ଦଗ୍ଧପକ୍ଷାଵ୍ ଉଭୌ ଶ୍ରାନ୍ତୌ ପତିତୌ ଗିରିମୂର୍ଧନି ବାନ୍ଧଵୌ ପତିତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୌ ଗତଚେତସୌ
ଦୁହିଁଜଣଙ୍କର ପାଖ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା, ଦୁଃଖରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ବନ୍ଧୁକୁ ଏଭଳି ଅଚେତନ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତାଵଦ୍ ଦୁଃଖାଭିଭୂତୋ ଽସାଵ୍ ଅରୁଣଃ ପ୍ରାହ ଭାସ୍କରମ୍ ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵ୍ ଅରୁଣଃ ସୂର୍ଯ୍.ଅମ୍ ପ୍ରାହେଦଂ ପତିତୌ ଭୁଵି ଆଶ୍ଵାସଯୈତୌ ତିଗ୍ମାଂଶୋ ଯାଵନ୍ ନୈତୌ ମରିଷ୍ଯତଃ
ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି ଅରୁଣ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ତୁମେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦିଅ, ତେବେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ ନାହିଁ।'
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଦିନକରୋ ଜୀଵଯାମ୍ ଆସ ତୌ ଖଗୌ ଗରୁଡୋ ଽପି ତଯୋଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅଵସ୍ଥାଂ ସହ ଵିଷ୍ଣୁନା
ଦିନକର 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ସେଇ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଲେ। ଗରୁଡ଼, ସେମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଆଗତ୍ଯାଶ୍ଵାସଯାମ୍ ଆସ ସୁଖଂ ଚକ୍ରେ ଚ ନାରଦ ସର୍ଵ ଏଵ ତଦା ଜଗ୍ମୁର୍ ଗଙ୍ଗାଂ ତାପାପନୁତ୍ତଯେ
ସେମାନେ ଆସି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଓ ସୁଖ ଦେଲେ। ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଇଲେ।
ଜଟାଯୁଶ୍ ଚାରୁଣଶ୍ ଚୈଵ ସଂପାତିର୍ ଗରୁଡସ୍ ତଥା ସୂର୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ ତତ୍ ପ୍ରଯଯୌ ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ବହୁପୁଣ୍ଯଦମ୍
ଜଟାୟୁ, ଅରୁଣ, ସମ୍ପାତି, ଗରୁଡ଼, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିଷ୍ଣୁ—ସମସ୍ତେ ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ।
ପତତ୍ରିତୀର୍ଥମ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ଵିଷଘ୍ନଂ ସର୍ଵକାମଦମ୍ ସ୍ଵଯଂ ସୂର୍ଯସ୍ ତଥା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସୁପର୍ଣେନାରୁଣେନ ଚ
ଏହାକୁ ପତତ୍ରି ତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଷ ନାଶ ହୁଏ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ଗରୁଡ଼ ଓ ଅରୁଣ ନିଜେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଆସତେ ଗୌତମୀତୀରେ ତଥୈଵ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ ତ୍ରଯାଣାମ୍ ଅପି ଦେଵାନାଂ ସ୍ଥିତେସ୍ ତତ୍ ତୀର୍ଥମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ଗୌତମୀ ନଦୀର କୂଳରେ ବସିଛନ୍ତି, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ ଭୂତ୍ଵା ନମସ୍କୁର୍ଯାତ୍ ସୁରାନ୍ ଇମାନ୍ ଆଧିଵ୍ଯାଧିଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସ ପରଂ ସୌଖ୍ଯମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍
ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଏହି ଦେବତାମାନେକୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ ମୁକ୍ତ ହେବା ସହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ମିଳେ।
ଵିପ୍ରତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ତଥା ନାରାଯଣଂ ଵିଦୁଃ ତସ୍ଯାଖ୍ଯାନଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ଵିସ୍ମଯକାରକମ୍
ଏହାକୁ ବିପ୍ର ତୀର୍ଥ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ନାରାୟଣ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ। ଏହାର କଥା ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣ, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ।
ଅନ୍ତର୍ଵେଦ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵେଦପାରଗଃ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା ଗୁଣରୂପଦଯାନ୍ଵିତାଃ
