ଗର୍ଭସଂକର୍ଷଣାତ୍ ସୋ ଽଥ ଲୋକେ ସଂକର୍ଷଣେତି ଵୈ ସଂଜ୍ଞାମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯତେ ଵୀରଃ ଶ୍ଵେତାଦ୍ରିଶିଖରୋପମଃ
ଗର୍ଭକୁ ଉଠାଇ ନେଇବା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଲୋକେ 'ସଂକର୍ଷଣ' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେବେ, ଯିଏ ଶ୍ୱେତ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ।
ତତୋ ଽହଂ ସଂଭଵିଷ୍ଯାମି ଦେଵକୀଜଠରେ ଶୁଭେ ଗର୍ଭେ ତ୍ଵଯା ଯଶୋଦାଯା ଗନ୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅଵିଲମ୍ବିତମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଶୁଭ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି; ତୁମେ ବିଳମ୍ବ ନକରି ଯଶୋଦାଙ୍କଠାରେ ଯିବା ।
ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେ ଚ ନଭସି କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମ୍ଯାମ୍ ଅହଂ ନିଶି ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯାମି ନଵମ୍ଯାଂ ଚ ପ୍ରସୂତିଂ ତ୍ଵମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ବର୍ଷାକାଳରେ, କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମୀ ରାତିରେ ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେବି; ନବମୀ ଦିନେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ଦେବ ।
ଯଶୋଦାଶଯନେ ମାଂ ତୁ ଦେଵକ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଅନିନ୍ଦିତେ ମଚ୍ଛକ୍ତିପ୍ରେରିତମତିର୍ ଵସୁଦେଵୋ ନଯିଷ୍ଯତି
ଯଶୋଦାଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ମୋତେ ରଖାଯିବ, ଓ ନିର୍ମଳେ, ମୋ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ବସୁଦେବ ତୁମକୁ ଦେବକୀଙ୍କଠାରୁ ନେଇଯିବେ ।
କଂସଶ୍ ଚ ତ୍ଵାମ୍ ଉପାଦାଯ ଦେଵି ଶୈଲଶିଲାତଲେ ପ୍ରକ୍ଷେପ୍ସ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଚ ତ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯସି
କଂସ ତୁମକୁ ଧରି, ହେ ଦେବୀ, ପାହାଡ଼ର ପାଥର ଶିଖର ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେବ; କିନ୍ତୁ ଆକାଶରେ ତୁମେ ତୁମର ସ୍ଥାନ ପାଇବ ।
ତତସ୍ ତ୍ଵାଂ ଶତଧା ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ମମ ଗୌରଵାତ୍ ପ୍ରଣିପାତାନତଶିରା ଭଗିନୀତ୍ଵେ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ପ୍ରତି ମାନ୍ୟତା ଦେଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତୁମକୁ ଶତଧା ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେବା ପରେ ଭଉଣୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ।
ତତଃ ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭାଦୀନ୍ ହତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ସହସ୍ରଶଃ ସ୍ଥାନୈର୍ ଅନେକୈଃ ପୃଥିଵୀମ୍ ଅଶେଷାଂ ମଣ୍ଡଯିଷ୍ଯସି
ତାପରେ ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ହଜାର ହଜାର ଦାନବକୁ ବିନାଶ କରି, ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଶୋଭାମୟ କରିଦେବ ।
ତ୍ଵଂ ଭୂତିଃ ସଂନତିଃ କୀର୍ତିଃ କାନ୍ତିର୍ ଵୈ ପୃଥିଵୀ ଧୃତିଃ ଲଜ୍ଜା ପୁଷ୍ଟିର୍ ଉଷା ଯା ଚ କାଚିଦ୍ ଅନ୍ଯା ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ସା
ତୁମେ ହେଉଛ, ଶ୍ରୀ, ନମ୍ରତା, କୀର୍ତ୍ତି, ରୂପ, ପୃଥିବୀ, ଧୃତି, ଲଜ୍ଜା, ପୁଷ୍ଟି, ଉଷା ଓ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି, ସେ ସବୁ ତୁମେ ।
ଯେ ତ୍ଵାମ୍ ଆର୍ଯେତି ଦୁର୍ଗେତି ଵେଦଗର୍ଭେ ଽମ୍ବିକେତି ଚ ଭଦ୍ରେତି ଭଦ୍ରକାଲୀତି କ୍ଷେମ୍ଯା କ୍ଷେମଂକରୀତି ଚ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଆର୍ୟା, ଦୁର୍ଗା, ବେଦରେ ଅମ୍ବିକା, ଭଦ୍ରା, ଭଦ୍ରକାଳୀ, କ୍ଷେମ୍ୟା ବା କ୍ଷେମଙ୍କରୀ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି—
ପ୍ରାତଶ୍ ଚୈଵାପରାହ୍ଣେ ଚ ସ୍ତୋଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଆନମ୍ରମୂର୍ତଯଃ ତେଷାଂ ହି ଵାଞ୍ଛିତଂ ସର୍ଵଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେମାନେ ପ୍ରଭାତ ଓ ଅପରାହ୍ଣରେ ନମ୍ର ଭାବରେ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରିବେ; ମୋ ଦୟାରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ ।
