ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ମୁନେ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମଃ ପରମଂ ଶୁଭମ୍ ଜପତା କଣ୍ଡୁନା ଦେଵୋ ଯେନାରାଧ୍ଯତ କେଶଵଃ
ହେ ମୁନି, ଆମେ ସେଇ ପରମ ଶୁଭ ବ୍ରହ୍ମପାର ମନ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯାହା ଜପ କରି କଣ୍ଡୁ ମୁନି କେଶବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ।
ପାରଂ ପରଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଅପାରପାରଃ ପରଃ ପରେଭ୍ଯଃ ପରମାତ୍ମରୂପଃ ସ ବ୍ରହ୍ମପାରଃ ପରପାରଭୂତଃ ପରଃ ପରାଣାମ୍ ଅପି ପାରପାରଃ
ବିଷ୍ଣୁ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଉପରେ, ସମସ୍ତ ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସୀମା ନଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା; ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପରମାତ୍ମା, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏବଂ ଯାହା ପରେ ଅଛି ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ସ କାରଣଂ କାରଣସଂଶ୍ରିତୋ ଽପି ତସ୍ଯାପି ହେତୁଃ ପରହେତୁହେତୁଃ କାର୍ଯୋ ଽପି ଚୈଷ ସହ କର୍ମକର୍ତୃ ରୂପୈର୍ ଅନେକୈର୍ ଅଵତୀହ ସର୍ଵମ୍
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, କାରଣରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ତାହାର ମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ କାରଣର ମୂଳ କାରଣ ସେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି। କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏଠାରେ ଅନେକ ରୂପରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରଭୁର୍ ବ୍ରହ୍ମ ସ ସର୍ଵଭୂତୋ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରଜାନାଂ ପତିର୍ ଅଚ୍ଯୁତୋ ଽସୌ ବ୍ରହ୍ମାଵ୍ଯଯଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଜଂ ସ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଅପକ୍ଷଯାଦ୍ଯୈର୍ ଅଖିଲୈର୍ ଅସଙ୍ଗଃ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମୂଳ, ସେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଅବିନାଶୀ; ସେ ନିତ୍ୟ, ଅଜ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ଷୟଶୀଳ ବସ୍ତୁ ସହିତ ଅସଂଲଗ୍ନ ଥିବା ବିଷ୍ଣୁ।
ବ୍ରହ୍ମାକ୍ଷରମ୍ ଅଜଂ ନିତ୍ଯଂ ଯଥାସୌ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ତଥା ରାଗାଦଯୋ ଦୋଷାଃ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ପ୍ରଶମଂ ମମ
ଯେପରି ସେ ପରମ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଅବିନାଶୀ, ଅଜ, ଏବଂ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେପରି ମୋ ମନରେ ଥିବା ରାଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷ ଶାନ୍ତ ହେଉ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଯ ମୁନେର୍ ଜାପ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ଭକ୍ତିଂ ଚ ପରମାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସୁଦୃଢାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ସେ ମୁନିଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମପାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଓ ପରମ ଭକ୍ତିକୁ ଜାଣି, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ—
ପ୍ରୀତ୍ଯା ସ ପରଯା ଦେଵସ୍ ତଦାସୌ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ ଗତ୍ଵା ତସ୍ଯ ସମୀପଂ ତୁ ପ୍ରୋଵାଚ ମଧୁସୂଦନଃ
ସେଇ ସମୟରେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ଭଗବାନ, ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ନେହ ସହିତ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ମଧୁସୂଦନ କହିଲେ—
ମେଘଗମ୍ଭୀରଯା ଵାଚା ଦିଶଃ ସଂନାଦଯନ୍ନ୍ ଇଵ ଆରୁହ୍ଯ ଗରୁଡଂ ଵିପ୍ରା ଵିନତାକୁଲନନ୍ଦନମ୍
ମେଘ ଭଳି ଗଭୀର କଣ୍ଠସ୍ୱରରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇ, ସେ ବିନତାର ପୁତ୍ର ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଆସି ବସିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ମୁନେ ବ୍ରୂହି ପରଂ କାର୍ଯଂ ଯତ୍ ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ ଵରଦୋ ଽହମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
“ହେ ମୁନି, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ପରମ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା କହ। ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆସିଛି, ଏହି ମହାବ୍ରତୀ, ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଚକ୍ରିଣଃ ଚକ୍ଷୁର୍ ଉନ୍ମୀଲ୍ଯ ସହସା ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ହରିମ୍
ଦେବଦେବ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୁନି ହଠାତ୍ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅତସୀପୁଷ୍ପସଂକାଶଂ ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାଯତେକ୍ଷଣମ୍ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିଂ ମୁକୁଟାଙ୍ଗଦଧାରିଣମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅତସୀ ଫୁଲ ଭଳି ରଙ୍ଗିନ, ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୁକୁଟ ଓ ବାହୁବନ୍ଧ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଚତୁର୍ବାହୁମ୍ ଉଦାରାଙ୍ଗଂ ପୀତଵସ୍ତ୍ରଧରଂ ଶୁଭମ୍ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲକ୍ଷ୍ମସଂଯୁକ୍ତଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ଚାରିଟି ହାତ, ଉଦାର ଅଙ୍ଗ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶୁଭ ଦେହ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ସହିତ, ଓ ବନମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍ ଦିଵ୍ଯଚନ୍ଦନଲିପ୍ତାଙ୍ଗଂ ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯଵିଭୂଷିତମ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ଦେହ, ଦିବ୍ୟ ମାଳାରେ ଭୂଷିତ।
ତତଃ ସ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟୋ ରୋମାଞ୍ଚିତତନୂରୁହଃ ଦଣ୍ଡଵତ୍ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋର୍ଵ୍ଯାଂ ପ୍ରଣାମମ୍ ଅକରୋତ୍ ତଦା
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ଦଣ୍ଡାଇଯାଇଲା, ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଶିର ନମାଇଲେ।
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ତପଃ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ମୁନିଶାର୍ଦୂଲାସ୍ ତଂ ସ୍ତୋତୁମ୍ ଉପଚକ୍ରମେ
“ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସଫଳ, ଆଜି ମୋର ତପସ୍ୟା ସଫଳ,” ଏମିତି କହି, ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନାରାଯଣ ହରେ କୃଷ୍ଣ ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଙ୍କ ଜଗତ୍ପତେ ଜଗଦ୍ବୀଜ ଜଗଦ୍ଧାମ ଜଗତ୍ସାକ୍ଷିନ୍ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
“ନାରାୟଣ, ହରେ, କୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନଧାରୀ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ବୀଜ, ବିଶ୍ୱର ଆଧାର, ବିଶ୍ୱର ସାକ୍ଷୀ—ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।”
ଅଵ୍ଯକ୍ତ ଜିଷ୍ଣୋ ପ୍ରଭଵ ପ୍ରଧାନପୁରୁଷୋତ୍ତମ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଗୋଵିନ୍ଦ ଲୋକନାଥ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଅଦୃଶ୍ୟ, ବିଜୟୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ସ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପଦ୍ମନୟନ, ଗୋବିନ୍ଦ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭ ଶ୍ରୀନାଥ ପଦ୍ମନାଥ ସନାତନ ଭୂଗର୍ଭ ଧ୍ରୁଵ ଈଶାନ ହୃଷୀକେଶ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ପଦ୍ମନାଥ, ଚିରନ୍ତନ, ଭୂମିର ଗର୍ଭ, ଅଚଳ, ଶାସକ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଅନାଦ୍ଯନ୍ତାମୃତାଜେଯ ଜଯ ତ୍ଵଂ ଜଯତାଂ ଵର ଅଜିତାଖଣ୍ଡ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶ୍ରୀନିଵାସ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଅମୃତ, ଅଜୟ, ବିଜୟୀ, ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଅପରାଜିତ, ଅଖଣ୍ଡ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନିବାସ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ପର୍ଜନ୍ଯଧର୍ମକର୍ତା ଚ ଦୁଷ୍ପାର ଦୁରଧିଷ୍ଠିତ ଦୁଃଖାର୍ତିନାଶନ ହରେ ଜଲଶାଯିନ୍ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ବର୍ଷା ଓ ଧର୍ମର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅତି ଦୁର୍ଲଂଘ୍ୟ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟର ନାଶକ, ହରି, ଜଳରେ ଶୟନ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଭୂତପାଵ୍ଯକ୍ତ ଭୂତେଶ ଭୂତତତ୍ତ୍ଵୈର୍ ଅନାକୁଲ ଭୂତାଧିଵାସ ଭୂତାତ୍ମନ୍ ଭୂତଗର୍ଭ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଭୂତମାନଙ୍କ ନାଥ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଭୂତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱରେ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧ, ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରୁଥିବା, ଭୂତମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଭୂତମାନଙ୍କ ଗର୍ଭ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଯଜ୍ଞଯଜ୍ଵନ୍ ଯଜ୍ଞଧର ଯଜ୍ଞଧାତାଭଯପ୍ରଦ ଯଜ୍ଞଗର୍ଭ ହିରଣ୍ଯାଙ୍ଗ ପୃଶ୍ନିଗର୍ଭ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ଯଜ୍ଞର ଧାରକ, ଭୟହରା, ଯଜ୍ଞର ଗର୍ଭ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ, ପୃଶ୍ନିର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଃ କ୍ଷେତ୍ରଭୃତ୍ କ୍ଷେତ୍ରୀ କ୍ଷେତ୍ରହା କ୍ଷେତ୍ରକୃଦ୍ ଵଶୀ କ୍ଷେତ୍ରାତ୍ମନ୍ କ୍ଷେତ୍ରରହିତ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ରଷ୍ଟ୍ରେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଜାଣିଥିବା, କ୍ଷେତ୍ରର ଧାରକ, କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାସ କରୁଥିବା, କ୍ଷେତ୍ରର ନାଶକ, କ୍ଷେତ୍ରର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସ୍ବାମୀ, କ୍ଷେତ୍ରର ଆତ୍ମା, କ୍ଷେତ୍ରରୁ ପରେ, କ୍ଷେତ୍ରର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଗୁଣାଲଯ ଗୁଣାଵାସ ଗୁଣାଶ୍ରଯ ଗୁଣାଵହ ଗୁଣଭୋକ୍ତୃ ଗୁଣାରାମ ଗୁଣତ୍ଯାଗିନ୍ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଗୁଣମାନଙ୍କ ନିବାସ, ଗୁଣମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ଗୁଣମାନଙ୍କ ଆଧାର, ଗୁଣ ଆଣିଥିବା, ଗୁଣର ଭୋଗକାରୀ, ଗୁଣରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା, ଗୁଣ ତ୍ୟାଗ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ ତ୍ଵଂ ହରିଶ୍ ଚକ୍ରୀ ତ୍ଵଂ ଜିଷ୍ଣୁସ୍ ତ୍ଵଂ ଜନାର୍ଦନଃ ତ୍ଵଂ ଭୂତସ୍ ତ୍ଵଂ ଵଷଟ୍କାରସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ହରି, ଚକ୍ରଧାରୀ, ବିଜୟୀ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମେ ପଞ୍ଚଭୂତ, ବଷଟ୍ ଧ୍ୱନି, ଭବିଷ୍ୟତ, ଭବତ୍ପ୍ରଭୁ।
ତ୍ଵଂ ଭୂତକୃତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵୋ ଭୂତଭୃଦ୍ ଭଵାନ୍ ତ୍ଵଂ ଭୂତଭାଵନୋ ଦେଵସ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଆହୁର୍ ଅଜମ୍ ଈଶ୍ଵରମ୍
ତୁମେ ଭୂତମାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଭବ, ଭୂତମାନଙ୍କ ଧାରକ, ଭୂତମାନଙ୍କ ଉତ୍ପାଦକ, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଅଜନ୍ମା ଏବଂ ନାଥ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତ୍ଵମ୍ ଅନନ୍ତଃ କୃତଜ୍ଞସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରକୃତିସ୍ ତ୍ଵଂ ଵୃଷାକପିଃ ତ୍ଵଂ ରୁଦ୍ରସ୍ ତ୍ଵଂ ଦୁରାଧର୍ଷସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅମୋଘସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ
ତୁମେ ଅନନ୍ତ, କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିଥିବା, ପ୍ରକୃତି, ବୃଷାକପି, ରୁଦ୍ର, ଅପରାଜେୟ, ଅବିଫଳ, ନାଥ।
ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଜିଷ୍ଣୁସ୍ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ଶଂଭୁସ୍ ତ୍ଵଂ ଵୃଷାକୃତିଃ ତ୍ଵଂ ଶଂକରସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଉଶନା ତ୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ତପୋ ଜନଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କର୍ତ୍ତା, ବିଜୟୀ, ଶମ୍ଭୁ, ବୃଷ ଆକାର, ଶଙ୍କର, ଉଶନା, ସତ୍ୟ, ତପସ୍ୟା, ଲୋକ।
ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵଜେତା ତ୍ଵଂ ଶର୍ମ ତ୍ଵଂ ଶରଣ୍ଯସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅକ୍ଷରମ୍ ତ୍ଵଂ ଶଂଭୁସ୍ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଯଂଭୂଶ୍ ଚ ତ୍ଵଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ ତ୍ଵଂ ପରାଯଣଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବିଜେତା, ଆଶ୍ରୟ, ରକ୍ଷକ, ଅକ୍ଷୟ, ଶମ୍ଭୁ, ସ୍ବୟଂଭୂ, ବଡ଼, ପରମ ଗତି।
ତ୍ଵମ୍ ଆଦିତ୍ଯସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଓଂକାରସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାଣସ୍ ତ୍ଵଂ ତମିସ୍ରହା ତ୍ଵଂ ପର୍ଜନ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଥିତସ୍ ତ୍ଵଂ ଵେଧାସ୍ ତ୍ଵଂ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ତୁମେ ଆଦିତ୍ୟ, ଓଁକାର, ପ୍ରାଣ, ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ, ବର୍ଷାଦାତା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ।