ଧ୍ଯେଯଧ୍ଯାନପରସ୍ ତ୍ଵଂ ଚ କୃତଵାନ୍ ଅସି ଚୌଷଧୀଃ ତ୍ଵଂ ଦେଵଦେଵ ସପ୍ତାସ୍ଯ କାଲାଖ୍ଯୋ ଦୀପ୍ତଵିଗ୍ରହଃ
ତୁମେ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଏବଂ ଧ୍ୟାନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ତୁମେ ଔଷଧି ତିଆରି କରିଛ। ଦେବଦେବ, ତୁମେ ସପ୍ତ ମୁଖ ଥିବା କାଳ ନାମର ଦୀପ୍ତ ରୂପ।
ଜଙ୍ଗମାଜଙ୍ଗମଂ ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଏତଚ୍ ଚରାଚରମ୍ ତ୍ଵତ୍ତଃ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଜାତଂ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଚଳିଥିବା ଓ ଅଚଳ। ସବୁ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସବୁ ତୁମେ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଅନିରୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵଂ ମାଧଵସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ସୁରାରିହା ଦେଵ ସର୍ଵସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵଲୋକପରାଯଣ
ତୁମେ ଅନିରୁଦ୍ଧ, ତୁମେ ମାଧବ, ତୁମେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା; ହେ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ।
ତ୍ରାହି ମାମ୍ ଅରଵିନ୍ଦାକ୍ଷ ନାରାଯଣ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ନମସ୍ ତେ ଭଗଵନ୍ ଵିଷ୍ଣୋ ନମସ୍ ତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ କମଳନୟନ; ହେ ନାରାୟଣ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ; ହେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍ ତେ ସର୍ଵଲୋକେଶ ନମସ୍ ତେ କମଲାଲଯ ଗୁଣାଲଯ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ଗୁଣାକର
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; କମଳର ଆଶ୍ରୟ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ, ଗୁଣର ଧାମ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ଵାସୁଦେଵ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ସୁରୋତ୍ତମ ଜନାର୍ଦନ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ସନାତନ
ହେ ବାସୁଦେବ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; ହେ ସନାତନ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍ ତେ ଯୋଗିନାଂ ଗମ୍ଯ ଯୋଗାଵାସ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଗୋପତେ ଶ୍ରୀପତେ ଵିଷ୍ଣୋ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ମରୁତ୍ପତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି, ଯୋଗରେ ବସୁଥିବା, ଗୋପମାନ୍ୟଙ୍କର ନାଥ, ଶ୍ରୀଙ୍କର ପତି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମରୁତମାନ୍ୟଙ୍କର ନାଥ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ଜଗତ୍ପତେ ଜଗତ୍ସୂତେ ନମସ୍ ତେ ଜ୍ଞାନିନାଂ ପତେ ଦିଵସ୍ପତେ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ମହୀପତେ
ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଜ୍ଞାନୀମାନ୍ୟଙ୍କର ନାଥ, ଦିବ୍ୟଲୋକର ପତି, ଭୂମିର ନାଥ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ, ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍ ତେ ମଧୁହନ୍ତ୍ରେ ଚ ନମସ୍ ତେ ପୁଷ୍କରେକ୍ଷଣ କୈଟଭଘ୍ନ ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ମଧୁ ନାଶକ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; କୈଟଭ ନାଶକ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; ହେ ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ମହାମୀନ ଶ୍ରୁତିପୃଷ୍ଠଧରାଚ୍ଯୁତ ସମୁଦ୍ରସଲିଲକ୍ଷୋଭ ପଦ୍ମଜାହ୍ଲାଦକାରିଣେ
ମହାମାଛ ରୂପୀ, ଶ୍ରୁତିକୁ ପିଠିରେ ବୋହିଥିବା ଅଚ୍ୟୁତ, ସମୁଦ୍ରର ଜଳକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଥିବା, ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ଅଶ୍ଵଶୀର୍ଷ ମହାଘୋଣ ମହାପୁରୁଷଵିଗ୍ରହ ମଧୁକୈଟଭହନ୍ତ୍ରେ ଚ ନମସ୍ ତେ ତୁରଗାନନ
ଘୋଡ଼ାମୁଣ୍ଡିଆ, ବଡ଼ ଗଳା, ମହାପୁରୁଷ ଆକୃତି, ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନାଶକ, ଘୋଡ଼ାମୁଖୀ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ମହାକମଠଭୋଗାଯ ପୃଥିଵ୍ଯୁଦ୍ଧରଣାଯ ଚ ଵିଧୃତାଦ୍ରିସ୍ଵରୂପାଯ ମହାକୂର୍ମାଯ ତେ ନମଃ
ମହାକୁର୍ମ ରୂପୀ, ବଡ଼ କୁମିର ଭଳି ଦେହ ଥିବା, ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଥିବା, ପାହାଡ଼ ବୋହିଥିବା ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ମହାଵରାହାଯ ପୃଥିଵ୍ଯୁଦ୍ଧାରକାରିଣେ ନମଶ୍ ଚାଦିଵରାହାଯ ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ଵେଧସେ
ମହାବରାହ ରୂପୀ, ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଥିବା, ଆଦିବରାହ ରୂପୀ, ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ଽନନ୍ତାଯ ସୂକ୍ଷ୍ମାଯ ମୁଖ୍ଯାଯ ଚ ଵରାଯ ଚ ପରମାଣୁସ୍ଵରୂପାଯ ଯୋଗିଗମ୍ଯାଯ ତେ ନମଃ
ଅନନ୍ତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ପ୍ରଧାନ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ପରମାଣୁ ଆକୃତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ପାଇପାରନ୍ତି, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ତସ୍ମୈ ନମଃ କାରଣକାରଣାଯ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରଵୃତ୍ତନିଲଯାଯ ସୁଦୁର୍ଵିଦାଯ କ୍ଷୀରାର୍ଣଵାଶ୍ରିତମହାହିସୁତଲ୍ପଗାଯ ତୁଭ୍ଯଂ ନମଃ କନକରତ୍ନସୁକୁଣ୍ଡଲାଯ
ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ଯୋଗୀଶ୍ୱରମାନ୍ୟଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥାଏ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ମହାନାଗ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା, ସୁନା ଓ ମଣିର ଝୁମକା ପିନ୍ଧିଥିବା, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତସ୍ ତଦା ତେନ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ମାଧଵଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ବ୍ରୂହି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମତ୍ତୋ ଯଦ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛସି
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ସେ ସମୟରେ ମାଧବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ କହିଲେ, 'ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁଉଛ, ଶୀଘ୍ର କହ।'
ସଂସାରେ ଽସ୍ମିଞ୍ ଜଗନ୍ନାଥ ଦୁସ୍ତରେ ଲୋମହର୍ଷଣେ ଅନିତ୍ଯେ ଦୁଃଖବହୁଲେ କଦଲୀଦଲସଂନିଭେ
ଏହି ସଂସାରରେ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଯାହାକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟକର, ଗୋଡ଼ ଉଠିଯିବା, ଅସ୍ଥିର, ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କଦଳୀପତ୍ର ଭଳି ଅସ୍ଥାୟୀ,
ନିରାଶ୍ରଯେ ନିରାଲମ୍ବେ ଜଲବୁଦ୍ବୁଦଚଞ୍ଚଲେ ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵସଂଯୁକ୍ତେ ଦୁସ୍ତରେ ଚାତିଭୈରଵେ
ଯାହାର କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଭିତି ନାହିଁ, ପାଣିର ବୁଦ୍ବୁଦି ଭଳି ଚଞ୍ଚଳ, ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଘଟନାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅତି କଷ୍ଟକର ଓ ଭୟଙ୍କର,
ଭ୍ରମାମି ସୁଚିରଂ କାଲଂ ମାଯଯା ମୋହିତସ୍ ତଵ ନ ଚାନ୍ତମ୍ ଅଭିଗଚ୍ଛାମି ଵିଷଯାସକ୍ତମାନସଃ
ମୁଁ ବହୁଦିନ ଧରି ତୁମର ମାୟାରେ ଭ୍ରମି ଚାଲିଛି, ମୋ ମନ ବିଷୟରେ ଆସକ୍ତ, ମୁଁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିପାରୁନି।
ତ୍ଵାମ୍ ଅହଂ ଚାଦ୍ଯ ଦେଵେଶ ସଂସାରଭଯପୀଡିତଃ ଗତୋ ଽସ୍ମି ଶରଣଂ କୃଷ୍ଣ ମାମ୍ ଉଦ୍ଧର ଭଵାର୍ଣଵାତ୍
ଆଜି, ହେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ସଂସାର ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୋତେ ଭବସାଗରରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ପରମଂ ପଦଂ ଯତ୍ ତେ ସନାତନମ୍ ପ୍ରସାଦାତ୍ ତଵ ଦେଵେଶ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ତୁମର ସେଇ ଚିରନ୍ତନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତୁମ ଦୟାରେ, ଯାହାକୁ ପୁନର୍ବାର ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଭକ୍ତୋ ଽସି ମେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାମ୍ ଆରାଧଯ ନିତ୍ଯଶଃ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଧ୍ରୁଵଂ ମୋକ୍ଷଂ ପ୍ରାପ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ସମୀହିତମ୍
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ। ସଦା ମୋତେ ପୂଜା କର। ମୋର କୃପାରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଚାହିଥିବା ମୋକ୍ଷକୁ ପାଇପାରିବ।
ମଦ୍ଭକ୍ତାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ଶୂଦ୍ରାନ୍ତ୍ଯଜାତିଜାଃ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ପରାଂ ସିଦ୍ଧିଂ କିଂ ପୁନସ୍ ତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଜନାନୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅତି ନିମ୍ନ ଜାତିର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପାଇଥାନ୍ତି; ତେବେ, ହେ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତ କିଏଁ ନ ପାଇବ।
ଶ୍ଵପାକୋ ଽପି ଚ ମଦ୍ଭକ୍ତଃ ସମ୍ଯକ୍ ଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅଭିମତାଂ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଅନ୍ଯେଷାଂ ତତ୍ର କା କଥା
ଏହିପରି, ଯଦି କୌଣସି ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ମୋର ଭକ୍ତ ହୁଏ, ଭଲ ଭାବରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଆପେକ୍ଷିତ ସିଦ୍ଧିକୁ ପାଇଥାଏ; ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ ତ କଥା ଅଛି କଣ?
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତଂ ଵିପ୍ରାଃ ସ ଦେଵୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ ଦୁର୍ଵିଜ୍ଞେଯଗତିର୍ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏଭଳି କହି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଦେବ, ଯାହାଙ୍କର ଗତି ବୁଝିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ କଣ୍ଡୁଃ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ଵସ୍ଥଚିତ୍ତୋ ଭଵତ୍ ପୁନଃ
ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କଣ୍ଡୁ ମୁନି ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୁନି ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ।
ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ସଂଯମ୍ଯ ନିର୍ମମୋ ନିରହଂକୃତିଃ ଏକାଗ୍ରମାନସଃ ସମ୍ଯଗ୍ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ମମତା ଓ ଅହଂକାର ଛାଡି, ଏକାଗ୍ର ମନେ, ଭଲ ଭାବରେ ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ନିର୍ଲେପଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଶାନ୍ତଂ ସତ୍ତାମାତ୍ରଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ ଅଵାପ ପରମଂ ମୋକ୍ଷଂ ସୁରାଣାମ୍ ଅପି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ଯିଏ ନିର୍ମଳ, ଗୁଣହୀନ, ଶାନ୍ତ, କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେଇ ପରମ ମୋକ୍ଷକୁ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ସେ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଯଃ ପଠେଚ୍ ଛୃଣୁଯାଦ୍ ଵାପି କଥାଂ କଣ୍ଡୋର୍ ମହାତ୍ମନଃ ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ କିମ୍ବା ପଢ଼େ, କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ଏହି ମହାତ୍ମା କଣ୍ଡୁଙ୍କର କଥା, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଯାଏ।
ଏଵଂ ମଯା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ କର୍ମଭୂମିର୍ ଉଦାହୃତା ମୋକ୍ଷକ୍ଷେତ୍ରଂ ଚ ପରମଂ ଦେଵଂ ଚ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ମୁଁ କର୍ମଭୂମି, ପରମ ମୋକ୍ଷକ୍ଷେତ୍ର ଓ ପରମ ଦେବ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲି।