ଵୈଶ୍ଯୋ ଵା ଶୂଦ୍ରଯୋନିର୍ ଵା ସଗୁଣୋ ନିର୍ଗୁଣୋ ଽପି ଵା ତସ୍ମୈ ଦେଯା ଇଯଂ ପୁତ୍ରୀ ଯୋ ନେତ୍ରେ ଆହରିଷ୍ଯତି
ବାଣିଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମର, ଗୁଣବାନ କିମ୍ବା ନିର୍ଗୁଣ, ଯିଏ ମୋର ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇଦେବେ, ସେଠିକୁ ଏହି ଝିଅକୁ ଦେଇଦେବି।
ରାଜ୍ଯେନ ସହ ଦେଯେଯମ୍ ଇତି ରାଜା ହ୍ଯ୍ ଅଘୋଷଯତ୍ ଅହର୍ନିଶମ୍ ଅସୌ ଵୈଶ୍ଯଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଘୋଷମ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ରାଜା ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ, ଝିଅ ସହିତ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି। ଦିନ ରାତି ଏହି ଘୋଷଣା ଶୁଣି ଏକ ବାଣିଜ୍ୟ ଲୋକ କହିଲେ—
ଅହଂ ନେତ୍ରେ ଆହରିଷ୍ଯେ ରାଜପୁତ୍ର୍ଯା ଅସଂଶଯମ୍
ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇଦେବି।
ତଂ ଵୈଶ୍ଯଂ ତରସାଦାଯ ମହାରାଜ୍ଞେ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍ ତତ୍କାଷ୍ଠସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ସନେତ୍ରାଭୂନ୍ ନୃପାତ୍ମଜା
ସେ ବାଣିଜ୍ୟକୁ ତୁରନ୍ତ ଧରି ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବାଗଲା। ଏକ କାଠର ଛୁଆଁ ମାତ୍ରରେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଫେରିଗଲା।
ତତଃ ସଵିସ୍ମଯୋ ରାଜା କୋ ଭଵାନ୍ ଇତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍ ଵୈଶ୍ଯୋ ରାଜ୍ଞେ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ନ୍ଯଵେଦଯଦ୍ ଅଶେଷତଃ
ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ?' ବାଣିଜ୍ୟ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ରାଜାଙ୍କୁ ଖୋଲାସା କରି କହିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ପ୍ରସାଦେନ ଧର୍ମସ୍ଯ ତପସସ୍ ତଥା ଦାନପ୍ରଭାଵାଦ୍ ଯଜ୍ଞୈଶ୍ ଚ ଵିଵିଧୈର୍ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ ଦିଵ୍ଯୌଷଧିପ୍ରଭାଵେନ ମମ ସାମର୍ଥ୍ଯମ୍ ଈଦୃଶମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର କୃପା, ଧର୍ମ, ତପସ୍ୟା, ଦାନର ଶକ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ்ଯଜ୍ଞ ଓ ଦେବୀ ଔଷଧର ପ୍ରଭାବରେ ମୋତେ ଏହି ଶକ୍ତି ମିଳିଛି।
ଏତଦ୍ ଵୈଶ୍ଯଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତୋ ଽଭୂନ୍ ମହୀପତିଃ
ବାଣିଜ୍ୟଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଅହୋ ମହାନୁଭାଵୋ ଽଯଂ ପ୍ରାଯୋ ଵୃନ୍ଦାରକୋ ଭଵେତ୍ ଅନ୍ଯଥୈତାଦୃଗ୍ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କଥମ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଅସ୍ମୈ ତୁ ତାଂ କନ୍ଯାଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯେ ରାଜ୍ଯପୂର୍ଵିକାମ୍
ହେ ଭଗବାନ, ଏଠି ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ! ନିଶ୍ଚୟ ଏ ଦେବତା ହେବେ, ନାହିଁଲେ ଅନ୍ୟ କାହାରେ ଏଭଳି ଶକ୍ତି କେମିତି ଦେଖାଯିବ? ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋର ଝିଅ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଦେବି।
ଇତି ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ମନସି କନ୍ଯାଂ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଦତ୍ତଵାନ୍ ଵିହାରାର୍ଥଂ ଗତଃ ସ୍ଵୈରଂ ପରଂ ଖେଦମ୍ ଉପାଗତଃ
ଏଭଳି ଭାବି ରାଜା ଝିଅ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଦେଲେ। ପରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ବିହାର କରିବାକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ନ ମିତ୍ରେଣ ଵିନା ରାଜ୍ଯଂ ନ ମିତ୍ରେଣ ଵିନା ସୁଖମ୍ ତମ୍ ଏଵ ସତତଂ ଵିପ୍ରଂ ଚିନ୍ତଯନ୍ ଵୈଶ୍ଯନନ୍ଦନଃ
ବନ୍ଧୁ ବିନା ରାଜ୍ୟ ନାହିଁ, ବନ୍ଧୁ ବିନା ସୁଖ ମିଳେନାହିଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସଦା ଚିନ୍ତା କରି ବାଣିଜ୍ୟପୁତ୍ର ଏକାକି ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଏତଦ୍ ଏଵ ସୁଜାତାନାଂ ଲକ୍ଷଣଂ ଭୁଵି ଦେହିନାମ୍ କୃପାର୍ଦ୍ରଂ ଯନ୍ ମନୋ ନିତ୍ଯଂ ତେଷାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅହିତେଷୁ ହି
ପୃଥିବୀରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଏହି ଲକ୍ଷଣ—ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ସବୁବେଳେ କୃପାରେ ଭିଜା, ମୁସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ।
ମହାନୃପୋ ଵନଂ ପ୍ରାଯାତ୍ ସ ରାଜା ମଣିକୁଣ୍ଡଲଃ ତସ୍ମିଞ୍ ଶାସତି ରାଜ୍ଯଂ ତୁ କଦାଚିଦ୍ ଗୌତମଂ ଦ୍ଵିଜମ୍
ମହାନ ରାଜା ମଣିକୁଣ୍ଡଳ ବନକୁ ଗଲେ। ସେ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୌତମ ସହିତ ଭେଟିଲେ।
ହୃତସ୍ଵଂ ଦ୍ଯୂତକୈଃ ପାପୈର୍ ଅପଶ୍ଯନ୍ ମଣିକୁଣ୍ଡଲଃ ତମ୍ ଆଦାଯ ଦ୍ଵିଜଂ ମିତ୍ରଂ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ଧର୍ମଵିତ୍
ମଣିକୁଣ୍ଡଳ ଦୁଷ୍ଟ ଜୁଆରିମାନଙ୍କ ହାତରେ ଧନ ହରାଇଥିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବନ୍ଧୁକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଆଣି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଧର୍ମାଣାଂ ତୁ ପ୍ରଭାଵଂ ତଂ ତସ୍ମୈ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍ ସ୍ନାପଯାମ୍ ଆସ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ତଂ ସର୍ଵାଘନିଵୃତ୍ତଯେ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଧର୍ମର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ତେନ ଵିପ୍ରେଣ ସର୍ଵୈସ୍ ତୈଃ ସ୍ଵକୀଯୈର୍ ଗୋତ୍ରଜୈର୍ ଵୃତଃ ଵୈଶ୍ଯୈଃ ସ୍ଵଦେଶସଂଭୂତୈର୍ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ତୁ ବାନ୍ଧଵୈଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଗୋତିଆ, ନିଜ ଦେଶର ବାଣିଜ୍ୟମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ବାନ୍ଧବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧକୌଶିକମୁଖ୍ଯୈଶ୍ ଚ ତସ୍ମିନ୍ ଯୋଗେଶ୍ଵରାନ୍ତିକେ ଯଜ୍ଞାନ୍ ଇଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରାନ୍ ପୂଜ୍ଯ ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗମ୍ ଉପେଯିଵାନ୍
ବୟସ୍କ କୌଶିକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୃଦ୍ଧମାନେ, ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ କରି, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜି, ସେ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ମୃତସଂଜୀଵନଂ ଵିଦୁଃ ଚକ୍ଷୁସ୍ତୀର୍ଥଂ ସଯୋଗେଶଂ ସ୍ମରଣାଦ୍ ଅପି ପୁଣ୍ଯଦମ୍ ମନଃପ୍ରସାଦଜନନଂ ସର୍ଵଦୁର୍ଭାଵନାଶନମ୍
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ 'ମୃତକୁ ଜୀବନ୍ତ କରିବା ତୀର୍ଥ', 'ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିବା ତୀର୍ଥ', ଏବଂ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଏହା ମନକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଖରାପ ଚିନ୍ତାକୁ ଦୂର କରିଦିଏ।
ଉର୍ଵଶୀତୀର୍ଥମ୍ ଆଖ୍ଯାତମ୍ ଅଶ୍ଵମେଧଫଲପ୍ରଦମ୍ ସ୍ନାନଦାନମହାଦେଵଵାସୁଦେଵାର୍ଚନାଦିଭିଃ
