ସ୍ଵାମିନୋ ଵୈକୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଃ କ୍ଷମେତୋତ୍ତମାଶଯଃ ମୁହୁର୍ ନିନିନ୍ଦ ଚାତ୍ମାନଂ ମଯି ଜୀଵତ୍ଯ୍ ଅଭୂଦ୍ ଇଦମ୍
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, କିଏ ଉତ୍ତମ ହୃଦୟରେ ଏହା ସହିପାରିବ? ପୁନିପୁନି ନିଜକୁ ଦୋଷ ଦେଇ କହିଲେ—'ମୋ ଜୀବନରେ ଏହା ହେଲା'।
କଷ୍ଟମ୍ ଆପତିତଂ କୀଦୃଗ୍ ଅହୋ ଦୁର୍ଵିଧିଵୈଶସାତ୍ ତତ୍ କର୍ମ ତସ୍ଯ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମହାଦେଵୋ ଽତିଵିସ୍ମିତଃ ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ଵେଦଂ ଵେଦଵିଦାଂ ଵରମ୍
'ହାଁ, କେମିତି ଏହି କଷ୍ଟ ଆସିଲା, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ଦୋଷ!'—ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ମହାଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ବେଦଙ୍କୁ, ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠକୁ, କହିଲେ—
ପଶ୍ଯ ଵ୍ଯାଧଂ ମହାବୁଦ୍ଧେ ଭକ୍ତଂ ଭାଵେନ ସଂଯୁତମ୍ ତ୍ଵଂ ତୁ ମୃଦ୍ଭିଃ କୁଶୈର୍ ଵାର୍ଭିର୍ ମୂର୍ଧାନଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅସି
'ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଏହି ଶିକାରୀଙ୍କୁ ଦେଖ, ସେ ଭକ୍ତି ଓ ନିଷ୍ଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତୁମେ କିନ୍ତୁ କେବଳ ମାଟି, କୁଶ, ଜଳ ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡକୁ ଛୁଇଁଛ।'
ଅନେନ ସହସା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ମମାତ୍ମାପି ନିଵେଦିତଃ ଭକ୍ତିଃ ପ୍ରେମାଥଵା ଶକ୍ତିର୍ ଵିଚାରୋ ଯତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ ତସ୍ମାଦ୍ ଅସ୍ମୈ ଵରାନ୍ ଦାସ୍ଯେ ପଶ୍ଚାତ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
'ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଅର୍ପିତ ହୋଇଛି। ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି, ପ୍ରେମ, ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ବିବେକ ଅଛି, ସେଠି ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି, ପରେ ତୁମକୁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।'
ଵରେଣ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମ୍ ଆସ ଵ୍ଯାଧଂ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ଵ୍ଯାଧଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଦେଵେଶଂ ନିର୍ମାଲ୍ଯଂ ତଵ ଯଦ୍ ଭଵେତ୍
ମହେଶ୍ୱର ଦେବ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଶିକାରୀଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା ମାଗିବାକୁ କହିଲେ। ଶିକାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ—'ମୁଁ ତୁମର ନିର୍ମାଳ୍ୟ ପାଉ।'
ତଦ୍ ଅସ୍ମାକଂ ଭଵେନ୍ ନାଥ ମନ୍ନାମ୍ନା ତୀର୍ଥମ୍ ଉଚ୍ଯତାମ୍ ସର୍ଵକ୍ରତୁଫଲଂ ତୀର୍ଥଂ ସ୍ମରଣାଦ୍ ଏଵ ଜାଯତାମ୍
'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ହେଉ। ମୋ ନାମରେ ଏକ ତୀର୍ଥ ହେଉ। ସେଇ ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଉ, କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ।'
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ଦେଵେଶସ୍ ତତସ୍ ତତ୍ ତୀର୍ଥମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଭିଲ୍ଲତୀର୍ଥଂ ସମସ୍ତାଘସଂଘଵିଚ୍ଛେଦକାରଣମ୍
ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।' ତାପରେ ଭିଲ୍ଲତୀର୍ଥ ନାମକ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତ ପାପର ସଂଚୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାର କାରଣ ହେଲା।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵଚରଣମହାଭକ୍ତିଵିଧାଯକମ୍ ଅଭଵତ୍ ସ୍ନାନଦାନାଦ୍ଯୈର୍ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯକମ୍ ଵେଦସ୍ଯାପି ଵରାନ୍ ପ୍ରାଦାଚ୍ ଛିଵୋ ନାନାଵିଧାନ୍ ବହୂନ୍
ଏହା ଶ୍ରୀମହାଦେବଙ୍କର ଚରଣରେ ମହାଭକ୍ତି ଦେଇଥିଲା, ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିଲା। ଶିବ ଏଠାରେ ବେଦକୁ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଇଥିଲେ।
ଚକ୍ଷୁସ୍ତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ରୂପସୌଭାଗ୍ଯଦାଯକମ୍ ଯତ୍ର ଯୋଗେଶ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ଗୌତମ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣେ ତଟେ
ଏହି ସ୍ଥାନ 'ଚକ୍ଷୁସ୍ତୀର୍ଥ' ଭାବରେ ପରିଚିତ, ଯେଉଁଠାରେ ରୂପ ଓ ଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଏଠାରେ ଯୋଗୀଙ୍କର ଦେବତା ଗୌତମୀ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ ବସିଛନ୍ତି।
ପୁରଂ ଭୌଵନମ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ଗିରିମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ ଯତ୍ରାସୌ ଭୌଵନୋ ରାଜା କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମପରାଯଣଃ
ଭୌବନା ନାମକ ସହର ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୌବନା ରାଜା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ ପୁରଵରେ କଶ୍ଚିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵୃଦ୍ଧକୌଶିକଃ ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଗୌତମ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଵେଦଵିଦୁତ୍ତମଃ
ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ବୃଦ୍ଧକୌଶିକ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଗୌତମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ବେଦର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀ।
ତସ୍ଯ ମାତୁର୍ ମନୋଦୋଷାଦ୍ ଵିପରୀତୋ ଽଭଵଦ୍ ଦ୍ଵିଜଃ ସଖା ତସ୍ଯ ଵଣିକ୍ କଶ୍ଚିନ୍ ମଣିକୁଣ୍ଡଲ ଉଚ୍ଯତେ
ତାଙ୍କ ମାଆର ମନସିକ ଦୋଷରୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅସାଧାରଣ ଚରିତ୍ରର ହେଲା। ତାଙ୍କର ଏକ ସଖା ଥିଲେ, ବ୍ୟାପାରୀ ମଣିକୁଣ୍ଡଳ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ତେନ ସଖ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜସ୍ଯାସୀଦ୍ ଵିଷମଂ ଦ୍ଵିଜଵୈଶ୍ଯଯୋଃ ଶ୍ରୀମଦ୍ଦରିଦ୍ରଯୋର୍ ନିତ୍ଯଂ ପରସ୍ପରହିତୈଷିଣୋଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅସମ ମିତ୍ରତା ଥିଲା, ଜଣେ ଧନୀ ଓ ଜଣେ ଦରିଦ୍ର, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସଦା ପରସ୍ପରର ଭଲ ଚାହିଁଥିଲେ।
କଦାଚିଦ୍ ଗୌତମୋ ଵୈଶ୍ଯଂ ଵିତ୍ତେଶଂ ମଣିକୁଣ୍ଡଲମ୍ ପ୍ରାହେଦଂ ଵଚନଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ରହଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏକ ଦିନ, ଗୌତମ ଧନୀ ବ୍ୟାପାରୀ ମଣିକୁଣ୍ଡଳଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ବାରମ୍ବାର ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛାମୋ ଧନମ୍ ଆଦାତୁଂ ପର୍ଵତାନ୍ ଉଦଧୀନ୍ ଅପି ଯୌଵନଂ ତଦ୍ ଵୃଥା ଜ୍ଞେଯଂ ଵିନା ସୌଖ୍ଯାନୁକୂଲ୍ଯତଃ ଧନଂ ଵିନା ତତ୍ କଥଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଅହୋ ଧିଙ୍ ନିର୍ଧନଂ ନରମ୍
'ଚଳ, ଆମେ ଧନ ଆଣିବାକୁ ପାହାଡ଼ ଓ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବା। ଯୁବାବସ୍ଥା ଧନ ଓ ସୁଖ ନଥିଲେ ଅସାର। ଧନ ନଥିଲେ ସୁଖ କିପରି ମିଳିବ? ହେ ଦରିଦ୍ର ଲୋକ, ଦୁଃଖ ଦିଅ।'
କୁଣ୍ଡଲୋ ଦ୍ଵିଜମ୍ ଆହେଦଂ ମତ୍ପିତ୍ରୋପାର୍ଜିତଂ ଧନମ୍ ବହ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି କିଂ ଧନେନାଦ୍ଯ କରିଷ୍ଯେ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ ଦ୍ଵିଜଃ ପୁନର୍ ଉଵାଚେଦଂ ମଣିକୁଣ୍ଡଲମ୍ ଓଜସା
ମଣିକୁଣ୍ଡଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋ ପିତା ଉପାର୍ଜିତ ଧନ ବହୁତ ଅଛି। ଏବେ ଧନର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ?' କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତିରେ ମଣିକୁଣ୍ଡଳଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଧର୍ମାର୍ଥଜ୍ଞାନକାମାନାଂ କୋ ନୁ ତୃପ୍ତଃ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ ଉତ୍କର୍ଷପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଏଵୈଷାଂ ସଖେ ଶ୍ଲାଘ୍ଯା ଶରୀରିଣାମ୍
'ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, ଜ୍ଞାନ ଓ କାମ ଜଣା ଲୋକମାନେ କେଉଁଠି ସତ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା? ଶରୀର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ପ୍ରାପ୍ତି ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମିତ୍ର।'
ସ୍ଵେନୈଵ ଵ୍ଯଵସାଯେନ ଧନ୍ଯା ଜୀଵନ୍ତି ଜନ୍ତଵଃ ପରଦତ୍ତାର୍ଥସଂତୁଷ୍ଟାଃ କଷ୍ଟଜୀଵିନ ଏଵ ତେ
'ନିଜ ଉଦ୍ୟମରେ ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦିଆ ଧନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି।'
ସ ପୁତ୍ରଃ ଶସ୍ଯତେ ଲୋକେ ପିତୃଭିଶ୍ ଚାଭିନନ୍ଦ୍ଯତେ ଯଃ ପୈତ୍ର୍ଯମ୍ ଅଭିଲିପ୍ସେତ ନ ଵାଚାପି ତୁ କୁଣ୍ଡଲ
'ଯେଉଁ ପୁଅ ପିତାଙ୍କ ପୈତୃକ ଧନ ଚାହେ, ସେ ପୁଅ ସଂସାରରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ ଓ ପିତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ମଣିକୁଣ୍ଡଳ।'
ସ୍ଵବାହୁବଲମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଯୋ ଽର୍ଥାନ୍ ଅର୍ଜଯତେ ସୁତଃ ସ କୃତାର୍ଥୋ ଭଵେଲ୍ ଲୋକେ ପୈତ୍ର୍ଯଂ ଵିତ୍ତଂ ନ ତୁ ସ୍ପୃଶେତ୍
'ଯେଉଁ ପୁଅ ନିଜ ବାହୁବଳରେ ଧନ ଉପାର୍ଜନ କରେ, ସେ ସଂସାରରେ ସଫଳ ହୁଏ; ତାଙ୍କୁ ପୈତୃକ ଧନ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।'
ସ୍ଵଯମ୍ ଆର୍ଜ୍ଯ ସୁତୋ ଵିତ୍ତଂ ପିତ୍ରେ ଦାସ୍ଯତି ବନ୍ଧଵେ ତଂ ତୁ ପୁତ୍ରଂ ଵିଜାନୀଯାଦ୍ ଇତରୋ ଯୋନିକୀଟକଃ
'ଯେଉଁ ପୁଅ ନିଜେ ଧନ ଉପାର୍ଜନ କରି ପିତା କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ହିଁ ସତ୍ୟ ପୁଅ; ଅନ୍ୟ ମାତ୍ର ଜନ୍ମର କୀଟ।'
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାଭିଲାଷିଣଃ ତଥେତି ମତ୍ଵା ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ରତ୍ନାନ୍ଯ୍ ଆଦାଯ ସତ୍ଵରଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଆଶାଭରା କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ସେଥିରେ ବିଶ୍ୱାସ କରି, ସେ ଶୀଘ୍ରତାରେ ତାଙ୍କର ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ନେଲା।
ଆତ୍ମକୀଯାନି ଵିତ୍ତାନି ଗୌତମାଯ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍ ଧନେନୈତେନ ଦେଶାଂଶ୍ ଚ ପରିଭ୍ରମ୍ଯ ଯଥାସୁଖମ୍
ସେ ନିଜ ଧନ ଗୌତମଙ୍କୁ ଦେଲା, ଏହି ଧନରେ ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଅନେକ ଦେଶ ଭ୍ରମଣ କଲେ।
ଧନାନ୍ଯ୍ ଆଦାଯ ଵିତ୍ତାନି ପୁନର୍ ଏଷ୍ଯାମହେ ଗୃହମ୍ ସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଵଣିଗ୍ ଵକ୍ତି ସ ତୁ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରତାରକଃ
'ଆମେ ଧନ ଓ ରତ୍ନ ନେଇ ପୁନି ଘରକୁ ଫେରିବା।' ବ୍ୟାପାରୀ ସତ୍ୟ କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚତୁର୍ ଥିଲେ।
ପାପାତ୍ମା ପାପଚିତ୍ତଂ ଚ ନ ବୁବୋଧ ଵଣିଗ୍ ଦ୍ଵିଜମ୍ ତୌ ପରସ୍ପରମ୍ ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ମାତାପିତ୍ରୋର୍ ଅଜାନତୋଃ
ପାପମନ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିବା ବଣିକ, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେନି; ଦୁଇଜଣ, ଏକାପର ମାତାପିତା ବିଷୟରେ ଅଜ୍ଞାତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ କଥା କହିଲେ।
ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରଂ ଯାତୌ ଧନାର୍ଥଂ ତୌ ଵଣିଗ୍ଦ୍ଵିଜୌ ଵଣିଗ୍ଘସ୍ତସ୍ଥିତଂ ଵିତ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ହର୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତି
ବଣିକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଲାଗି ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଇଥିଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବଣିକର ହାତରେ ଥିବା ଧନକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଯେନ କେନାପ୍ଯ୍ ଉପାଯେନ ତଦ୍ ଧନଂ ହି ସମାହରେ ଅହୋ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ରମ୍ଯାଣି ନଗରାଣି ସହସ୍ରଶଃ
ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ହେଉ, ମୁଁ ସେ ଧନକୁ ଏକତ୍ର କରିବି; ଆହା, ପୃଥିବୀରେ ହଜାର ହଜାର ସୁନ୍ଦର ସହର ଅଛି।
ଇଷ୍ଟପ୍ରଦାତ୍ର୍ଯଃ କାମସ୍ଯ ଦେଵତା ଇଵ ଯୋଷିତଃ ମନୋହରାସ୍ ତତ୍ର ତତ୍ର ସନ୍ତି କିଂ କ୍ରିଯତେ ମଯା
ସେଠାଏଠାଏ ମନୋହର ଜନନୀମାନେ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀମାନଙ୍କ ପରି, ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି—ମୁଁ କଣ କରିବି?
ଧନମ୍ ଆହୃତ୍ଯ ଯତ୍ନେନ ଯୋଷିଦ୍ଭ୍ଯୋ ଯଦି ଦୀଯତେ ଭୁଜ୍ଯନ୍ତେ ତାସ୍ ତତୋ ନିତ୍ଯଂ ସଫଲଂ ଜୀଵିତଂ ହି ତତ୍
ଯଦି ପ୍ରୟାସରେ ଧନ ଅନ୍ତେ, ଏହା ଜନନୀମାନେକୁ ଦିଆଯାଏ, ସେମାନେ ସେ ଧନକୁ ସଦା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ଏଭଳି ଜୀବନ ନିଶ୍ଚୟ ଫଳଦାୟକ।
ନୃତ୍ଯଗୀତରତୋ ନିତ୍ଯଂ ପଣ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ ଅଲଂକୃତଃ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ କଥଂ ତୁ ତଦ୍ ଵିତ୍ତଂ ଵୈଶ୍ଯାନ୍ ମଦ୍ଧସ୍ତମ୍ ଆଗତମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ବେଶ୍ୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ବଣିକର ହାତକୁ ଆସିଥିବା ସେ ଧନକୁ କିପରି ଉପଭୋଗ କରିବି?