ସୁରାମାଂସୋପହାରୈସ୍ ତୁ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ ଚ ପୂଜିତା ନୃଣାମ୍ ଅଶେଷକାମାଂସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରସନ୍ନାଯାଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯସି
ମଦ, ମାଂସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପକାଳି ଭୋଜନ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରାଯିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରିବ ଯଦି ତୁମେ ଖୁସି ହେଉଛ।
ତେ ସର୍ଵେ ସର୍ଵଦା ଭଦ୍ରା ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଅସଂଶଯମ୍ ଅସଂଦିଗ୍ଧଂ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଗଚ୍ଛ ଦେଵି ଯଥୋଦିତମ୍
ମୋର କୃପାରେ ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଭଲ ରହିବେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦେବୀ, ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଇଛି, ସେପରି ଚାଲ।
ଯଥୋକ୍ତଂ ସା ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ଦେଵଦେଵେନ ଵୈ ପୁରା ଷଡ୍ଗର୍ଭଗର୍ଭଵିନ୍ଯାସଂ ଚକ୍ରେ ଚାନ୍ଯସ୍ଯ କର୍ଷଣମ୍
ଯେପରି ଆଗରୁ କହାଯାଇଥିଲା, ସେହି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ଛଅଟି ଗର୍ଭର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଗର୍ଭକୁ ଅଲଗା କରିଦେଲେ।
ସପ୍ତମେ ରୋହିଣୀଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ଗର୍ଭେ ଗର୍ଭେ ତତୋ ହରିଃ ଲୋକତ୍ରଯୋପକାରାଯ ଦେଵକ୍ଯାଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ଵୈ
ସପ୍ତମ ମାସ ଓ ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ର ଆସିଲାବେଳେ, ହରି ତିନି ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯୋଗନିଦ୍ରା ଯଶୋଦାଯାସ୍ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ତତୋ ଦିନେ ସଂଭୂତା ଜଠରେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଯଥୋକ୍ତଂ ପରମେଷ୍ଠିନା
ସେହି ଦିନ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଯୋଗନିଦ୍ରା ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ।
ତତୋ ଗ୍ରହଗଣଃ ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରଚଚାର ଦିଵି ଦ୍ଵିଜାଃ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଅଂଶେ ମହୀଂ ଯାତ ଋତଵୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଭଵଞ୍ ଶୁଭାଃ
ତାପରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଗ୍ରହମାନେ ଆକାଶରେ ଶୁଭ ଭାବେ ଚଳିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ ଓ ଋତୁମାନେ ମଧୁର ହେଲେ।
ନୋତ୍ସେହେ ଦେଵକୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତିତେଜସା ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନାଂ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନାଂସି କ୍ଷୋଭମ୍ ଆଯଯୁଃ
ଦେବକୀଙ୍କ ତେଜ ଏତେ ବେଶି ଥିଲା ଯେ, କେହି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଉଜ୍ୱଳତା ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା।
ଅଦୃଷ୍ଟାଂ ପୁରୁଷୈଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ ଦେଵକୀଂ ଦେଵତାଗଣାଃ ବିଭ୍ରାଣାଂ ଵପୁଷା ଵିଷ୍ଣୁଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ ତାମ୍ ଅହର୍ନିଶମ୍
ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଦିନ ରାତି ଦେବକୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାହା ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧା ଵିଦ୍ଯା ସୁଧା ତ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଏଵ ଚ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଲୋକରକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଅଵତୀର୍ଣା ମହୀତଲେ
ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ତୁମେ ସ୍ୱଧା, ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ତୁମେ ଅମୃତ, ତୁମେ ଆଲୋକ; ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଭୂମିରେ ଅବତରିଛ।
ପ୍ରସୀଦ ଦେଵି ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତସ୍ ତ୍ଵଂ ଶୁଭଂ କୁରୁ ପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥଂ ଧାରଯେଶାନଂ ଧୃତଂ ଯେନାଖିଲଂ ଜଗତ୍
