ଵିଘ୍ନାନ୍ଯ୍ ଅନେକାନି ଭଵନ୍ତି ଗେହାନ୍ ନିର୍ଗନ୍ତୁକାମସ୍ଯ ନରାଧମସ୍ଯ ନିଧାଯ ତନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ପଦଂ ପ୍ରଯାତି ଗଙ୍ଗାଂ ନ କିଂ ତେନ ଫଲଂ ପ୍ରଲବ୍ଧମ୍
ଘର ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ନିମ୍ନତମ ମଣିଷ ପାଇଁ ବହୁତ ବିଘ୍ନ ଆସେ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ମାଥା ଗଙ୍ଗାର ଚରଣ ତଳେ ରଖି ଚାଲିଯାଏ, ସେ କେଉଁ ଫଳ ପାଉନଥାଏ?
ଅସ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵଂ କୋ ବ୍ରୂଯାଦ୍ ଅପି ସାକ୍ଷାତ୍ ସଦାଶିଵଃ ସଂକ୍ଷେପେଣ ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତମ୍ ଇତିହାସପଦାନୁଗମ୍
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ, ଏହି ସଦାଶିବ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଏହାକୁ ଏତିହାସିକ କଥା ଅନୁସାରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହିଛି।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ସାଧନଂ ଯଚ୍ ଚରାଚରେ ତଦ୍ ଅତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ ସର୍ଵମ୍ ଇତିହାସେ ସଵିସ୍ତରେ
ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଉପାୟ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଇତିହାସରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି।
ଵେଦୋଦିତଂ ଶ୍ରୁତିସକଲରହସ୍ଯମ୍ ଉକ୍ତଂ ସତ୍କାରଣଂ ସମଭିଧାନମ୍ ଇଦଂ ସଦୈଵ ସମ୍ଯକ୍ ଚ ଦୃଷ୍ଟଂ ଜଗତାଂ ହିତାଯ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପୁରାଣଂ ବହୁଧର୍ମଯୁକ୍ତମ୍
ବେଦରେ ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ଶ୍ରୁତିର ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ସତ୍ୟ କାରଣ ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ଏହି ପୁରାଣ ଅନେକ ଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସଦା ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖାଯାଇଛି ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି।
ଅସ୍ଯ ଶ୍ଲୋକଂ ପଦଂ ଵାପି ଭକ୍ତିତଃ ଶୃଣୁଯାତ୍ ପଠେତ୍ ଗଙ୍ଗା ଗଙ୍ଗେତି ଵା ଵାକ୍ଯଂ ସ ତୁ ପୁଣ୍ଯମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହାର ଏକ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଏକ ପଦ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢ଼ନ୍ତି, କିମ୍ବା 'ଗଙ୍ଗା, ଗଙ୍ଗା' ବୋଲନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।
କଲିକଲଙ୍କଵିନାଶନଦକ୍ଷମ୍ ଇଦଂ ସକଲସିଦ୍ଧିକରଂ ଶୁଭଦଂ ଶିଵମ୍ ଜଗତି ପୂଜ୍ଯମ୍ ଅଭୀଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦଂ ଗାଙ୍ଗମ୍ ଏତଦ୍ ଉଦୀରିତମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଏହି ଗାଙ୍ଗ ପୁରାଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ, କଳିଯୁଗର ଦୋଷ ନାଶ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ପବିତ୍ର, ଏହା ଜଗତରେ ପୂଜ୍ୟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ସାଧୁ ଗୌତମ ଭଦ୍ରଂ ତେ କୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ସଦୃଶସ୍ ତ୍ଵଯା ଯ ଏନାଂ ଗୌତମୀଂ ଗଙ୍ଗାଂ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍
ସାଧୁ ଗୌତମ, ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛି, ଯିଏ ଏହି ଗୌତମୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଆଣିଛି?
ଗଙ୍ଗା ଗଙ୍ଗେତି ଯୋ ବ୍ରୂଯାଦ୍ ଯୋଜନାନାଂ ଶତୈର୍ ଅପି ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି ଜଣେ 'ଗଙ୍ଗା, ଗଙ୍ଗା' ବୋଲନ୍ତି, ଶତ ଯୋଜନ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତିସ୍ରଃ କୋଟ୍ଯୋ ଽର୍ଧକୋଟୀ ଚ ତୀର୍ଥାନି ଭୁଵନତ୍ରଯେ ତାନି ସ୍ନାତୁଂ ସମାଯାନ୍ତି ଗଙ୍ଗାଯାଂ ସିଂହଗେ ଗୁରୌ
ତିନି କୋଟି ଓ ଅର୍ଧ କୋଟି ତୀର୍ଥ ତିନି ଜଗତରେ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ସିଂହ ରାଶି ଓ ବୃହସ୍ପତି ଗୁରୁ ଥିବାବେଳେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି।
ଷଷ୍ଟିର୍ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଭାଗୀରଥ୍ଯଵଗାହନମ୍ ସକୃଦ୍ ଗୋଦାଵରୀସ୍ନାନଂ ସିଂହଯୁକ୍ତେ ବୃହସ୍ପତୌ
ଭାଗୀରଥୀରେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ସ୍ନାନ କରିବା, କିମ୍ବା ସିଂହ ରାଶି ଓ ବୃହସ୍ପତି ଉଚ୍ଚ ଥିବାବେଳେ ଗୋଦାବରୀରେ ଏକଥର ସ୍ନାନ କରିବା—
ଇଯଂ ତୁ ଗୌତମୀ ପୁତ୍ର ଯତ୍ର କ୍ଵାପି ମମାଜ୍ଞଯା ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵଦା ନୄଣାଂ ସ୍ନାନାନ୍ ମୁକ୍ତିଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯତି
ଏହି ଗୌତମୀ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଯେଉଁଠି ଥାଉନାହିଁ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ସଦା ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବେ।
ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରାଣି ଵାଜପେଯଶତାନି ଚ କୃତ୍ଵା ଯତ୍ ଫଲମ୍ ଆପ୍ନୋତି ତଦ୍ ଅସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣାଦ୍ ଭଵେତ୍
ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଶତ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଏହାକୁ ଶୁଣିଲେ ସେଇ ଫଳ ମିଳିଯାଏ।
ଯସ୍ଯୈତତ୍ ତିଷ୍ଠତି ଗୃହେ ପୁରାଣଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋଦିତମ୍ ନ ଭଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ତସ୍ଯ କଲିକାଲସ୍ଯ ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କହିଥିବା ଏହି ପୁରାଣ ରହିଛି, ସେ କଳିଯୁଗର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ କସ୍ଯାପି ନାଖ୍ଯେଯଂ ପୁରାଣମ୍ ଇଦମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଯ ଶାନ୍ତାଯ ଵୈଷ୍ଣଵାଯ ମହାତ୍ମନେ
ଏହି ଉତ୍ତମ ପୁରାଣ କାହାକୁ କୁହିବା ଉଚିତ—ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ, ଶାନ୍ତ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଓ ମହାତ୍ମା।
ଇଦଂ କୀର୍ତ୍ଯଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଦାଯକଂ ପାପନାଶକମ୍ ଏତଚ୍ଛ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ କୃତକୃତ୍ଯୋ ଭଵେନ୍ ନରଃ
ଏହି ପୁରାଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛି, ପାପ ନାଶ କରେ, ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ସଫଳ ହୁଏ।
ଲିଖିତ୍ଵା ପୁସ୍ତକମ୍ ଇଦଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପୁନର୍ ଗର୍ଭଂ ନ ସଂଵିଶେତ୍
ଯିଏ ଏହି ପୁସ୍ତକ ଲେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଓ ପୁନି ଗର୍ଭରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ନହି ନସ୍ ତୃପ୍ତିର୍ ଅସ୍ତୀହ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଭଗଵତ୍କଥାମ୍ ପୁନର୍ ଏଵ ପରଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସ୍ଯ୍ ଅଶେଷତଃ
ଆମେ ଏଠାରେ ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ହୋଇନାହିଁ; ଆପଣ ପୁଣିଥରେ ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବା ଉଚିତ।
ଅନନ୍ତଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ନ ସମ୍ଯଗ୍ ଵର୍ଣିତଂ ତ୍ଵଯା ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମହେ ଦେଵ ଵିସ୍ତରେଣ ଵଦସ୍ଵ ନଃ
ଅନନ୍ତ ବାସୁଦେବଙ୍କ ବିବରଣୀ ଆପଣ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିନାହାନ୍ତି; ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ହେ ଦେବ, ଦୟାକରି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଆମକୁ କୁହନ୍ତୁ।
ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସାରାତ୍ ସାରତରଂ ପରମ୍ ଅନନ୍ତଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଭୁଵି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ମୁଁ ଏବେ ଅନନ୍ତ ବାସୁଦେବଙ୍କ ମହିମାର ସାର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ ତତ୍ତ୍ୱ, ଯାହା ପୃଥିବୀରେ ଦୁର୍ଲଭ, ତାହା କହିବି।
ଆଦିକଲ୍ପେ ପୁରା ଵିପ୍ରାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତଜନ୍ମଵାନ୍ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମ୍ ଆହୂଯ ଵଚନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଵାନ୍ ଇଦମ୍
କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି, ଏହି କଥା କହିଥିଲି।
ଵରିଷ୍ଠଂ ଦେଵଶିଲ୍ପୀନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଗ୍ରକର୍ମିଣମ୍ ପ୍ରତିମାଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ କୁରୁ ଶୈଲମଯୀଂ ଭୁଵି
ହେ ଦେବଶିଳ୍ପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ପାର୍ବତୀୟ ପାଥରରେ ଏକ ବାସୁଦେବଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କର।
ଯାଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ ଭକ୍ତାଃ ସେନ୍ଦ୍ରା ଵୈ ମାନୁଷାଦଯଃ ଯେନ ଦାନଵରକ୍ଷୋଭ୍ଯୋ ଵିଜ୍ଞାଯ ସୁମହଦ୍ ଭଯମ୍
ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଯଥାବିଧି ଦେଖି, ଭକ୍ତମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଅନ୍ୟ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା ବଡ଼ ଭୟକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବେ।
ତ୍ରିଦିଵଂ ସମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ସୁମେରୁଶିଖରଂ ଚିରମ୍ ଵାସୁଦେଵଂ ସମାରାଧ୍ଯ ନିରାତଙ୍କା ଵସନ୍ତି ତେ
ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ସୁମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜି, ଭୟ ଛାଡ଼ି ସେଠାରେ ବାସ କରିଥାନ୍ତି।
ମମ ତଦ୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ତୁ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଚକାର ପ୍ରତିମାଂ ଶୁଦ୍ଧାଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରାମ୍
ମୋର କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତୁରନ୍ତ ଏକ ପବିତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କଲେ, ଯାହାରେ ସଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିଲେ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁକ୍ତାଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାଯତେକ୍ଷଣାମ୍ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲକ୍ଷ୍ମସଂଯୁକ୍ତାମ୍ ଅତ୍ଯୁଗ୍ରାଂ ପ୍ରତିମୋତ୍ତମାମ୍
ସେହି ମୂର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପଦ୍ମ ଭଳି ଆଖି, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଵନମାଲାଵୃତୋରସ୍କାଂ ମୁକୁଟାଙ୍ଗଦଧାରିଣୀମ୍ ପୀତଵସ୍ତ୍ରାଂ ସୁପୀନାଂସାଂ କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାମ୍ ଅଲଂକୃତାମ୍
ତାଙ୍କର ଛାତି ଉପରେ ବନମାଳା ରହିଥିଲା, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ବାହୁରେ ବାହୁବଳୟ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚଉଡ଼ା କାନ୍ଧ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ସା ପ୍ରତିମା ଦିଵ୍ଯା ଗୁହ୍ଯମନ୍ତ୍ରୈସ୍ ତଦା ସ୍ଵଯମ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠାକାଲମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ମଯାସୌ ନିର୍ମିତା ପୁରା
ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସେଇ ସମୟରେ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଯଥାଯଥ ସମୟରେ, ପୁରାତନ କାଳରେ ମୁଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲି।
ତସ୍ମିନ୍ କାଲେ ତଦା ଶକ୍ରୋ ଦେଵରାଟ୍ ଖେଚରୈଃ ସହ ଜଗାମ ବ୍ରହ୍ମସଦନମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଗଜମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବମାନ୍ୟ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସହିତ, ଉତ୍ତମ ହସ୍ତୀରେ ଚଢ଼ି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରସାଦ୍ଯ ପ୍ରତିମାଂ ଶକ୍ରଃ ସ୍ନାନଦାନୈଃ ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରତିମାଂ ତାଂ ସମାରାଧ୍ଯ ସ୍ଵପୁରଂ ପୁନର୍ ଆଗମତ୍
ଶକ୍ର ବାରମ୍ବାର ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସେହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପୂଜି, ପୁନି ନିଜ ସ୍ୱନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତାଂ ସମାରାଧ୍ଯ ସୁଚିରଂ ଯତଵାକ୍କାଯମାନସଃ ଵୃତ୍ରାଦ୍ଯାନ୍ ଅସୁରାନ୍ କ୍ରୂରାନ୍ ନମୁଚିପ୍ରମୁଖାନ୍ ସ ଚ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମନ, ଦେହ ଓ କଥାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପୂଜି, ବିତ୍ର, ନମୁଚି ଆଦି କ୍ରୁର ଅସୁରମାନେକୁ ଜୟ କଲେ।