ନରାନ୍ତକଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ତଥା ଚୈଵ ଯମାନ୍ତକମ୍ ମାଲାଢ୍ଯଂ ମାଲିକାଢ୍ଯଂ ଚ ହତ୍ଵା ରାମସ୍ ତୁ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ପରାକ୍ରମୀ ରାମ ନରାନ୍ତକ, ଯମାନ୍ତକ, ମାଳାଢ଼୍ୟ ଓ ମାଲିକାଢ଼୍ୟଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ପୁନର୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଂ ହତ୍ଵା କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ସରାଵଣମ୍ ଵୈଦେହୀଂ ଚାଗ୍ନିନାଶୋଧ୍ଯ ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ଵିଭୀଷଣେ
ପୁନି, ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଓ ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରି, ସୀତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ, ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦାନ କଲେ।
ଵାସୁଦେଵଂ ସମାଦାଯ ଯାନଂ ପୁଷ୍ପକମ୍ ଆରୁହତ୍ ଲୀଲଯା ସମନୁପ୍ରାପଦ୍ ଅଯୋଧ୍ଯାଂ ପୂର୍ଵପାଲିତାମ୍
ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ସହ ନେଇ, ପୁଷ୍ପକ ବିମାନରେ ବସି, ସହଜରେ ପୂର୍ବରୁ ଶାସିତ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
କନିଷ୍ଠଂ ଭରତଂ ସ୍ନେହାଚ୍ ଛତ୍ରୁଘ୍ନଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ ଅଭିଷିଚ୍ଯ ତଦା ରାମଃ ସର୍ଵରାଜ୍ଯେ ଽଧିରାଜଵତ୍
ସ୍ନେହବଶତଃ ରାମ, ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଭରତ ଓ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାରାଜା ପରି।
ପୁରାତନୀଂ ସ୍ଵମୂର୍ତିଂ ଚ ସମାରାଧ୍ଯ ତତୋ ହରିଃ ଦଶ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦଶ ଵର୍ଷଶତାନି ଚ
ତାପରେ ହରି, ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପୂଜା କରି, ଦଶ ହଜାର ଓ ଦଶ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସାଗରପର୍ଯନ୍ତାଂ ମେଦିନୀଂ ସ ତୁ ରାଘଵଃ ରାଜ୍ଯମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ସୁଗତିଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍ ଆଵିଶତ୍
ସାଗର ଦ୍ୱାରା ସୀମିତ ପୃଥିବୀର ଭୋଗ କରି, ସେ ରାଘବ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ତାଂ ଚାପି ପ୍ରତିମାଂ ରାମଃ ସମୁଦ୍ରେଶାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍ ଧନ୍ଯୋ ରକ୍ଷଯିତାସି ତ୍ଵଂ ତୋଯରତ୍ନସମନ୍ଵିତଃ
ଏବଂ ରାମ ସେଇ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସମୁଦ୍ରନାଥଙ୍କୁ ଦେଇ କହିଲେ, 'ଧନ୍ୟ, ତୁମେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏହା ଜଳର ରତ୍ନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।'
ଦ୍ଵାପରଂ ଯୁଗମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଯଦା ଦେଵୋ ଜଗତ୍ପତିଃ ଧରଣ୍ଯାଶ୍ ଚାନୁରୋଧେନ ଭାଵଶୈଥିଲ୍ଯକାରଣାତ୍
ଯେତେବେଳେ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଧରାମାତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଓ ଧର୍ମ ଶିଥିଳତାର କାରଣରୁ,
ଅଵତୀର୍ଣଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ଵସୁଦେଵକୁଲେ ପ୍ରଭୁଃ କଂସାଦୀନାଂ ଵଧାର୍ଥାଯ ସଂକର୍ଷଣସହାଯଵାନ୍
ସେଇ ଭଗବାନ୍, ବସୁଦେବଙ୍କ ଗୃହରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ସହ ଥିଲେ, କଂସ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ।
ତଦା ତାଂ ପ୍ରତିମାଂ ଵିପ୍ରାଃ ସର୍ଵଵାଞ୍ଛାଫଲପ୍ରଦାମ୍ ସର୍ଵଲୋକହିତାର୍ଥାଯ କସ୍ଯଚିତ୍ କାରଣାନ୍ତରେ
ସେ ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ, ଅନ୍ୟ କିଛି କାରଣରେ ସେ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରାଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଵରେ ପୁଣ୍ଯେ ଦୁର୍ଲଭେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ ଉଜ୍ଜହାର ସ୍ଵଯଂ ତୋଯାତ୍ ସମୁଦ୍ରଃ ସରିତାଂ ପତିଃ
ସେ ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ସମୁଦ୍ର, ନଦୀମାନଙ୍କ ନାଥ, ସ୍ୱୟଂ ଜଳରୁ ଏହାକୁ ଉଠାଇଲେ।
ତଦା ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ରୈଵ କ୍ଷେତ୍ରେ ମୁକ୍ତିପ୍ରଦେ ଦ୍ଵିଜାଃ ଆସ୍ତେ ସ ଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦଃ
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେଇ ମୁକ୍ତିଦାୟକ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବତା ସେଠାରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯେ ସଂଶ୍ରଯନ୍ତି ଚାନନ୍ତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସର୍ଵେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ଵାଙ୍ମନଃକର୍ମଭିର୍ ନିତ୍ଯଂ ତେ ଯାନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ଅନନ୍ତଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, କଥା, ମନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେବନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନନ୍ତଂ ସକୃଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜ୍ଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ ରାଜସୂଯାଶ୍ଵମେଧାଭ୍ଯାଂ ଫଲଂ ଦଶଗୁଣଂ ଲଭେତ୍
ଯେଉଁଠି ଅନନ୍ତଙ୍କୁ ଏକଥର ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଖି, ପୂଜା କରି, ପ୍ରଣାମ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ରାଜସୂୟ କିମ୍ବା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଦଶଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ।
ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧେନ କାମଗେନ ସୁଵର୍ଚସା ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଣେନ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଚାହିଦା ମୁତାବକ୍ଷ ଭୋଗ ଭରିଥିବା, ଝୁଲିଥିବା ଘଣ୍ଟିର ଝଙ୍କାର ରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ସେ ବସିଥାଏ।
ତ୍ରିଃସପ୍ତକୁଲମ୍ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଗଣସେଵିତଃ ଉପଗୀଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ ନରୋ ଵିଷ୍ଣୁପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସେ ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ ସେବା କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କର ସତରେଇ ପିଢିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଵରାନ୍ ଭୋଗାଞ୍ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତଃ ଦିଵ୍ଯରୂପଧରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଯାଵଦ୍ ଆଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ପୁଣ୍ଯକ୍ଷଯାଦ୍ ଇହାଯାତଶ୍ ଚତୁର୍ଵେଦୀ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଯୋଗମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ତତୋ ମୋକ୍ଷମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ, ସେ ଏଠାକୁ ଫେରିଆସି, ଚାରି ବେଦ ଜାଣିଥିବା ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯୋଗ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।
ଏଵଂ ମଯା ତ୍ଵ୍ ଅନନ୍ତୋ ଽସୌ କୀର୍ତିତୋ ମୁନିସତ୍ତମାଃ କଃ ଶକ୍ନୋତି ଗୁଣାନ୍ ଵକ୍ତୁଂ ତସ୍ଯ ଵର୍ଷଶତୈର୍ ଅପି
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏପରି ଅନନ୍ତ ମହିମାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି; ତାଙ୍କର ଗୁଣକୁ ଶତବର୍ଷ ଧରି କିଏ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିପାରିବ?
ଏଵଂ ଵୋ ଽନନ୍ତମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଚ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ନୄଣାଂ ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଏପରି ଅନନ୍ତ ମହିମା ଓ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ର, ଯାହା ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଯତ୍ରାସ୍ତେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଃ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ ପୀତାମ୍ବରଧରଃ କୃଷ୍ଣଃ କଂସକେଶିନିଷୂଦନଃ
ଏଠାରେ ପଦ୍ମନୟନ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ପୀତବସନ ପିନ୍ଧିଥିବା, କଂସ ଓ କେଶୀ ନାଶକ କୃଷ୍ଣ ବସିଛନ୍ତି।
ଯେ ତତ୍ର କୃଷ୍ଣଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସୁରାସୁରନମସ୍କୃତମ୍ ସଂକର୍ଷଣଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଚ ଧନ୍ଯାସ୍ ତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ଦେବାସୁରମାନେ ପୂଜା କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାଧିପତିଂ ଦେଵଂ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦମ୍ ଯେ ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ସଦା କୃଷ୍ଣଂ ମୁକ୍ତାସ୍ ତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ସବୁବେଳେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କୃଷ୍ଣେ ରତାଃ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅନୁସ୍ମରନ୍ତି ରାତ୍ରୌ ଚ କୃଷ୍ଣଂ ପୁନର୍ ଉତ୍ଥିତା ଯେ ତେ ଭିନ୍ନଦେହାଃ ପ୍ରଵିଶନ୍ତି କୃଷ୍ଣଂ ହଵିର୍ ଯଥା ମନ୍ତ୍ରହୁତଂ ହୁତାଶମ୍
ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣରେ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ରାତିରେ ଓ ପୁଣି ଉଠିବାବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଅଲଗା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣ ହବି ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଲିନ ହୁଏ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ ସଦା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ କୃଷ୍ଣଃ କମଲଲୋଚନଃ ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରେ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯୋ ମୋକ୍ଷକାଙ୍କ୍ଷିଭିଃ
ଏହିଯୋଗୁଁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକେ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉତ୍ସାହରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ଶଯନୋତ୍ଥାପନେ କୃଷ୍ଣଂ ଯେ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ ହଲାଯୁଧଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଚ ହରେଃ ସ୍ଥାନଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ
ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନେ ଶୋଇବା ଓ ଉଠିବାବେଳେ କୃଷ୍ଣ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵକାଲେ ଽପି ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ପଶ୍ଯନ୍ତି ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ରୌହିଣେଯଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ
ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ରୌହିଣୀପୁତ୍ର ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଆସ୍ତେ ଯଶ୍ ଚତୁରୋ ମାସାନ୍ ଵାର୍ଷିକାନ୍ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ ପୃଥିଵ୍ଯାସ୍ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଃ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଚାଧିକମ୍
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ରେ ଯିଏ ବର୍ଷା ଋତୁର ଚାରି ମାସ ରହିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାରୁ ଅଧିକ ଫଳ ପାଏ।
ଯେ ସର୍ଵକାଲଂ ତତ୍ରୈଵ ନିଵସନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯା ଜିତକ୍ରୋଧା ଲଭନ୍ତେ ତପସଃ ଫଲମ୍
ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନେ ସେଠାରେ ସବୁବେଳେ ରହନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ କ୍ରୋଧ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ତପସ୍ ତପ୍ତ୍ଵାନ୍ଯତୀର୍ଥେଷୁ ଵର୍ଷାଣାମ୍ ଅଯୁତଂ ନରଃ ଯଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ମାସେନ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ
ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେଉଁଠି ପୁରୁଷୋତ୍ତମରେ ଏକ ମାସରେ ମିଳିଯାଏ।