ଦେବୀ, ଦୟା କର, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ କର। ପ୍ରେମ ପାଇଁ ତୁମେ ସେଇ ଭଗବାନ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନା ସା ଦେଵୈର୍ ଦେଵମ୍ ଅଧାରଯତ୍ ଗର୍ଭେଣ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ଜଗତାଂ ତ୍ରାଣକାରଣମ୍
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବାବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ୍କୁ ଧାରଣ କଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉଦ୍ଧାରକ।
ତତୋ ଽଖିଲଜଗତ୍ପଦ୍ମବୋଧାଯାଚ୍ଯୁତଭାନୁନା ଦେଵକ୍ଯାଃ ପୂର୍ଵସଂଧ୍ଯାଯାମ୍ ଆଵିର୍ଭୂତଂ ମହାତ୍ମନା
ତାପରେ, ପ୍ରଭାତବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପଦ୍ମ ଉଦ୍ବୋଧନ ପାଇଁ, ମହାତ୍ମା ଅଚ୍ୟୁତ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ମଧ୍ଯରାତ୍ରେ ଽଖିଲାଧାରେ ଜାଯମାନେ ଜନାର୍ଦନେ ମନ୍ଦଂ ଜଗର୍ଜୁର୍ ଜଲଦାଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିମୁଚଃ ସୁରାଃ
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ, ସମସ୍ତର ଆଧାର ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବାବେଳେ, ମେଘମାନେ ହଲୁକ ଶବ୍ଦ କଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।
ଫୁଲ୍ଲେନ୍ଦୀଵରପତ୍ତ୍ରାଭଂ ଚତୁର୍ବାହୁମ୍ ଉଦୀକ୍ଷ୍ଯ ତମ୍ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂ ଜାତଂ ତୁଷ୍ଟାଵାନକଦୁନ୍ଦୁଭିଃ
ଫୁଲିଥିବା ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ଭଳି ଦେହ, ଚାରିଟି ହାତ, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବସୁଦେବ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଭିଷ୍ଟୂଯ ଚ ତଂ ଵାଗ୍ଭିଃ ପ୍ରସନ୍ନାଭିର୍ ମହାମତିଃ ଵିଜ୍ଞାପଯାମ୍ ଆସ ତଦା କଂସାଦ୍ ଭୀତୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବସୁଦେବ କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ନିଜ ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଜ୍ଞାତୋ ଽସି ଦେଵଦେଵେଶ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧର ଦିଵ୍ଯଂ ରୂପମ୍ ଇଦଂ ଦେଵ ପ୍ରସାଦେନୋପସଂହର
ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ତୁମ କୃପାରେ ଅପସାରଣ କର।
ଅଦ୍ଯୈଵ ଦେଵ କଂସୋ ଽଯଂ କୁରୁତେ ମମ ଯାତନାମ୍ ଅଵତୀର୍ଣମ୍ ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତ୍ଵାମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ମନ୍ଦିରେ ମମ
ଆଜି ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ତୁମେ ଅବତରିଛ କହି ଜାଣି, କଂସ ଆଜି ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବ।
ଯୋ ଽନନ୍ତରୂପୋ ଽଖିଲଵିଶ୍ଵରୂପୋ ଗର୍ଭେ ଽପି ଲୋକାନ୍ ଵପୁଷା ବିଭର୍ତି ପ୍ରସୀଦତାମ୍ ଏଷ ସ ଦେଵଦେଵଃ ସ୍ଵମାଯଯାଵିଷ୍କୃତବାଲରୂପଃ
ଯିଏ ଅନନ୍ତ ରୂପୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ସେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ନିଜ ମାୟାରେ ଶିଶୁ ରୂପ ଦେଖାଇ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।
ଉପସଂହର ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ ରୂପମ୍ ଏତଚ୍ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍ ଜାନାତୁ ମାଵତାରଂ ତେ କଂସୋ ଽଯଂ ଦିତିଜାନ୍ତକ
ହେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଏହି ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପକୁ ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ଗୁପ୍ତ କରନ୍ତୁ, ଯେପରି କରି କଂସ, ଦିତିସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ସଂହାରକ, ଆପଣଙ୍କ ଅବତାର ବିଷୟରେ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସ୍ତୁତୋ ଽହଂ ଯତ୍ ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥିନ୍ଯା ତଦ୍ ଅଦ୍ଯ ତେ ସଫଲଂ ଦେଵି ସଂଜାତଂ ଜାତୋ ଽହଂ ଯତ୍ ତଵୋଦରାତ୍
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବରୁ ଆପଣ ଯେଉଁଥିରେ ପୁଅ ପାଇଁ ମୋତେ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଜି ସଫଳ ହୋଇଛି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।