ଅଦୃଶ୍ଯାଯ ତତସ୍ ତେ ଽପି ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମହାତ୍ମନେ ମେରୁପୃଷ୍ଠଂ ସୁରା ଜଗ୍ମୁର୍ ଅଵତେରୁଶ୍ ଚ ଭୂତଲେ
ତାପରେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଥିବା ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲେ।
କଂସାଯ ଚାଷ୍ଟମୋ ଗର୍ଭୋ ଦେଵକ୍ଯା ଧରଣୀତଲେ ଭଵିଷ୍ଯତୀତ୍ଯ୍ ଆଚଚକ୍ଷେ ଭଗଵାନ୍ ନାରଦୋ ମୁନିଃ
ଦେବକୀଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ଗର୍ଭ କଂସ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ—ଏହିପରି ଭଗବାନ ନାରଦ ଋଷି କହିଲେ।
କଂସୋ ଽପି ତଦ୍ ଉପଶ୍ରୁତ୍ଯ ନାରଦାତ୍ କୁପିତସ୍ ତତଃ ଦେଵକୀଂ ଵସୁଦେଵଂ ଚ ଗୃହେ ଗୁପ୍ତାଵ୍ ଅଧାରଯତ୍
ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କଂସ ଖୁବ ରିଷ୍ଟିଗଲା ଏବଂ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଘରେ ଭଲଭାବରେ ରଖିଦେଲା ।
ଜାତଂ ଜାତଂ ଚ କଂସାଯ ତେନୈଵୋକ୍ତଂ ଯଥା ପୁରା ତଥୈଵ ଵସୁଦେଵୋ ଽପି ପୁତ୍ରମ୍ ଅର୍ପିତଵାନ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ହେଉଥିଲା, ଏହିପରି ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତିବାର ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବସୁଦେବ ସେଇ ଶିଶୁକୁ କଂସଙ୍କୁ ଦେଇଦେଉଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ପୁତ୍ରାଃ ଷଡ୍ଗର୍ଭା ଇତି ଵିଶ୍ରୁତାଃ ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରଯୁକ୍ତା ତାନ୍ ନିଦ୍ରା କ୍ରମାଦ୍ ଗର୍ଭେ ନ୍ଯଯୋଜଯତ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଛଅ ପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ 'ଷଡ୍ଗର୍ଭ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ନିଦ୍ରା ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଏକେକରି ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଇଥିଲେ ।
ଯୋଗନିଦ୍ରା ମହାମାଯା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ମୋହିତଂ ଯଯା ଅଵିଦ୍ଯଯା ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ତାମ୍ ଆହ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ
ଯୋଗନିଦ୍ରା, ମହାମାୟା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଯାହା ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି, ସେଠିକି ଭଗବାନ ହରି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଗଚ୍ଛ ନିଦ୍ରେ ମମାଦେଶାତ୍ ପାତାଲତଲସଂଶ୍ରଯାନ୍ ଏକୈକଶ୍ଯେନ ଷଡ୍ଗର୍ଭାନ୍ ଦେଵକୀଜଠରେ ନଯ
ନିଦ୍ରା, ମୋ ଆଦେଶରେ, ତୁମେ ପାତାଳ ତଳରେ ଥିବା ଷଡ୍ଗର୍ଭମାନେକୁ ଏକେକରି ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ନେଇଯାଅ ।
ହତେଷୁ ତେଷୁ କଂସେନ ଶେଷାଖ୍ଯୋ ଽଂଶସ୍ ତତୋ ଽନଘଃ ଅଂଶାଂଶେନୋଦରେ ତସ୍ଯାଃ ସପ୍ତମଃ ସଂଭଵିଷ୍ଯତି
ସେମାନେ କଂସ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେବା ପରେ, ନିଷ୍ପାପ ଶେଷ ନାମକ ଅଂଶ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଭାଗରେ ସପ୍ତମ ଶିଶୁ ଭାବେ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଆସିବେ ।
ଗୋକୁଲେ ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଵୈ ରୋହିଣୀ ସ୍ଥିତା ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରସୂତିସମଯେ ଗର୍ଭୋ ନେଯସ୍ ତ୍ଵଯୋଦରମ୍
ଗୋକୁଳରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ରୋହିଣୀ ରହୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ପ୍ରସବ ସମୟରେ ତୁମେ ଗର୍ଭକୁ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ନେଇଯିବା ଉଚିତ ।
ସପ୍ତମୋ ଭୋଜରାଜସ୍ଯ ଭଯାଦ୍ ରୋଧୋପରୋଧତଃ ଦେଵକ୍ଯାଃ ପତିତୋ ଗର୍ଭ ଇତି ଲୋକୋ ଵଦିଷ୍ଯତି
ଭୋଜ ରାଜାଙ୍କ ଭୟ ଓ ଅଟକାଅଟକି କାରଣରୁ, ଲୋକେ କହିବେ ଯେ ଦେବକୀଙ୍କ ସପ୍ତମ ଗର୍ଭ ପତିତ ହୋଇଛି ।
ଗର୍ଭସଂକର୍ଷଣାତ୍ ସୋ ଽଥ ଲୋକେ ସଂକର୍ଷଣେତି ଵୈ ସଂଜ୍ଞାମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯତେ ଵୀରଃ ଶ୍ଵେତାଦ୍ରିଶିଖରୋପମଃ
ଗର୍ଭକୁ ଉଠାଇ ନେଇବା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଲୋକେ 'ସଂକର୍ଷଣ' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେବେ, ଯିଏ ଶ୍ୱେତ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ।
ତତୋ ଽହଂ ସଂଭଵିଷ୍ଯାମି ଦେଵକୀଜଠରେ ଶୁଭେ ଗର୍ଭେ ତ୍ଵଯା ଯଶୋଦାଯା ଗନ୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅଵିଲମ୍ବିତମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଶୁଭ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି; ତୁମେ ବିଳମ୍ବ ନକରି ଯଶୋଦାଙ୍କଠାରେ ଯିବା ।
ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେ ଚ ନଭସି କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମ୍ଯାମ୍ ଅହଂ ନିଶି ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯାମି ନଵମ୍ଯାଂ ଚ ପ୍ରସୂତିଂ ତ୍ଵମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ବର୍ଷାକାଳରେ, କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମୀ ରାତିରେ ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେବି; ନବମୀ ଦିନେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ଦେବ ।
ଯଶୋଦାଶଯନେ ମାଂ ତୁ ଦେଵକ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଅନିନ୍ଦିତେ ମଚ୍ଛକ୍ତିପ୍ରେରିତମତିର୍ ଵସୁଦେଵୋ ନଯିଷ୍ଯତି
ଯଶୋଦାଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ମୋତେ ରଖାଯିବ, ଓ ନିର୍ମଳେ, ମୋ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ବସୁଦେବ ତୁମକୁ ଦେବକୀଙ୍କଠାରୁ ନେଇଯିବେ ।
କଂସଶ୍ ଚ ତ୍ଵାମ୍ ଉପାଦାଯ ଦେଵି ଶୈଲଶିଲାତଲେ ପ୍ରକ୍ଷେପ୍ସ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଚ ତ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯସି
କଂସ ତୁମକୁ ଧରି, ହେ ଦେବୀ, ପାହାଡ଼ର ପାଥର ଶିଖର ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେବ; କିନ୍ତୁ ଆକାଶରେ ତୁମେ ତୁମର ସ୍ଥାନ ପାଇବ ।
ତତସ୍ ତ୍ଵାଂ ଶତଧା ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ମମ ଗୌରଵାତ୍ ପ୍ରଣିପାତାନତଶିରା ଭଗିନୀତ୍ଵେ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ପ୍ରତି ମାନ୍ୟତା ଦେଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତୁମକୁ ଶତଧା ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେବା ପରେ ଭଉଣୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ।
ତତଃ ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭାଦୀନ୍ ହତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ସହସ୍ରଶଃ ସ୍ଥାନୈର୍ ଅନେକୈଃ ପୃଥିଵୀମ୍ ଅଶେଷାଂ ମଣ୍ଡଯିଷ୍ଯସି
ତାପରେ ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ହଜାର ହଜାର ଦାନବକୁ ବିନାଶ କରି, ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଶୋଭାମୟ କରିଦେବ ।
ତ୍ଵଂ ଭୂତିଃ ସଂନତିଃ କୀର୍ତିଃ କାନ୍ତିର୍ ଵୈ ପୃଥିଵୀ ଧୃତିଃ ଲଜ୍ଜା ପୁଷ୍ଟିର୍ ଉଷା ଯା ଚ କାଚିଦ୍ ଅନ୍ଯା ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ସା
ତୁମେ ହେଉଛ, ଶ୍ରୀ, ନମ୍ରତା, କୀର୍ତ୍ତି, ରୂପ, ପୃଥିବୀ, ଧୃତି, ଲଜ୍ଜା, ପୁଷ୍ଟି, ଉଷା ଓ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି, ସେ ସବୁ ତୁମେ ।
ଯେ ତ୍ଵାମ୍ ଆର୍ଯେତି ଦୁର୍ଗେତି ଵେଦଗର୍ଭେ ଽମ୍ବିକେତି ଚ ଭଦ୍ରେତି ଭଦ୍ରକାଲୀତି କ୍ଷେମ୍ଯା କ୍ଷେମଂକରୀତି ଚ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଆର୍ୟା, ଦୁର୍ଗା, ବେଦରେ ଅମ୍ବିକା, ଭଦ୍ରା, ଭଦ୍ରକାଳୀ, କ୍ଷେମ୍ୟା ବା କ୍ଷେମଙ୍କରୀ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି—
ପ୍ରାତଶ୍ ଚୈଵାପରାହ୍ଣେ ଚ ସ୍ତୋଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଆନମ୍ରମୂର୍ତଯଃ ତେଷାଂ ହି ଵାଞ୍ଛିତଂ ସର୍ଵଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେମାନେ ପ୍ରଭାତ ଓ ଅପରାହ୍ଣରେ ନମ୍ର ଭାବରେ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରିବେ; ମୋ ଦୟାରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ ।
ସୁରାମାଂସୋପହାରୈସ୍ ତୁ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ ଚ ପୂଜିତା ନୃଣାମ୍ ଅଶେଷକାମାଂସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରସନ୍ନାଯାଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯସି
ମଦ, ମାଂସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପକାଳି ଭୋଜନ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରାଯିବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରିବ ଯଦି ତୁମେ ଖୁସି ହେଉଛ।
ତେ ସର୍ଵେ ସର୍ଵଦା ଭଦ୍ରା ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଅସଂଶଯମ୍ ଅସଂଦିଗ୍ଧଂ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଗଚ୍ଛ ଦେଵି ଯଥୋଦିତମ୍
ମୋର କୃପାରେ ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଭଲ ରହିବେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦେବୀ, ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଇଛି, ସେପରି ଚାଲ।
ଯଥୋକ୍ତଂ ସା ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ଦେଵଦେଵେନ ଵୈ ପୁରା ଷଡ୍ଗର୍ଭଗର୍ଭଵିନ୍ଯାସଂ ଚକ୍ରେ ଚାନ୍ଯସ୍ଯ କର୍ଷଣମ୍
ଯେପରି ଆଗରୁ କହାଯାଇଥିଲା, ସେହି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ଛଅଟି ଗର୍ଭର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଗର୍ଭକୁ ଅଲଗା କରିଦେଲେ।
ସପ୍ତମେ ରୋହିଣୀଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ଗର୍ଭେ ଗର୍ଭେ ତତୋ ହରିଃ ଲୋକତ୍ରଯୋପକାରାଯ ଦେଵକ୍ଯାଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ଵୈ
ସପ୍ତମ ମାସ ଓ ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ର ଆସିଲାବେଳେ, ହରି ତିନି ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯୋଗନିଦ୍ରା ଯଶୋଦାଯାସ୍ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ତତୋ ଦିନେ ସଂଭୂତା ଜଠରେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଯଥୋକ୍ତଂ ପରମେଷ୍ଠିନା
ସେହି ଦିନ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଯୋଗନିଦ୍ରା ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ।
ତତୋ ଗ୍ରହଗଣଃ ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରଚଚାର ଦିଵି ଦ୍ଵିଜାଃ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଅଂଶେ ମହୀଂ ଯାତ ଋତଵୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଭଵଞ୍ ଶୁଭାଃ
ତାପରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଗ୍ରହମାନେ ଆକାଶରେ ଶୁଭ ଭାବେ ଚଳିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ ଓ ଋତୁମାନେ ମଧୁର ହେଲେ।
ନୋତ୍ସେହେ ଦେଵକୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତିତେଜସା ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନାଂ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନାଂସି କ୍ଷୋଭମ୍ ଆଯଯୁଃ
ଦେବକୀଙ୍କ ତେଜ ଏତେ ବେଶି ଥିଲା ଯେ, କେହି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଉଜ୍ୱଳତା ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା।
ଅଦୃଷ୍ଟାଂ ପୁରୁଷୈଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ ଦେଵକୀଂ ଦେଵତାଗଣାଃ ବିଭ୍ରାଣାଂ ଵପୁଷା ଵିଷ୍ଣୁଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ ତାମ୍ ଅହର୍ନିଶମ୍
ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଦିନ ରାତି ଦେବକୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାହା ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧା ଵିଦ୍ଯା ସୁଧା ତ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଏଵ ଚ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଲୋକରକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଅଵତୀର୍ଣା ମହୀତଲେ
ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ତୁମେ ସ୍ୱଧା, ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ତୁମେ ଅମୃତ, ତୁମେ ଆଲୋକ; ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଭୂମିରେ ଅବତରିଛ।
ପ୍ରସୀଦ ଦେଵି ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତସ୍ ତ୍ଵଂ ଶୁଭଂ କୁରୁ ପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥଂ ଧାରଯେଶାନଂ ଧୃତଂ ଯେନାଖିଲଂ ଜଗତ୍
ଦେବୀ, ଦୟା କର, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ କର। ପ୍ରେମ ପାଇଁ ତୁମେ ସେଇ ଭଗବାନ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।