ତେଷାଂ କନୀଯାନ୍ ଯୋ ଭ୍ରାତା ଶାନ୍ତୋ ଗୁଣଗଣୈର୍ ଵୃତଃ ଆସନ୍ଦିଵ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵଜ୍ଞାନୋ ମହାମତିଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଭାଇ, ଅନେକ ଗୁଣରେ ଘିରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅସନ୍ଦିବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ମହାବୁଦ୍ଧିର ଧାରକ।
ଵିଵାହାଯ ପିତା ତସ୍ମାଐ ଆସନ୍ଦିଵାଯ ଯତ୍ନଵାନ୍ ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ରାତ୍ରୌ ସୁପ୍ତଂ ତଂ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରକମ୍
ତାଙ୍କ ପିତା ଅସନ୍ଦିବଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାତିରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ଘୁମେଇଥିଲେ।
ଅଵିଷ୍ଣୁସ୍ମରଣଂ ସୌମ୍ଯଶିରସ୍କମ୍ ଅସମାହିତମ୍ ଆସନ୍ଦିଵଂ କ୍ରୂରରୂପା ରାକ୍ଷସୀ କାମରୂପିଣୀ
ଅସନ୍ଦିବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁନଥିଲେ, ମୃଦୁମନ ଓ ଅବଧାନ ନଥିବାବେଳେ, ଏକ କ୍ରୂର ଦେଖାଯିବା ଓ ରୂପ ବଦଳାଇପାରୁଥିବା ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲା।
ତମ୍ ଆଦାଯାଗମଚ୍ ଛୀଘ୍ରଂ ଗୌତମ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣେ ତଟେ ଶ୍ରୀଗିରେର୍ ଉତ୍ତରେ ପାରେ ବହୁବ୍ରାହ୍ମଣସେଵିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସେ ତୁରନ୍ତ ଗୌତମୀ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳକୁ, ଶ୍ରୀଗିରିର ଉତ୍ତର ପାରକୁ ଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସିଥାନ୍ତି।
ନଗରଂ ଧର୍ମନିଲଯଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ନିଲଯମ୍ ଏଵ ଚ ତତ୍ର ରାଜା ବୃହତ୍କୀର୍ତିଃ ସର୍ଵକ୍ଷତ୍ରଗୁଣାନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ଧର୍ମର ନିବାସ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଆଶ୍ରୟ ଥିବା ଏକ ସହର ଥିଲା। ସେଠାର ରାଜା ବୃହତ୍କୀର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଗୁଣରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ।
ତସ୍ଯାମିତକ୍ଷେମସୁଭିକ୍ଷଯୁକ୍ତଂ ନିଶାଵସାନେ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରଯୁକ୍ତା ସା ରାକ୍ଷସୀ ତତ୍ ପୁରମ୍ ଆସସାଦ ମନୋଜ୍ଞରୂପାଣି ବିଭର୍ତି ନିତ୍ଯମ୍
ସେଠାରେ ରାତି ଶେଷରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ସହିତ ରାକ୍ଷସୀ ଏହି ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ସୁରକ୍ଷା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ରହିଥାଏ, ଏବଂ ସେ ସବୁବେଳେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପ ଧାରଣ କରେ।
ସା କାମରୂପେଣ ଚରତ୍ଯ୍ ଅଶେଷାଂ ମହୀମ୍ ଇମାଂ ତେନ ସମଂ ଦ୍ଵିଜେନ ଗୋଦାଵରୀଦକ୍ଷିଣତୀରଭାଗେ ଵୃଦ୍ଧାକୃତିସ୍ ତଂ ଦ୍ଵିଜମ୍ ଆହ ଭୀମା
ସେ ରାକ୍ଷସୀ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଗୋଦାବରୀ ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ, ବୃଦ୍ଧା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏଷା ତୁ ଗଙ୍ଗା ଦ୍ଵିଜମୁଖ୍ଯ ସଂଧ୍ଯା ଉପାସ୍ଯତାଂ ଵିପ୍ରଵରୈଃ ସମେତ୍ଯ ଯଥୋଚିତଂ ଵିପ୍ରଵରାସ୍ ତୁ କାଲେ ନୋପାସତେ ଯତ୍ନତ ଏଵ ସଂଧ୍ଯାମ୍
ଏହି ହେଉଛି ଗଙ୍ଗା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପୂଜା କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ କରିବାରେ ଏତେ ଉତ୍ସାହ ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ।
ନୀଚାସ୍ ତ ଏଵାଭିହିତାଃ ସୁରେଶୈର୍ ଅନ୍ତ୍ଯାଵସାଯିପ୍ରଵରାସ୍ ତ ଏତେ ଅହଂ ଜନିତ୍ରୀ ତଵ ଚେତି ଵାଚ୍ଯଂ ନୋ ଚେଦ୍ ଇଦାନୀଂ ତ୍ଵମ୍ ଉପୈଷି ନାଶମ୍
