ସୁରାମାଂସୋପହାରୈସ୍ ତୁ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ ଚ ପୂଜିତା ନୃଣାମ୍ ଅଶେଷକାମାଂସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରସନ୍ନାଯାଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯସି
ମଦ, ମାଂସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପକାଳି ଭୋଜନ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରାଯିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରିବ ଯଦି ତୁମେ ଖୁସି ହେଉଛ।
ତେ ସର୍ଵେ ସର୍ଵଦା ଭଦ୍ରା ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଅସଂଶଯମ୍ ଅସଂଦିଗ୍ଧଂ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଗଚ୍ଛ ଦେଵି ଯଥୋଦିତମ୍
ମୋର କୃପାରେ ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଭଲ ରହିବେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦେବୀ, ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଇଛି, ସେପରି ଚାଲ।
ଯଥୋକ୍ତଂ ସା ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ଦେଵଦେଵେନ ଵୈ ପୁରା ଷଡ୍ଗର୍ଭଗର୍ଭଵିନ୍ଯାସଂ ଚକ୍ରେ ଚାନ୍ଯସ୍ଯ କର୍ଷଣମ୍
ଯେପରି ଆଗରୁ କହାଯାଇଥିଲା, ସେହି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ଛଅଟି ଗର୍ଭର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଗର୍ଭକୁ ଅଲଗା କରିଦେଲେ।
ସପ୍ତମେ ରୋହିଣୀଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ଗର୍ଭେ ଗର୍ଭେ ତତୋ ହରିଃ ଲୋକତ୍ରଯୋପକାରାଯ ଦେଵକ୍ଯାଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ଵୈ
ସପ୍ତମ ମାସ ଓ ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ର ଆସିଲାବେଳେ, ହରି ତିନି ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯୋଗନିଦ୍ରା ଯଶୋଦାଯାସ୍ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ତତୋ ଦିନେ ସଂଭୂତା ଜଠରେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଯଥୋକ୍ତଂ ପରମେଷ୍ଠିନା
ସେହି ଦିନ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଯୋଗନିଦ୍ରା ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ।
ତତୋ ଗ୍ରହଗଣଃ ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରଚଚାର ଦିଵି ଦ୍ଵିଜାଃ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଅଂଶେ ମହୀଂ ଯାତ ଋତଵୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଭଵଞ୍ ଶୁଭାଃ
ତାପରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଗ୍ରହମାନେ ଆକାଶରେ ଶୁଭ ଭାବେ ଚଳିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ ଓ ଋତୁମାନେ ମଧୁର ହେଲେ।
ନୋତ୍ସେହେ ଦେଵକୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତିତେଜସା ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନାଂ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନାଂସି କ୍ଷୋଭମ୍ ଆଯଯୁଃ
ଦେବକୀଙ୍କ ତେଜ ଏତେ ବେଶି ଥିଲା ଯେ, କେହି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଉଜ୍ୱଳତା ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା।
ଅଦୃଷ୍ଟାଂ ପୁରୁଷୈଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ ଦେଵକୀଂ ଦେଵତାଗଣାଃ ବିଭ୍ରାଣାଂ ଵପୁଷା ଵିଷ୍ଣୁଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ ତାମ୍ ଅହର୍ନିଶମ୍
ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଦିନ ରାତି ଦେବକୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାହା ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧା ଵିଦ୍ଯା ସୁଧା ତ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଏଵ ଚ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଲୋକରକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଅଵତୀର୍ଣା ମହୀତଲେ
ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ତୁମେ ସ୍ୱଧା, ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ତୁମେ ଅମୃତ, ତୁମେ ଆଲୋକ; ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଭୂମିରେ ଅବତରିଛ।
ପ୍ରସୀଦ ଦେଵି ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତସ୍ ତ୍ଵଂ ଶୁଭଂ କୁରୁ ପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥଂ ଧାରଯେଶାନଂ ଧୃତଂ ଯେନାଖିଲଂ ଜଗତ୍
ଦେବୀ, ଦୟା କର, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ କର। ପ୍ରେମ ପାଇଁ ତୁମେ ସେଇ ଭଗବାନ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନା ସା ଦେଵୈର୍ ଦେଵମ୍ ଅଧାରଯତ୍ ଗର୍ଭେଣ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ଜଗତାଂ ତ୍ରାଣକାରଣମ୍
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବାବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ୍କୁ ଧାରଣ କଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉଦ୍ଧାରକ।
ତତୋ ଽଖିଲଜଗତ୍ପଦ୍ମବୋଧାଯାଚ୍ଯୁତଭାନୁନା ଦେଵକ୍ଯାଃ ପୂର୍ଵସଂଧ୍ଯାଯାମ୍ ଆଵିର୍ଭୂତଂ ମହାତ୍ମନା
ତାପରେ, ପ୍ରଭାତବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପଦ୍ମ ଉଦ୍ବୋଧନ ପାଇଁ, ମହାତ୍ମା ଅଚ୍ୟୁତ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ମଧ୍ଯରାତ୍ରେ ଽଖିଲାଧାରେ ଜାଯମାନେ ଜନାର୍ଦନେ ମନ୍ଦଂ ଜଗର୍ଜୁର୍ ଜଲଦାଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିମୁଚଃ ସୁରାଃ
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ, ସମସ୍ତର ଆଧାର ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବାବେଳେ, ମେଘମାନେ ହଲୁକ ଶବ୍ଦ କଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।
ଫୁଲ୍ଲେନ୍ଦୀଵରପତ୍ତ୍ରାଭଂ ଚତୁର୍ବାହୁମ୍ ଉଦୀକ୍ଷ୍ଯ ତମ୍ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂ ଜାତଂ ତୁଷ୍ଟାଵାନକଦୁନ୍ଦୁଭିଃ
ଫୁଲିଥିବା ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ଭଳି ଦେହ, ଚାରିଟି ହାତ, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବସୁଦେବ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଭିଷ୍ଟୂଯ ଚ ତଂ ଵାଗ୍ଭିଃ ପ୍ରସନ୍ନାଭିର୍ ମହାମତିଃ ଵିଜ୍ଞାପଯାମ୍ ଆସ ତଦା କଂସାଦ୍ ଭୀତୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବସୁଦେବ କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ନିଜ ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଜ୍ଞାତୋ ଽସି ଦେଵଦେଵେଶ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧର ଦିଵ୍ଯଂ ରୂପମ୍ ଇଦଂ ଦେଵ ପ୍ରସାଦେନୋପସଂହର
ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ତୁମ କୃପାରେ ଅପସାରଣ କର।
ଅଦ୍ଯୈଵ ଦେଵ କଂସୋ ଽଯଂ କୁରୁତେ ମମ ଯାତନାମ୍ ଅଵତୀର୍ଣମ୍ ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତ୍ଵାମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ମନ୍ଦିରେ ମମ
ଆଜି ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ତୁମେ ଅବତରିଛ କହି ଜାଣି, କଂସ ଆଜି ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବ।
ଯୋ ଽନନ୍ତରୂପୋ ଽଖିଲଵିଶ୍ଵରୂପୋ ଗର୍ଭେ ଽପି ଲୋକାନ୍ ଵପୁଷା ବିଭର୍ତି ପ୍ରସୀଦତାମ୍ ଏଷ ସ ଦେଵଦେଵଃ ସ୍ଵମାଯଯାଵିଷ୍କୃତବାଲରୂପଃ
ଯିଏ ଅନନ୍ତ ରୂପୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ସେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ନିଜ ମାୟାରେ ଶିଶୁ ରୂପ ଦେଖାଇ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।
ଉପସଂହର ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ ରୂପମ୍ ଏତଚ୍ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍ ଜାନାତୁ ମାଵତାରଂ ତେ କଂସୋ ଽଯଂ ଦିତିଜାନ୍ତକ
ହେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଏହି ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପକୁ ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ଗୁପ୍ତ କରନ୍ତୁ, ଯେପରି କରି କଂସ, ଦିତିସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ସଂହାରକ, ଆପଣଙ୍କ ଅବତାର ବିଷୟରେ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସ୍ତୁତୋ ଽହଂ ଯତ୍ ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥିନ୍ଯା ତଦ୍ ଅଦ୍ଯ ତେ ସଫଲଂ ଦେଵି ସଂଜାତଂ ଜାତୋ ଽହଂ ଯତ୍ ତଵୋଦରାତ୍
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବରୁ ଆପଣ ଯେଉଁଥିରେ ପୁଅ ପାଇଁ ମୋତେ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଜି ସଫଳ ହୋଇଛି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାଂସ୍ ତୂଷ୍ଣୀଂ ବଭୂଵ ମୁନିସତ୍ତମାଃ ଵସୁଦେଵୋ ଽପି ତଂ ରାତ୍ରାଵ୍ ଆଦାଯ ପ୍ରଯଯୌ ବହିଃ
ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ଶାନ୍ତ ହେଇ ରହିଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ରାତିରେ ବସୁଦେବ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ବାହାରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ମୋହିତାଶ୍ ଚାଭଵଂସ୍ ତତ୍ର ରକ୍ଷିଣୋ ଯୋଗନିଦ୍ରଯା ମଥୁରାଦ୍ଵାରପାଲାଶ୍ ଚ ଵ୍ରଜତ୍ଯ୍ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭୌ
ସେଠାରେ ରକ୍ଷକମାନେ ଯୋଗମାୟାଙ୍କ ନିଦ୍ରାରେ ମୋହିତ ହେଇଥିଲେ, ଏବଂ ମଥୁରା ଦ୍ୱାରର ରକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭି ବାହାରୁଥିଲେ।
ଵର୍ଷତାଂ ଜଲଦାନାଂ ଚ ତତ୍ ତୋଯମ୍ ଉଲ୍ବଣଂ ନିଶି ସଂଛାଦ୍ଯ ତଂ ଯଯୌ ଶେଷଃ ଫଣୈର୍ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭିମ୍
ସେ ରାତିରେ ମେଘମାନେ ଭାରି ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଶେଷ ତାଙ୍କର ଫଣା ଦ୍ୱାରା ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ଢାକି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଯମୁନାଂ ଚାତିଗମ୍ଭୀରାଂ ନାନାଵର୍ତଶତାକୁଲାମ୍ ଵସୁଦେଵୋ ଵହନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜାନୁମାତ୍ରଵହାଂ ଯଯୌ
ବସୁଦେବ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବୋକା କରି, ଅତି ଗଭୀର ଏବଂ ଶତଶଃ ଘୂର୍ଣ୍ଣିରେ ଭରିଥିବା ଯମୁନା, ଯାହାର ପାଣି ତାଙ୍କର ଘୁଁଡ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିଲା, ସେହି ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
କଂସସ୍ଯ କରମ୍ ଆଦାଯ ତତ୍ରୈଵାଭ୍ଯାଗତାଂସ୍ ତଟେ ନନ୍ଦାଦୀନ୍ ଗୋପଵୃଦ୍ଧାଂଶ୍ ଚ ଯମୁନାଯାଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ
ସେଠାରେ ତଟରେ, ବସୁଦେବ କଂସଙ୍କୁ ଶୁଳ୍କ ଦେବାକୁ ଆସିଥିବା ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ କାଲେ ଯଶୋଦାପି ମୋହିତା ଯୋଗନିଦ୍ରଯା ତାମ୍ ଏଵ କନ୍ଯାଂ ମୁନଯଃ ପ୍ରାସୂତ ମୋହିତେ ଜନେ
ସେ ସମୟରେ, ଯଶୋଦା ମଧ୍ୟ ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ମୋହିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ଥିବାବେଳେ, ସେଇ କନ୍ୟାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ହେ ମୁନିମାନେ।
ଵସୁଦେଵୋ ଽପି ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ବାଲମ୍ ଆଦାଯ ଦାରିକାମ୍ ଯଶୋଦାଶଯନେ ତୂର୍ଣମ୍ ଆଜଗାମାମିତଦ୍ଯୁତିଃ
ଅପାର ତେଜସ୍ବୀ ବସୁଦେବ ତୁରନ୍ତ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ପୁଅକୁ ରଖି, କନ୍ୟାକୁ ନେଇଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଚ ଵିବୁଦ୍ଧ୍ଵା ସା ଯଶୋଦା ଜାତମ୍ ଆତ୍ମଜମ୍ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଶ୍ଯାମଂ ତତୋ ଽତ୍ଯର୍ଥଂ ମୁଦଂ ଯଯୌ
ଯେତେବେଳେ ଯଶୋଦା ଜାଗିଲେ, ସେ ନିଜ ଜନ୍ମା ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି ଶ୍ୟାମ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଆଦାଯ ଵସୁଦେଵୋ ଽପି ଦାରିକାଂ ନିଜମନ୍ଦିରମ୍ ଦେଵକୀଶଯନେ ନ୍ଯସ୍ଯ ଯଥାପୂର୍ଵମ୍ ଅତିଷ୍ଠତ
ବସୁଦେବ ପୁନି କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଦେବକୀଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ରଖି, ପୂର୍ବବତ୍ ରହିଲେ।
ତତୋ ବାଲଧ୍ଵନିଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରକ୍ଷିଣଃ ସହସୋତ୍ଥିତାଃ କଂସମ୍ ଆଵେଦଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଦେଵକୀପ୍ରସଵଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଶିଶୁର ରୋଦନ ଶୁଣି ରକ୍ଷକମାନେ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଗଲେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେବକୀଙ୍କର ପ୍ରସବ ବିଷୟରେ କଂସଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।