷୈର୍ ନିରୀକ୍ଷିତଃ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପାହାଡ଼କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ନିସ୍ଚଳ ଭାବରେ ଧରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରଜର ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଗୋପଗୋପୀଜନୈର୍ ହୃଷ୍ଟୈଃ ପ୍ରୀତିଵିସ୍ତାରିତେକ୍ଷଣୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନଚରିତଃ କୃଷ୍ଣଃ ଶୈଲମ୍ ଅଧାରଯତ୍
ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ବଡ଼ ହୋଇଥିବା ଚକ୍ଷୁମାନେ ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଏଭଳି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ସେଇ ପାହାଡ଼କୁ ଧରିଥିଲେ।
ସପ୍ତରାତ୍ରଂ ମହାମେଘା ଵଵର୍ଷୁର୍ ନନ୍ଦଗୋକୁଲେ ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଚୋଦିତା ମେଘା ଗୋପାନାଂ ନାଶକାରିଣା
ସାତ ରାତି ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳରେ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯାହା ଗୋପମାନେ ପାଇଁ ବିନାଶ ଆଣିଥିଲା।
ତତୋ ଧୃତେ ମହାଶୈଲେ ପରିତ୍ରାତେ ଚ ଗୋକୁଲେ ମିଥ୍ଯାପ୍ରତିଜ୍ଞୋ ବଲଭିଦ୍ ଵାରଯାମ୍ ଆସ ତାନ୍ ଘନାନ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଧରାଯାଇଥିବା ଓ ଗୋକୁଳ ରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ବଳ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ଯିଏ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମିଥ୍ୟା ହୋଇଥିଲା, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ମେଘମାନେକୁ ରୋକିଦେଲେ।
ଵ୍ଯଭ୍ରେ ନଭସି ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେ ଵିତଥେ ଶକ୍ରମନ୍ତ୍ରିତେ ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଗୋକୁଲଂ ହୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ପୁନର୍ ଆଗମତ୍
ଆକାଶ ପରିଷ୍କାର ହେଲାପରେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ્ଫଳହୀନ ହେଲାପରେ, ଦେବତା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ଆନନ୍ଦରେ ଗୋକୁଳ ଛାଡ଼ି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମୁମୋଚ କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ତଦା ଗୋଵର୍ଧନମହାଗିରିମ୍ ସ୍ଵସ୍ଥାନେ ଵିସ୍ମିତମୁଖୈର୍ ଦୃଷ୍ଟସ୍ ତୈର୍ ଵ୍ରଜଵାସିଭିଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ମୁହଁରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଧୃତେ ଗୋଵର୍ଧନେ ଶୈଲେ ପରିତ୍ରାତେ ଚ ଗୋକୁଲେ ରୋଚଯାମ୍ ଆସ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ପାକଶାସନଃ
ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଧରାଯାଇଥିବା ଓ ଗୋକୁଳ ରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ବଳିଦାନର ଠାକୁର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମିଲା।
ସୋ ଽଧିରୁହ୍ଯ ମହାନାଗମ୍ ଐରାଵତମ୍ ଅମିତ୍ରଜିତ୍ ଗୋଵର୍ଧନଗିରୌ କୃଷ୍ଣଂ ଦଦର୍ଶ ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ହାତୀ ଏଇରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।