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିମ୍ନଜାତି ଭାବରେ ଯେଉଁମାନେ ଚିହ୍ନିତ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଜାତି ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ ଓ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ। ସେମାନେ ପାଖରେ ଏହିପରି କହିବାକୁ ଚାହିଁ: "ମୁଁ ତୁମର ମାଁ, ତୁମେ ମୋ ଶିଶୁ।" ଯଦି ଏହିପରି କହିବାକୁ ଚାହିଁନାହିଁ, ତେବେ ଏବେ ତୁମର ବିନାଶ ଆସିବ।
ମଦ୍ଵାକ୍ଯକର୍ତାସି ଯଦି ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ର ସୁଖଂ କରିଷ୍ଯେ ତଵ ଯତ୍ ପ୍ରିଯଂ ଚ ପୁନଶ୍ ଚ ଦେଶଂ ନିଲଯଂ ଗୁରୂଂଶ୍ ଚ ସଂପ୍ରାପଯିଷ୍ଯେ ନନୁ ସତ୍ଯମ୍ ଏତତ୍
ମୋ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ କାମ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁଖ ଦେଇବି ଓ ଯାହା ତୁମର ପ୍ରିୟ, ସେହି କାମ କରିବି। ପୁଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ଦେଶ, ଘର ଓ ଗୁରୁମାନେ ପାଖକୁ ଫେରାଇ ଦେଇବି। ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସତ୍ୟ।
ସ ପ୍ରାହ କା ତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵୋ ଽପି ସୋଵାଚ ତଂ ରାକ୍ଷସୀ କାମରୂପା ଵିଶ୍ଵାସଯନ୍ତୀ ଶପଥୈର୍ ଅନେକୈସ୍ ତଂ ଭ୍ରାନ୍ତଚିତ୍ତଂ ମୁନିରାଜପୁତ୍ରମ୍
ସେ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିଏ?" ଦ୍ୱିଜମାନ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ରାକ୍ଷସୀ ଯେଉଁଠି ଚାହେ ରୂପ ନେଇପାରିବା, ଅନେକ ଶପଥ ଦେଇ ଭ୍ରମିତ ମନ ଥିବା ମୁନିରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କଙ୍କାଲିନୀ ନାମ ଜଗତ୍ପ୍ରସିଦ୍ଧା ଵିପ୍ରୋ ଽପି ତାମ୍ ଆହ ନିଵେଦିତଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଏଵ କର୍ତାସ୍ମି ନ ସଂଶଯୋ ଽତ୍ର ଯତ୍ ତତ୍ ପ୍ରିଯଂ ଵଚ୍ମି କରୋମି ଚୈଵ
"ମୁଁ କଙ୍କାଳିନୀ ନାମରେ ସାରା ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୁଁ ସେହି କାମ ଏକାକି କରିବି—ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମେ ଯାହା କହିବାକୁ ଚାହିଁ, ଯାହା ତୁମର ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ସେହି କଥା କହିବି ଓ କାମ କରିବି।"
ତଦ୍ ଵିପ୍ରଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାକ୍ଷସୀ କାମରୂପିଣୀ ଵୃଦ୍ଧା ତଥାପି ଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ଦିଵ୍ଯାଲଂକାରଭୂଷଣା
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରୂପ ବଦଳାଇପାରିବା ରାକ୍ଷସୀ, ବୟସ୍କ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦେହ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଦ୍ଵିଜମ୍ ଆଦାଯ ସର୍ଵତ୍ର ମତ୍ସୁତୋ ଽଯଂ ଗୁଣାକରଃ ଏଵଂ ଵଦନ୍ତୀ ସର୍ଵତ୍ର ଯାତି ଵକ୍ତି କରୋତି ଚ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସ everywhere ଆଉଁଥିବା, ସେ କହୁଥିଲେ, "ଏହି ମୋ ପୁଅ, ଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର।" ଏହିପରି କହି, ସେ ସ everywhere ଯାଉଥିଲେ, କଥା ଓ କାମ ଏହିପରି କରୁଥିଲେ।
ତଂ ଵିପ୍ରଂ ରୂପସୌଭାଗ୍ଯଵଯୋଵିଦ୍ଯାଵିଭୂଷିତମ୍ ତାଂ ଚ ଵୃଦ୍ଧାଂ ଗୁଣୋପେତାମ୍ ଅସ୍ଯ ମାତେତି ମେନିରେ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯେଉଁଠି ରୂପ, ଭାଗ୍ୟ, ଯୁବାବସ୍ଥା, ଜ୍ଞାନ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଥିଲା, ଏବଂ ବୟସ୍କ ମହିଳା ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଲୋକମାନେ ଭାବିଲେ ଏହି ତାଙ୍କର ମାଁ।
ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜଵରଃ କଶ୍ଚିତ୍ ସ୍ଵାଂ କନ୍ଯାଂ ଭୂଷଣାନ୍ଵିତାମ୍ ରାକ୍ଷସୀଂ ତାଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପ୍ରାଦାତ୍ ତସ୍ମୈ ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ସେଠାରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ପରିଧାନ କରିଥିବା କନ୍ୟା ଥିଲା, ଏହି ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନ କରି, ସେ କନ୍ୟାକୁ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେଇଲେ।
ସା କନ୍ଯା ତଂ ପତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କୃତାର୍ଥାସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଅଚିନ୍ତଯତ୍ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଽପି ଗୁଣୈର୍ ଯୁକ୍ତାଂ ପତ୍ନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଦୁଃଖିତଃ
ସେ କନ୍ୟା, ପତିକୁ ପାଇ ପରେ, "ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା," ବିଚାର କଲେ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ପତ୍ନୀକୁ ଦେଖି ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ମାମ୍ ଇଯଂ ଭକ୍ଷଯେଦ୍ ଏଵ ରାକ୍ଷସୀ ପାପରୂପିଣୀ କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି କସ୍ଯୈତତ୍ କଥଯାମି ଵା
"ଏହି ରାକ୍ଷସୀ, ଦୁଷ୍ଟ ରୂପରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋତେ ଖାଇଦେବ। ମୁଁ କଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି? କାହାକୁ ଏହି କଥା କହିବି?"
ମହତ୍ ସଂକଟମ୍ ଆପନ୍ନଂ ରକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି କୋ ଽତ୍ର ମାମ୍ ଭାର୍ଯା ମମେଯଂ କଲ୍ଯାଣୀ ଗୁଣରୂପଵଯୋଯୁତା ଏନାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଶୁଭାକସ୍ମାଦ୍ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି ରାକ୍ଷସୀ
"ଏଠାରେ କିଏ ମୋତେ ଏହି ବଡ଼ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିବ? ଏହି ମୋ ପତ୍ନୀ, ଶୁଭ, ଗୁଣ, ରୂପ ଓ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଯୁକ୍ତ, ତଥାପି ଅନିଷ୍ଟ ଭାଗ୍ୟରେ ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇଦେବ।"
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ତତ୍ର ଭାର୍ଯା ସା ଗୁଣଶାଲିନୀ ଵୃଦ୍ଧାପ୍ଯ୍ ଅତିଦୁରାଧର୍ଷା ସା ଗତା କୁତ୍ରଚିତ୍ ତଦା
ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଗୁଣଶାଳିନୀ ପତ୍ନୀ, ବୟସ୍କ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ କେଉଁଠି ଗଲେ।
ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତା ଭୂତ୍ଵା ବାଲା ଚାପି ପତିଵ୍ରତା ଭର୍ତାରଂ ଦୁଃଖିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପତିଂ ପ୍ରାହ ରହଃ ଶନୈଃ
ବୟସ୍କ ଓ ପତିବ୍ରତା ଯୁବତୀ, ନମ୍ର ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ, ପତିଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଶାନ୍ତିରେ କଥା କହିଲେ।
କସ୍ମାତ୍ ତେ ଦୁଃଖମ୍ ଆପନ୍ନଂ ସ୍ଵାମିଂସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵଦସ୍ଵ ମେ
"ମୋ ସ୍ୱାମୀ, କାହିଁକି ତୁମେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛ? ମୋତେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।"
ଶନୈଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ଯଥାଵତ୍ ପୂର୍ଵଵିସ୍ତରମ୍ କିମ୍ ଅକଥ୍ଯଂ ପ୍ରିଯେ ମିତ୍ରେ କୁଲୀନାଯାଂ ଚ ଯୋଷିତି
ସେ ଶାନ୍ତିରେ ପତ୍ନୀକୁ ପୂର୍ବ ଘଟଣା ସବୁ ଯଥାବତ୍ କହିଲେ: "ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ କୁଳର ନାରୀଙ୍କୁ କଣ ଗୁପ୍ତ କଥା ରଖିବା ଦରକାର?"
ଭର୍ତୃଵାକ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯେଦଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଦତାଂ ଵରା
ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ, କଥାରେ ଉତ୍ତମ, ଉତ୍ତର କଲେ।
ଅନାତ୍ମନଃ ସର୍ଵତୋ ଽପି ଭଯମ୍ ଅସ୍ତି ଗୃହେଷ୍ଵ୍ ଅପି କୁତୋ ଭଯଂ ହ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଵତାଂ କିଂ ପୁନର୍ ଗୌତମୀତଟେ
"ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ everywhere ଭୟ ଅଛି—ଘରେ ମଧ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁଠି ଭୟ? ତେବେ ଗୌତମୀ ତଟରେ ଭୟ କିପରି ହେବ?"
ଵସତାଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାନାଂ ଵିରକ୍ତାନାଂ ଵିଵେକିନାମ୍ ଅତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତୁହି ଦେଵମ୍ ଅନାମଯମ୍
"ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ବସୁଛନ୍ତି—ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ବିରକ୍ତ ଓ ବିବେକୀ—ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ହେଇ, ନିର୍ମଳ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର।"
ଏତଦ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଵିଗତକଲ୍ମଷଃ ତୁଷ୍ଟାଵ ଗୌତମୀତୀରେ ଦ୍ଵିଜୋ ନାରାଯଣଂ ତଥା
ଏହା ଶୁଣି, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ପାପମୁକ୍ତ ହେଇ, ଗୌତମୀ ତୀରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତ୍ଵମ୍ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଜଗତୋ ଽସ୍ଯ ନାଥ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ କର୍ତାସ୍ଯ ମୁକୁନ୍ଦ ହର୍ତା ତ୍ଵଂ ପାଲକଃ ପାଲଯସେ ନ ଦୀନମ୍ ଅନାଥବନ୍ଧୋ ନରସିଂହ କସ୍ମାତ୍
ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ଅନ୍ତରାତ୍ମା, ନାଥ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ମୁକୁନ୍ଦ ଭାବେ ତୁମେ ନାଶକ ଓ ରକ୍ଷକ। ଅନାଥଙ୍କୁ ତୁମେ ଦୟା କର, ନରସିଂହ, ତେବେ କାହିଁକି ରକ୍ଷା କରୁନାହିଁ?
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତତ୍ ପ୍ରାର୍ଥନଂ ତସ୍ଯ ଜଗଚ୍ଛୋକନିଵାରଣଃ ନାରାଯଣୋ ଽପି ତାଂ ପାପାଂ ନିଜଘାନ ସ ରାକ୍ଷସୀମ୍
ତାଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣି, ଜଗତର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ନାରାୟଣ, ସେହି ପାପିନୀ ରାକ୍ଷସୀକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ।
ସୁଦର୍ଶନେନ ଚକ୍ରେଣ ସହସ୍ରାରେଣ ଭାସ୍ଵତା ତସ୍ମୈ ପ୍ରାଦାଦ୍ ଵରାନ୍ ଇଷ୍ଟାନ୍ ପ୍ରାପଯଚ୍ ଚ ଗୁରୁଂ ପ୍ରଭୁଃ
ସହସ୍ର ରେଖା ଥିବା ଦୀପ୍ତ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଥିବା ବର ଦେଲେ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଇଲେ।