ସୂକ୍ଷ୍ମାତିସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଚ ବୃହତ୍ପ୍ରମାଣଂ ଗରୀଯସାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତିଗୌରଵାତ୍ମନ୍ ପ୍ରଧାନବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯଵାକ୍ପ୍ରଧାନ ମୂଲାପରାତ୍ମନ୍ ଭଗଵନ୍ ପ୍ରସୀଦ
ହେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ବିଶାଳ ଆକାର ଧାରୀ, ସମସ୍ତ ବଡ଼ମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ମହାନ, ପ୍ରକୃତି, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ବାଣୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମୂଳ ଓ ପରାତ୍ମା, ହେ ଭଗବାନ, ଦୟା କର।
ଏଷା ମହୀ ଦେଵ ମହୀପ୍ରସୂତୈର୍ ମହାସୁରୈଃ ପୀଡିତଶୈଲବନ୍ଧା ପରାଯଣଂ ତ୍ଵାଂ ଜଗତାମ୍ ଉପୈତି ଭାରାଵତାରାର୍ଥମ୍ ଅପାରପାରମ୍
ହେ ଦେବ, ଏହି ପୃଥିବୀ, ପୃଥିବୀରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ବନ୍ଧା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଶରଣ ଥିବା ତୁମଠାରେ ଅସହ୍ୟ ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଏତେ ଵଯଂ ଵୃତ୍ରରିପୁସ୍ ତଥାଯଂ ନାସତ୍ଯଦସ୍ରୌ ଵରୁଣସ୍ ତଥୈଷଃ ଇମେ ଚ ରୁଦ୍ରା ଵସଵଃ ସସୂର୍ଯାଃ ସମୀରଣାଗ୍ନିପ୍ରମୁଖାସ୍ ତଥାନ୍ଯେ
ଏଠାରେ ଆମେ, ବୃତ୍ର ଶତ୍ରୁ, ଏହି ଦୁଇ ନାସତ୍ୟ ଓ ଦସ୍ରା, ଭାରୁଣ, ଏହିଜଣ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ବସୁମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ପବନ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ସୁରାଃ ସମସ୍ତାଃ ସୁରନାଥ କାର୍ଯମ୍ ଏଭିର୍ ମଯା ଯଚ୍ ଚ ତଦ୍ ଈଶ ସର୍ଵମ୍ ଆଜ୍ଞାପଯାଜ୍ଞାଂ ପ୍ରତିପାଲଯନ୍ତସ୍ ତଵୈଵ ତିଷ୍ଠାମ ସଦାସ୍ତଦୋଷାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ହେ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଯାହା କରିଛି, ହେ ନାଥ, ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, କାରଣ ଆମେ ସଦା ତୁମ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛୁ, ଦୋଷରହିତ।
ଏଵଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନସ୍ ତୁ ଭଗଵାନ୍ ପରମେଶ୍ଵରଃ ଉଜ୍ଜହାରାତ୍ମନଃ କେଶୌ ସିତକୃଷ୍ଣୌ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏପରି ସ୍ତୁତି ହେଉଥିବାବେଳେ, ପରମେଶ୍ୱର ଭଗବାନ ନିଜ ଦେହରୁ ଦୁଇଟି କେଶ ଉଠାଇଲେ—ଏକ ଧଳା ଏବଂ ଏକ କଳା।
ଉଵାଚ ଚ ସୁରାନ୍ ଏତୌ ମତ୍କେଶୌ ଵସୁଧାତଲେ ଅଵତୀର୍ଯ ଭୁଵୋ ଭାରକ୍ଲେଶହାନିଂ କରିଷ୍ଯତଃ
ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: ମୋର ଏହି ଦୁଇ କେଶ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରି, ଏହାର ଭାର ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା କଷ୍ଟକୁ ଦୂର କରିବେ।
ସୁରାଶ୍ ଚ ସକଲାଃ ସ୍ଵାଂଶୈର୍ ଅଵତୀର୍ଯ ମହୀତଲେ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଉନ୍ମତ୍ତୈଃ ପୂର୍ଵୋତ୍ପନ୍ନୈର୍ ମହାସୁରୈଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଅଂଶରେ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରି, ପୂର୍ବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ମଦମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ।
ତତଃ କ୍ଷଯମ୍ ଅଶେଷାସ୍ ତେ ଦୈତେଯା ଧରଣୀତଲେ ପ୍ରଯାସ୍ଯନ୍ତି ନ ସଂଦେହୋ ନାନାଯୁଧଵିଚୂର୍ଣିତାଃ
ତାପରେ, ଏହି ଦାଇତ୍ୟମାନେ ପୃଥିବୀରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେବେ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେବେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ଯା ପତ୍ନୀ ଦେଵକୀ ଦେଵତୋପମା ତସ୍ଯା ଗର୍ଭୋ ଽଷ୍ଟମୋ ଽଯଂ ତୁ ମତ୍କେଶୋ ଭଵିତା ସୁରାଃ
ବସୁଦେବଙ୍କ ଜନନୀ ଦେବକୀ, ଯିଏ ଦେବତା ସମାନ, ତାଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ଗର୍ଭ ମୋର କେଶ ଅଂଶ ହେବ, ହେ ଦେବତାମାନେ।
ଅଵତୀର୍ଯ ଚ ତତ୍ରାଯଂ କଂସଂ ଘାତଯିତା ଭୁଵି କାଲନେମିସମୁଦ୍ଭୂତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ହରିଃ
ସେଠାରେ ଅବତରି, ସେ କାଳନେମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଂସକୁ ପୃଥିବୀରେ ବଧ କରିବେ। ଏପରି କହି, ହରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯାଯ ତତସ୍ ତେ ଽପି ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମହାତ୍ମନେ ମେରୁପୃଷ୍ଠଂ ସୁରା ଜଗ୍ମୁର୍ ଅଵତେରୁଶ୍ ଚ ଭୂତଲେ
ତାପରେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଥିବା ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲେ।
କଂସାଯ ଚାଷ୍ଟମୋ ଗର୍ଭୋ ଦେଵକ୍ଯା ଧରଣୀତଲେ ଭଵିଷ୍ଯତୀତ୍ଯ୍ ଆଚଚକ୍ଷେ ଭଗଵାନ୍ ନାରଦୋ ମୁନିଃ
ଦେବକୀଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ଗର୍ଭ କଂସ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ—ଏହିପରି ଭଗବାନ ନାରଦ ଋଷି କହିଲେ।
କଂସୋ ଽପି ତଦ୍ ଉପଶ୍ରୁତ୍ଯ ନାରଦାତ୍ କୁପିତସ୍ ତତଃ ଦେଵକୀଂ ଵସୁଦେଵଂ ଚ ଗୃହେ ଗୁପ୍ତାଵ୍ ଅଧାରଯତ୍
ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କଂସ ଖୁବ ରିଷ୍ଟିଗଲା ଏବଂ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଘରେ ଭଲଭାବରେ ରଖିଦେଲା ।
ଜାତଂ ଜାତଂ ଚ କଂସାଯ ତେନୈଵୋକ୍ତଂ ଯଥା ପୁରା ତଥୈଵ ଵସୁଦେଵୋ ଽପି ପୁତ୍ରମ୍ ଅର୍ପିତଵାନ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ହେଉଥିଲା, ଏହିପରି ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତିବାର ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବସୁଦେବ ସେଇ ଶିଶୁକୁ କଂସଙ୍କୁ ଦେଇଦେଉଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ପୁତ୍ରାଃ ଷଡ୍ଗର୍ଭା ଇତି ଵିଶ୍ରୁତାଃ ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରଯୁକ୍ତା ତାନ୍ ନିଦ୍ରା କ୍ରମାଦ୍ ଗର୍ଭେ ନ୍ଯଯୋଜଯତ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଛଅ ପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ 'ଷଡ୍ଗର୍ଭ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ନିଦ୍ରା ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଏକେକରି ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଇଥିଲେ ।
ଯୋଗନିଦ୍ରା ମହାମାଯା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ମୋହିତଂ ଯଯା ଅଵିଦ୍ଯଯା ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ତାମ୍ ଆହ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ
ଯୋଗନିଦ୍ରା, ମହାମାୟା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଯାହା ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି, ସେଠିକି ଭଗବାନ ହରି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଗଚ୍ଛ ନିଦ୍ରେ ମମାଦେଶାତ୍ ପାତାଲତଲସଂଶ୍ରଯାନ୍ ଏକୈକଶ୍ଯେନ ଷଡ୍ଗର୍ଭାନ୍ ଦେଵକୀଜଠରେ ନଯ
ନିଦ୍ରା, ମୋ ଆଦେଶରେ, ତୁମେ ପାତାଳ ତଳରେ ଥିବା ଷଡ୍ଗର୍ଭମାନେକୁ ଏକେକରି ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ନେଇଯାଅ ।
ହତେଷୁ ତେଷୁ କଂସେନ ଶେଷାଖ୍ଯୋ ଽଂଶସ୍ ତତୋ ଽନଘଃ ଅଂଶାଂଶେନୋଦରେ ତସ୍ଯାଃ ସପ୍ତମଃ ସଂଭଵିଷ୍ଯତି
ସେମାନେ କଂସ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେବା ପରେ, ନିଷ୍ପାପ ଶେଷ ନାମକ ଅଂଶ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଭାଗରେ ସପ୍ତମ ଶିଶୁ ଭାବେ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଆସିବେ ।
ଗୋକୁଲେ ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଵୈ ରୋହିଣୀ ସ୍ଥିତା ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରସୂତିସମଯେ ଗର୍ଭୋ ନେଯସ୍ ତ୍ଵଯୋଦରମ୍
ଗୋକୁଳରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ରୋହିଣୀ ରହୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ପ୍ରସବ ସମୟରେ ତୁମେ ଗର୍ଭକୁ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ନେଇଯିବା ଉଚିତ ।
ସପ୍ତମୋ ଭୋଜରାଜସ୍ଯ ଭଯାଦ୍ ରୋଧୋପରୋଧତଃ ଦେଵକ୍ଯାଃ ପତିତୋ ଗର୍ଭ ଇତି ଲୋକୋ ଵଦିଷ୍ଯତି
ଭୋଜ ରାଜାଙ୍କ ଭୟ ଓ ଅଟକାଅଟକି କାରଣରୁ, ଲୋକେ କହିବେ ଯେ ଦେବକୀଙ୍କ ସପ୍ତମ ଗର୍ଭ ପତିତ ହୋଇଛି ।
ଗର୍ଭସଂକର୍ଷଣାତ୍ ସୋ ଽଥ ଲୋକେ ସଂକର୍ଷଣେତି ଵୈ ସଂଜ୍ଞାମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯତେ ଵୀରଃ ଶ୍ଵେତାଦ୍ରିଶିଖରୋପମଃ
ଗର୍ଭକୁ ଉଠାଇ ନେଇବା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଲୋକେ 'ସଂକର୍ଷଣ' ଭାବେ ପରିଚିତ ହେବେ, ଯିଏ ଶ୍ୱେତ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ।
ତତୋ ଽହଂ ସଂଭଵିଷ୍ଯାମି ଦେଵକୀଜଠରେ ଶୁଭେ ଗର୍ଭେ ତ୍ଵଯା ଯଶୋଦାଯା ଗନ୍ତଵ୍ଯମ୍ ଅଵିଲମ୍ବିତମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ଶୁଭ ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି; ତୁମେ ବିଳମ୍ବ ନକରି ଯଶୋଦାଙ୍କଠାରେ ଯିବା ।
ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେ ଚ ନଭସି କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମ୍ଯାମ୍ ଅହଂ ନିଶି ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯାମି ନଵମ୍ଯାଂ ଚ ପ୍ରସୂତିଂ ତ୍ଵମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ବର୍ଷାକାଳରେ, କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମୀ ରାତିରେ ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେବି; ନବମୀ ଦିନେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ଦେବ ।
ଯଶୋଦାଶଯନେ ମାଂ ତୁ ଦେଵକ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଅନିନ୍ଦିତେ ମଚ୍ଛକ୍ତିପ୍ରେରିତମତିର୍ ଵସୁଦେଵୋ ନଯିଷ୍ଯତି
ଯଶୋଦାଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ମୋତେ ରଖାଯିବ, ଓ ନିର୍ମଳେ, ମୋ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ବସୁଦେବ ତୁମକୁ ଦେବକୀଙ୍କଠାରୁ ନେଇଯିବେ ।
କଂସଶ୍ ଚ ତ୍ଵାମ୍ ଉପାଦାଯ ଦେଵି ଶୈଲଶିଲାତଲେ ପ୍ରକ୍ଷେପ୍ସ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଚ ତ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯସି
କଂସ ତୁମକୁ ଧରି, ହେ ଦେବୀ, ପାହାଡ଼ର ପାଥର ଶିଖର ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେବ; କିନ୍ତୁ ଆକାଶରେ ତୁମେ ତୁମର ସ୍ଥାନ ପାଇବ ।
ତତସ୍ ତ୍ଵାଂ ଶତଧା ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ମମ ଗୌରଵାତ୍ ପ୍ରଣିପାତାନତଶିରା ଭଗିନୀତ୍ଵେ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ପ୍ରତି ମାନ୍ୟତା ଦେଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତୁମକୁ ଶତଧା ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେବା ପରେ ଭଉଣୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ।
ତତଃ ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭାଦୀନ୍ ହତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ ସହସ୍ରଶଃ ସ୍ଥାନୈର୍ ଅନେକୈଃ ପୃଥିଵୀମ୍ ଅଶେଷାଂ ମଣ୍ଡଯିଷ୍ଯସି
ତାପରେ ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ହଜାର ହଜାର ଦାନବକୁ ବିନାଶ କରି, ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଶୋଭାମୟ କରିଦେବ ।
ତ୍ଵଂ ଭୂତିଃ ସଂନତିଃ କୀର୍ତିଃ କାନ୍ତିର୍ ଵୈ ପୃଥିଵୀ ଧୃତିଃ ଲଜ୍ଜା ପୁଷ୍ଟିର୍ ଉଷା ଯା ଚ କାଚିଦ୍ ଅନ୍ଯା ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ସା
ତୁମେ ହେଉଛ, ଶ୍ରୀ, ନମ୍ରତା, କୀର୍ତ୍ତି, ରୂପ, ପୃଥିବୀ, ଧୃତି, ଲଜ୍ଜା, ପୁଷ୍ଟି, ଉଷା ଓ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି, ସେ ସବୁ ତୁମେ ।
ଯେ ତ୍ଵାମ୍ ଆର୍ଯେତି ଦୁର୍ଗେତି ଵେଦଗର୍ଭେ ଽମ୍ବିକେତି ଚ ଭଦ୍ରେତି ଭଦ୍ରକାଲୀତି କ୍ଷେମ୍ଯା କ୍ଷେମଂକରୀତି ଚ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଆର୍ୟା, ଦୁର୍ଗା, ବେଦରେ ଅମ୍ବିକା, ଭଦ୍ରା, ଭଦ୍ରକାଳୀ, କ୍ଷେମ୍ୟା ବା କ୍ଷେମଙ୍କରୀ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି—
ପ୍ରାତଶ୍ ଚୈଵାପରାହ୍ଣେ ଚ ସ୍ତୋଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଆନମ୍ରମୂର୍ତଯଃ ତେଷାଂ ହି ଵାଞ୍ଛିତଂ ସର୍ଵଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେମାନେ ପ୍ରଭାତ ଓ ଅପରାହ୍ଣରେ ନମ୍ର ଭାବରେ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରିବେ; ମୋ ଦୟାରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ ।