ଅନ୍ଯଥା ସ୍ଯାତ୍ ଫଲଂ ସର୍ଵଂ ତସ୍ଯ ଭାଵାନୁରୂପତଃ ତସ୍ମାତ୍ ତପୋ ଵ୍ରତଂ ଦାନଂ ଜପଯଜ୍ଞାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ
ତାହାଲେ ସମସ୍ତ ଫଳ ଭାବାନୁସାରେ ଅନ୍ୟ ହେବ। ତେଣୁ ତପସ୍ୟା, ବ୍ରତ, ଦାନ, ଜପ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାମାନେ
କର୍ମଣସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନୁରୂପେଣ ଫଲଂ ଦାସ୍ଯନ୍ତି ଭାଵତଃ ତସ୍ମାଦ୍ ଭାଵାନୁରୂପେଣ କର୍ମ ଵୈ ଦାସ୍ଯତେ ଫଲମ୍
କର୍ମର ଭାବାନୁସାରେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ତେଣୁ ଭାବାନୁସାରେ କର୍ମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଭାଵସ୍ ତୁ ତ୍ରିଵିଧୋ ଜ୍ଞେଯଃ ସାତ୍ତ୍ଵିକୋ ରାଜସସ୍ ତଥା ତାମସସ୍ ତୁ ତଥା ଜ୍ଞେଯଃ ଫଲଂ କର୍ମାନୁସାରତଃ
ଭାବ ତିନିପ୍ରକାର ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ—ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ରାଜସିକ ଓ ତାମସିକ; ଫଳ କର୍ମର ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ମିଳେ।
ଭାଵନାନୁଗୁଣଂ ଚେତି ଵିଚିତ୍ରା କର୍ମଣାଂ ସ୍ଥିତିଃ ତସ୍ମାଦ୍ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେଣ ଭାଵଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଭାବନା ଅନୁଯାୟୀ କର୍ମର ଅବସ୍ଥା ବିଭିନ୍ନ ହୁଏ। ତେଣୁ ବିବେକୀ ଜଣେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଭାବନା ଗଢିବା ଉଚିତ।
ପଶ୍ଚାତ୍ କର୍ମାପି କର୍ତଵ୍ଯଂ ଫଲଦାତାପି ତଦ୍ଵିଧମ୍ ଫଲଂ ଦଦାତି ଫଲିନାଂ ଫଲେ ଯଦି ପ୍ରଵର୍ତତେ
ପରେ କର୍ମ ମଧ୍ୟ କରିବା ଦରକାର; ଫଳ ଦେଇଥିବା ଜଣେ ଫଳ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ସେହି ଭାବରେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
କର୍ମକାରୋ ନ ତତ୍ରାସ୍ତି କୁର୍ଯାତ୍ କର୍ମ ସ୍ଵଭାଵତଃ ତଦ୍ ଏଵ ଚୋପଦାନାଦି ସତ୍ତ୍ଵାଦିଗୁଣଭେଦତଃ
ସେଠି କର୍ମକାର୍ତ୍ତା ନାହିଁ; ଜଣେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ କର୍ମ କରେ। ଏହି କର୍ମ, ଉପାଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାରଣ ସହିତ, ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ଭିନ୍ନ ହୁଏ।
ଭାଵାତ୍ ପ୍ରାରଭତେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଭାଵୈଃ ଫଲମ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ କର୍ମ ଚୈଵ ହି କାରଣମ୍
ଯେପରି ଭାବରୁ କର୍ମ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସେପରି ଭାବ ଅନୁସାରେ ଫଳ ମିଳେ। ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଏହି ସବୁର ମୂଳ କାରଣ କର୍ମ ଅଟୁଟ।
ଭାଵସ୍ଥିତଂ ଭଵେତ୍ କର୍ମ ମୁକ୍ତିଦଂ ବନ୍ଧକାରଣମ୍ ସ୍ଵଭାଵାନୁଗୁଣଂ କର୍ମ ସ୍ଵସ୍ଯୈଵେହ ପରତ୍ର ଚ
ଯେ କର୍ମ ଯେଉଁ ଭାବରେ କରାଯାଏ, ସେ କର୍ମ ମୁକ୍ତି କିମ୍ବା ବନ୍ଧନ ଦେଇଥାଏ। ନିଜ ସ୍ଵଭାବ ଅନୁଯାୟୀ କର୍ମ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଫଳ ଦିଏ।
ଫଲାନି ଵିଵିଧାନ୍ଯ୍ ଆଶୁ କରୋତି ସମତାନୁଗମ୍ ଏକ ଏଵ ପଦାର୍ଥୋ ଽସୌ ଭାଵୈର୍ ଭେଦଃ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ
ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଫଳ ଶୀଘ୍ର ମିଳେ। ଦ୍ରବ୍ୟ ଏକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାବ ଅନୁସାରେ ତାହାର ବିଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ।
କ୍ରିଯତେ ଭୁଜ୍ଯତେ ଵାପି ତସ୍ମାଦ୍ ଭାଵୋ ଵିଶିଷ୍ଯତେ ଯଥାଭାଵଂ କର୍ମ କୁରୁ ଯଥେପ୍ସିତମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
କିଏ କର୍ମ କରେ କିମ୍ବା ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ଭାବ ଅତି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ନିଜ ଭାବ ଅନୁଯାୟୀ କର୍ମ କର, ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ମିଳିବ।
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଋଷେର୍ ଵାକ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ ତପସ୍ ତପ୍ତ୍ଵା ବହୁକାଲଂ ତାମସଂ ଭାଵମ୍ ଆଶ୍ରିତଃ
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷିଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ତାମସ ଭାବ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଵିଶ୍ଵରୂପଃ କର୍ମ ଭୀମଂ ଚକାର ସୁରଭୀଷଣମ୍ ପଶ୍ଯତ୍ସୁ ଋଷିମୁଖ୍ଯେଷୁ ଵାର୍ଯମାଣୋ ଽପି ନିତ୍ଯଶଃ
ବିଶ୍ୱରୂପ ଏକ ଭୟଙ୍କର କର୍ମ କଲେ, ଯାହା ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ ପୁନଃପୁନ ତାଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଆତ୍ମକୋପାନୁସାରେଣ ଭୀମଂ କର୍ମ ତଥାକରୋତ୍ ଭୀଷଣେ କୁଣ୍ଡଖାତେ ତୁ ଭୀଷଣେ ଜାତଵେଦସି
ନିଜ କ୍ରୋଧ ଅନୁସାରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର କର୍ମ କଲେ ଏବଂ ଭୟଭୀତ କୁଣ୍ଡ ଖାଦ ଓ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିରେ।
ଭୀଷଣଂ ରୌଦ୍ରପୁରୁଷଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଗୁହାଶଯମ୍ ଏଵଂ ତପନ୍ତମ୍ ଆଲକ୍ଷ୍ଯ ଵାଗ୍ ଉଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ନିଜକୁ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ, ଦୁର୍ଗମ ହୃଦୟ ଗୁହାରେ ବସିଥିବା ପୁରୁଷ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, ଏପରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା।
ଜଟାଜୂଟଂ ଵିନାତ୍ମାନଂ ନ ଚ ଵୃତ୍ରୋ ଵ୍ଯଜୀଯତ ଵୃଥାତ୍ମାନଂ ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ଜୁହୁଯାଜ୍ ଜାତଵେଦସି
ଜଟା ନଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବୃତ୍ର ଭାବେ ଚିହ୍ନି ଯାଇନଥିଲା; ବିଶ୍ୱରୂପ ନିଜକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ଫଳହୀନ ହେଲା।
ସ ଏଵେନ୍ଦ୍ରଃ ସ ଵରୁଣଃ ସ ଚ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଜଟାମାତ୍ରଂ ହୁତଵାନ୍ ଵୃଜିନୋଦ୍ଭଵଃ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଲେ, ସେ ଭରୁଣ ହେଲେ, ସେ ସବୁ କିଛି ହେଲେ; ନିଜକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, କେବଳ ଜଟା ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଵୃତ୍ର ଇତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଯତେ ଵେଦେ ସ ଚାପି ଵୃଜିନୋ ଽଭଵତ୍ ଭୀମସ୍ଯ ମହିମାନଂ କୋ ଜାନାତି ଜଗଦୀଶିତୁଃ
ବେଦରେ ତାଙ୍କୁ 'ବୃତ୍ର' ଭାବେ କୁହାଯାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ପାପୀ ହେଲେ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ବିଶ୍ଵ ନାୟକଙ୍କର ମହିମା କିଏ ଜାଣିପାରିବ?