ଉର୍ବଶୀ ତୀର୍ଥ ବୋଲି ଯେଉଁଠାରେ କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ, ମହାଦେବ ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ।
ମହେଶ୍ଵରୋ ଯତ୍ର ଦେଵୋ ଯତ୍ର ଶାର୍ଙ୍ଗଧରୋ ହରିଃ ପ୍ରମତିର୍ ନାମ ରାଜାସୀତ୍ ସାର୍ଵଭୌମଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଏଠାରେ ମହାଦେବ ଓ ଶାର୍ଙ୍ଗଧର ହରି ବସିଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ପ୍ରମତି ନାମକ ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ସାମ୍ରାଟ୍ ରାଜା ଥିଲେ।
ରିପୂଞ୍ ଜିତ୍ଵା ଜଗାମାଶୁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ସୁରୈର୍ ଵୃତମ୍ ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ ସୁରପତିଂ ମରୁଦ୍ଭିଃ ସହ ନାରଦ
ସେ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେଠାରୁ ଜିତି, ଦେବତାମାନେ ଘେରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ଏଠାରେ, ନାରଦ, ସେ ମରୁଦ୍ମାନେ ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜହାସେନ୍ଦ୍ରଂ ପାଶହସ୍ତଂ ପ୍ରମତିଃ କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭଃ ତଂ ହସନ୍ତମ୍ ଅଥାଲକ୍ଷ୍ଯ ହରିଃ ପ୍ରମତିମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରମତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ହାତରେ ପାଶ ଧରିଥିଲେ, ଧରିନେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ହସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ହରି ପ୍ରମତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦେଵାଲଯେ ମହାବୁଦ୍ଧେ ମରୁଦ୍ଭିଃ କ୍ରୀଡିତୈର୍ ଅଲମ୍ ଦିଶୋ ଜିତ୍ଵା ଦିଵଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କୁରୁ କ୍ରୀଡାଂ ମଯା ସହ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦେବମନ୍ଦିରରେ ମରୁଦ୍ମାନେ ସହିତ ଖେଳ ଏଠିଏ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ତୁମେ ଦିଗ୍ମାନେ ଜିତି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛ, ଏବେ ମୋ ସହିତ ଖେଳ।
ସକଷାଯଂ ହରିଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ ପ୍ରମତିର୍ ନୃପଃ ତଥେତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଂ ନିଷ୍କୃତିଂ କାଂ ତୁ ମନ୍ଯସେ ତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରମତେର୍ ଵାକ୍ଯଂ ସୁରରାଣ୍ ନୃପମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ହରିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପ୍ରମତି 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ। ପରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'କେଉଁ ପ୍ରକାରର ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛ?' ପ୍ରମତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଉର୍ଵଶ୍ଯ୍ ଏଵ ପଣୋ ଽସ୍ମାକଂ ପ୍ରାପ୍ଯା ଯା ନିଖିଲୈର୍ ମଖୈଃ
ଉର୍ବଶୀ ଆମ ପକ୍ଷରୁ ଦାଉ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ କରିପାରିବେ।
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵେନ୍ଦ୍ରଵଚନଂ ପ୍ରମତିଃ ପ୍ରାହ ଗର୍ଵିତଃ ଉର୍ଵଶୀଂ ନିଷ୍କୃତିଂ ମନ୍ଯେ ତ୍ଵଂ ରାଜନ୍ କିଂ ନୁ ମନ୍ଯସେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରମତି ଗର୍ବିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଉର୍ବଶୀକୁ ଦଣ୍ଡ ବୋଲି ମନେ କରେ। ରାଜା, ତୁମେ କଣ ଭାବୁଛ?'
ଯଦ୍ ବ୍ରଵୀଷି ସୁରେଶାନ ତନ୍ ମନ୍ଯେ ଽହଂ ଶତକ୍ରତୋ ପ୍ରାହେନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରମତିସ୍ ତଦ୍ଵନ୍ ନିଷ୍କୃତ୍ଯୈ ଦକ୍ଷିଣଂ କରମ୍ ସଵର୍ମ ସଶରଂ ଧର୍ମ୍ଯଂ ଦେହି ଦୀଵ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍
'ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ମୁଁ ତାହା ମନେ କରେ, ଶତକ୍ରତୁ,' ପ୍ରମତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ। 'ଦଣ୍ଡ ପାଇଁ, ତୁମର ଡାହାଣ ହାତ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ଓ ଧର୍ମମୟ ଦିଅ, ଆମେ ଖେଳିବା।'
ତାଵ୍ ଏଵଂ ସଂଵିଦଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵନାଯୋପତସ୍ଥତୁଃ ପ୍ରମତିର୍ ଜିତଵାଂସ୍ ତତ୍ର ଉର୍ଵଶୀଂ ଦୈଵତସ୍ତ୍ରିଯମ୍ ତାଂ ଜିତ୍ଵା ପ୍ରମତିଃ ପ୍ରାହ ସଂରମ୍ଭାତ୍ ତଂ ଶତକ୍ରତୁମ୍
ଏହିପରି ଚୁକ୍ତି କରି, ଦୁଇଜଣ ଖେଳ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରମତି ଜିତି, ଦେବତା ନାରୀ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଲାଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଜିତି, ପ୍ରମତି କ୍ରୋଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନିଷ୍କୃତ୍ଯୈ ପୁନର୍ ଅନ୍ଯନ୍ ମେ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଦୀଵ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
'ଦଣ୍ଡ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ଦିଅ; ପରେ ତୁମେ ପୁଣି ଖେଳିପାରିବ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ।'
ଦେଵଯୋଗ୍ଯମ୍ ଅଥୋ ଵଜ୍ରଂ ଜୈତ୍ରଂ ସରଥମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଦୀଵ୍ଯେ ଽହଂ ତେନ ନୃପତେ କରେଣାପ୍ଯ୍ ଅଵିଚାରଯନ୍
'ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ବିଜୟୀ ଓ ଉତ୍ତମ ରଥ, ଏବଂ ବଜ୍ର ଦିଅ। ଏହା ସହିତ, ରାଜା, ମୁଁ ଚିନ୍ତା ବିନା ଖେଳିବି।'
ସ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଦା ପାଶାନ୍ ଅନ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ମଣିଭୂଷିତାନ୍ ଜିତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅବ୍ରଵୀଚ୍ ଛକ୍ରଂ ପ୍ରମତିଃ ପ୍ରହସଂସ୍ ତଦା
ତାପରେ, ପ୍ରମତି ପାଶ ଓ ଅନ୍ୟ ମଣିମାଳା ନେଇ, ହସି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଜିତିଛି!'