ସୃଜତ୍ଯ୍ ଅଶେଷମ୍ ଅପି ଯୋ ନ ଚ ସଙ୍ଗେନ ଲିପ୍ଯତେ ଵିରରାମେତି ସଂକୀର୍ତ୍ଯ ସା ଵାଣ୍ଯ୍ ଏନଂ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରେ ଏବଂ ସଂଗରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନି—ଏହି ଉପଦେଶ ଦେବା ପରେ, ମହାମୁନିମାନେ 'ବିରାମ' ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଭୀମେଶ୍ଵରଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵମ୍ ଅଥାଶ୍ରମମ୍ ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ମହାଭୀମୋ ଭୀମକର୍ମା ତଥାକୃତିଃ
ଭୀମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁନି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ; ବିଶ୍ୱରୂପ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ କର୍ମରେ ଏଠି ରହିଗଲେ।
ଭୀମଭାଵୋ ଭୀମତନୁଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଜୁହାଵ ହ ତସ୍ମାଦ୍ ଭୀମେଶ୍ଵରୋ ଦେଵଃ ପୁରାଣେ ପରିପଠ୍ଯତେ ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ ଚ ଦାନଂ ଚ ମୁକ୍ତିଦଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ନିଜକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ, ଭୟଙ୍କର ଦେହରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଅପନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ଭୀମେଶ୍ୱର ଦେବତା ପୁରାଣରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତି ପଠତି ଶୃଣୋତି ଯଶ୍ ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିବୁଧପତିଂ ଶିଵମ୍ ଅତ୍ର ଭୀମରୂପମ୍ ଜଗତି ଵିଦିତମ୍ ଅଶେଷପାପହାରି ସ୍ମୃତିପଦଶରଣେନ ମୁକ୍ତିଦଶ୍ ଚ
ଯିଏ ଏହି କଥା ଭକ୍ତି ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକଙ୍କୁ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ଏହି ଭୀମ ରୂପରେ ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପଦ ସ୍ମରଣରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ।
ଗୋଦାଵରୀ ତାଵଦ୍ ଅଶେଷପାପ ସମୂହହନ୍ତ୍ରୀ ପରମାର୍ଥଦାତ୍ରୀ ସଦୈଵ ସର୍ଵତ୍ର ଵିଶେଷତସ୍ ତୁ ଯତ୍ରାମ୍ବୁରାଶିଂ ସମନୁପ୍ରଵିଷ୍ଟା
ଗୋଦାବରୀ ସଦା ସମସ୍ତ ପାପର ଦଳକୁ ନଶ୍ଟ କରେ ଏବଂ ସର୍ବତ୍ର ଉତ୍ତମ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ବିଶେଷ କରି ଯେଉଁଠି ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ତସ୍ମିନ୍ ସୁକୃତୀ ଶରୀରୀ ଗୋଦାଵରୀଵାରିଧିସଂଗମେ ଯଃ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ତୀଵ୍ରାନ୍ ନିରଯାଦ୍ ଅଶେଷାତ୍ ସ ପୂର୍ଵଜାନ୍ ଯାତି ପୁରଂ ପୁରାରେଃ
ଯିଏ ଗୋଦାବରୀ ଓ ସମୁଦ୍ର ମିଳନ ସ୍ଥଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ କର୍ମ ସହିତ ଦେହ ଛାଡ଼େ, ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର ହେଇ, ପୁରାରୀଙ୍କର ପୁରକୁ ଯାଏ।
ଵେଦାନ୍ତଵେଦ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଉପାସିତଵ୍ଯଂ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସାକ୍ଷାତ୍ ଖଲୁ ଭୀମନାଥଃ ଦୃଷ୍ଟେ ହି ତସ୍ମିନ୍ ନ ପୁନର୍ ଵିଶନ୍ତି ଶରୀରିଣଃ ସଂସ୍ମୃତିମ୍ ଉଗ୍ରଦୁଃଖାମ୍
ଯାହାକୁ ବେଦାନ୍ତରେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରିବା ଓ ପୂଜିବା ଦରକାର, ସେହି ନିଜେ ଭୀମନାଥ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଶରୀରୀମାନେ ପୁନଃ ଦୁଃଖଦାୟକ ସ୍ମୃତିରେ ପ୍ରବେଶ କରନାହାନ୍ତି।
ସା ସଂଗତା ପୂର୍ଵମ୍ ଅପାଂପତିଂ ତଂ ଗଙ୍ଗା ସୁରାଣାମ୍ ଅପି ଵନ୍ଦନୀଯା ଦେଵୈଶ୍ ଚ ସର୍ଵୈର୍ ଅନୁଗମ୍ଯମାନା ସଂସ୍ତୂଯମାନା ମୁନିଭିର୍ ମରୁଦ୍ଭିଃ
ସେଇ ଗଙ୍ଗା, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି ଏବଂ ପୂଜା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଓ ମରୁତମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ପୂର୍ବରୁ ଜଳର ଠାକୁରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଵସିଷ୍ଠଜାବାଲିସଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵଙ୍ଗିରୋଦକ୍ଷମରୀଚିଵୈଷ୍ଣଵାଃ ଶାତାତପଃ ଶୌନକଦେଵରାତ ଭୃଗ୍ଵଗ୍ନିଵେଶ୍ଯାତ୍ରିମରୀଚିମୁଖ୍ଯାଃ
ବସିଷ୍ଠ, ଜାବାଲି, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ଦକ୍ଷ, ମରୀଚି, ବୈଷ୍ଣବ, ଶତାତପ, ଶୌନକ, ଦେବରାତ, ଭୃଗୁ, ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ, ଅତ୍ରି ଏବଂ ମରୀଚିଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରମୁଖ ଏହି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ,
ସୁଧୂତପାପା ମନୁଗୌତମାଦଯଃ ସକୌଶିକାସ୍ ତୁମ୍ବରୁପର୍ଵତାଦ୍ଯାଃ ଅଗସ୍ତ୍ଯମାର୍କଣ୍ଡସପିପ୍ପଲାଦ୍ଯାଃ ସଗାଲଵା ଯୋଗପରାଯଣାଶ୍ ଚ
ସୁଧୂତ, ପାପ, ମନୁ, ଗୌତମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, କୌଶିକମାନେ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ପିପ୍ପଳାଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଗାଳବ ଓ ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା ମନ୍ୟମାନେ,
ସଵାମଦେଵାଙ୍ଗିରସୋ ଽଥ ଭାର୍ଗଵାଃ ସ୍ମୃତିପ୍ରଵୀଣାଃ ଶ୍ରୁତିଭିର୍ ମନୋଜ୍ଞାଃ ସର୍ଵେ ପୁରାଣାର୍ଥଵିଦୋ ବହୁଜ୍ଞାସ୍ ତେ ଗୌତମୀଂ ଦେଵନଦୀଂ ତୁ ଗତ୍ଵା
ସବାମଦ, ଅଙ୍ଗିରାସ ଏବଂ ଭାର୍ଗବମାନେ, ସ୍ମୃତିରେ ପ୍ରବୀଣ, ଶ୍ରୁତିରେ ମନୋହର, ସମସ୍ତେ ପୁରାଣର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ବହୁଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେବୀ ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ତୋଷ୍ଯନ୍ତି ମନ୍ତ୍ରୈଃ ଶ୍ରୁତିଭିଃ ପ୍ରଭୂତୈର୍ ହୃଦ୍ଯୈଶ୍ ଚ ତୁଷ୍ଟୈର୍ ମୁଦିତୈର୍ ମନୋଭିଃ ତାଂ ସଂଗତାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଶିଵୋ ହରିଶ୍ ଚ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆଦର୍ଶଯତାଂ ମୁନିଭ୍ଯଃ
ସେମାନେ ବହୁତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ବେଦ ଶ୍ରୁତି ସହିତ, ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏଭଳି ଏକତ୍ର ଦେଖି, ଶିବ ଓ ହରି ଋଷିମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜେ ଦର୍ଶନ ଦେଇଥିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ମରୁତୋ ଲୋକପାଲକାଃ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ହରିଶଂକରୌ
ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ମରୁତ ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ, ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି ଆଦର ସହିତ ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।