ଅନ୍ତର୍ବେଦୀ ଅଞ୍ଚଳରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ। ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୁଣ, ରୂପ ଓ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ତେଷାଂ କନୀଯାନ୍ ଯୋ ଭ୍ରାତା ଶାନ୍ତୋ ଗୁଣଗଣୈର୍ ଵୃତଃ ଆସନ୍ଦିଵ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵଜ୍ଞାନୋ ମହାମତିଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଭାଇ, ଅନେକ ଗୁଣରେ ଘିରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅସନ୍ଦିବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ମହାବୁଦ୍ଧିର ଧାରକ।
ଵିଵାହାଯ ପିତା ତସ୍ମାଐ ଆସନ୍ଦିଵାଯ ଯତ୍ନଵାନ୍ ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ରାତ୍ରୌ ସୁପ୍ତଂ ତଂ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରକମ୍
ତାଙ୍କ ପିତା ଅସନ୍ଦିବଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାତିରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ଘୁମେଇଥିଲେ।
ଅଵିଷ୍ଣୁସ୍ମରଣଂ ସୌମ୍ଯଶିରସ୍କମ୍ ଅସମାହିତମ୍ ଆସନ୍ଦିଵଂ କ୍ରୂରରୂପା ରାକ୍ଷସୀ କାମରୂପିଣୀ
ଅସନ୍ଦିବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁନଥିଲେ, ମୃଦୁମନ ଓ ଅବଧାନ ନଥିବାବେଳେ, ଏକ କ୍ରୂର ଦେଖାଯିବା ଓ ରୂପ ବଦଳାଇପାରୁଥିବା ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲା।
ତମ୍ ଆଦାଯାଗମଚ୍ ଛୀଘ୍ରଂ ଗୌତମ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣେ ତଟେ ଶ୍ରୀଗିରେର୍ ଉତ୍ତରେ ପାରେ ବହୁବ୍ରାହ୍ମଣସେଵିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସେ ତୁରନ୍ତ ଗୌତମୀ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳକୁ, ଶ୍ରୀଗିରିର ଉତ୍ତର ପାରକୁ ଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସିଥାନ୍ତି।
ନଗରଂ ଧର୍ମନିଲଯଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ନିଲଯମ୍ ଏଵ ଚ ତତ୍ର ରାଜା ବୃହତ୍କୀର୍ତିଃ ସର୍ଵକ୍ଷତ୍ରଗୁଣାନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ଧର୍ମର ନିବାସ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଆଶ୍ରୟ ଥିବା ଏକ ସହର ଥିଲା। ସେଠାର ରାଜା ବୃହତ୍କୀର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଗୁଣରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ।
ତସ୍ଯାମିତକ୍ଷେମସୁଭିକ୍ଷଯୁକ୍ତଂ ନିଶାଵସାନେ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରଯୁକ୍ତା ସା ରାକ୍ଷସୀ ତତ୍ ପୁରମ୍ ଆସସାଦ ମନୋଜ୍ଞରୂପାଣି ବିଭର୍ତି ନିତ୍ଯମ୍
ସେଠାରେ ରାତି ଶେଷରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ସହିତ ରାକ୍ଷସୀ ଏହି ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ସୁରକ୍ଷା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ରହିଥାଏ, ଏବଂ ସେ ସବୁବେଳେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପ ଧାରଣ କରେ।
ସା କାମରୂପେଣ ଚରତ୍ଯ୍ ଅଶେଷାଂ ମହୀମ୍ ଇମାଂ ତେନ ସମଂ ଦ୍ଵିଜେନ ଗୋଦାଵରୀଦକ୍ଷିଣତୀରଭାଗେ ଵୃଦ୍ଧାକୃତିସ୍ ତଂ ଦ୍ଵିଜମ୍ ଆହ ଭୀମା
ସେ ରାକ୍ଷସୀ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଗୋଦାବରୀ ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ, ବୃଦ୍ଧା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏଷା ତୁ ଗଙ୍ଗା ଦ୍ଵିଜମୁଖ୍ଯ ସଂଧ୍ଯା ଉପାସ୍ଯତାଂ ଵିପ୍ରଵରୈଃ ସମେତ୍ଯ ଯଥୋଚିତଂ ଵିପ୍ରଵରାସ୍ ତୁ କାଲେ ନୋପାସତେ ଯତ୍ନତ ଏଵ ସଂଧ୍ଯାମ୍
ଏହି ହେଉଛି ଗଙ୍ଗା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପୂଜା କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ କରିବାରେ ଏତେ ଉତ୍ସାହ ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ।
ନୀଚାସ୍ ତ ଏଵାଭିହିତାଃ ସୁରେଶୈର୍ ଅନ୍ତ୍ଯାଵସାଯିପ୍ରଵରାସ୍ ତ ଏତେ ଅହଂ ଜନିତ୍ରୀ ତଵ ଚେତି ଵାଚ୍ଯଂ ନୋ ଚେଦ୍ ଇଦାନୀଂ ତ୍ଵମ୍ ଉପୈଷି ନାଶମ୍
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିମ୍ନଜାତି ଭାବରେ ଯେଉଁମାନେ ଚିହ୍ନିତ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଜାତି ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ ଓ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ। ସେମାନେ ପାଖରେ ଏହିପରି କହିବାକୁ ଚାହିଁ: "ମୁଁ ତୁମର ମାଁ, ତୁମେ ମୋ ଶିଶୁ।" ଯଦି ଏହିପରି କହିବାକୁ ଚାହିଁନାହିଁ, ତେବେ ଏବେ ତୁମର ବିନାଶ ଆସିବ।
ମଦ୍ଵାକ୍ଯକର୍ତାସି ଯଦି ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ର ସୁଖଂ କରିଷ୍ଯେ ତଵ ଯତ୍ ପ୍ରିଯଂ ଚ ପୁନଶ୍ ଚ ଦେଶଂ ନିଲଯଂ ଗୁରୂଂଶ୍ ଚ ସଂପ୍ରାପଯିଷ୍ଯେ ନନୁ ସତ୍ଯମ୍ ଏତତ୍
ମୋ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ କାମ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁଖ ଦେଇବି ଓ ଯାହା ତୁମର ପ୍ରିୟ, ସେହି କାମ କରିବି। ପୁଣି, ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ଦେଶ, ଘର ଓ ଗୁରୁମାନେ ପାଖକୁ ଫେରାଇ ଦେଇବି। ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସତ୍ୟ।
ସ ପ୍ରାହ କା ତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵୋ ଽପି ସୋଵାଚ ତଂ ରାକ୍ଷସୀ କାମରୂପା ଵିଶ୍ଵାସଯନ୍ତୀ ଶପଥୈର୍ ଅନେକୈସ୍ ତଂ ଭ୍ରାନ୍ତଚିତ୍ତଂ ମୁନିରାଜପୁତ୍ରମ୍
ସେ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିଏ?" ଦ୍ୱିଜମାନ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ରାକ୍ଷସୀ ଯେଉଁଠି ଚାହେ ରୂପ ନେଇପାରିବା, ଅନେକ ଶପଥ ଦେଇ ଭ୍ରମିତ ମନ ଥିବା ମୁନିରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କଙ୍କାଲିନୀ ନାମ ଜଗତ୍ପ୍ରସିଦ୍ଧା ଵିପ୍ରୋ ଽପି ତାମ୍ ଆହ ନିଵେଦିତଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଏଵ କର୍ତାସ୍ମି ନ ସଂଶଯୋ ଽତ୍ର ଯତ୍ ତତ୍ ପ୍ରିଯଂ ଵଚ୍ମି କରୋମି ଚୈଵ
"ମୁଁ କଙ୍କାଳିନୀ ନାମରେ ସାରା ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୁଁ ସେହି କାମ ଏକାକି କରିବି—ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମେ ଯାହା କହିବାକୁ ଚାହିଁ, ଯାହା ତୁମର ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ସେହି କଥା କହିବି ଓ କାମ କରିବି।"
ତଦ୍ ଵିପ୍ରଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାକ୍ଷସୀ କାମରୂପିଣୀ ଵୃଦ୍ଧା ତଥାପି ଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ଦିଵ୍ଯାଲଂକାରଭୂଷଣା
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରୂପ ବଦଳାଇପାରିବା ରାକ୍ଷସୀ, ବୟସ୍କ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦେହ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଦ୍ଵିଜମ୍ ଆଦାଯ ସର୍ଵତ୍ର ମତ୍ସୁତୋ ଽଯଂ ଗୁଣାକରଃ ଏଵଂ ଵଦନ୍ତୀ ସର୍ଵତ୍ର ଯାତି ଵକ୍ତି କରୋତି ଚ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସ everywhere ଆଉଁଥିବା, ସେ କହୁଥିଲେ, "ଏହି ମୋ ପୁଅ, ଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର।" ଏହିପରି କହି, ସେ ସ everywhere ଯାଉଥିଲେ, କଥା ଓ କାମ ଏହିପରି କରୁଥିଲେ।
ତଂ ଵିପ୍ରଂ ରୂପସୌଭାଗ୍ଯଵଯୋଵିଦ୍ଯାଵିଭୂଷିତମ୍ ତାଂ ଚ ଵୃଦ୍ଧାଂ ଗୁଣୋପେତାମ୍ ଅସ୍ଯ ମାତେତି ମେନିରେ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯେଉଁଠି ରୂପ, ଭାଗ୍ୟ, ଯୁବାବସ୍ଥା, ଜ୍ଞାନ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଥିଲା, ଏବଂ ବୟସ୍କ ମହିଳା ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଲୋକମାନେ ଭାବିଲେ ଏହି ତାଙ୍କର ମାଁ।
ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜଵରଃ କଶ୍ଚିତ୍ ସ୍ଵାଂ କନ୍ଯାଂ ଭୂଷଣାନ୍ଵିତାମ୍ ରାକ୍ଷସୀଂ ତାଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପ୍ରାଦାତ୍ ତସ୍ମୈ ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ସେଠାରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ପରିଧାନ କରିଥିବା କନ୍ୟା ଥିଲା, ଏହି ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନ କରି, ସେ କନ୍ୟାକୁ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେଇଲେ।
ସା କନ୍ଯା ତଂ ପତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କୃତାର୍ଥାସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଅଚିନ୍ତଯତ୍ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଽପି ଗୁଣୈର୍ ଯୁକ୍ତାଂ ପତ୍ନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଦୁଃଖିତଃ
ସେ କନ୍ୟା, ପତିକୁ ପାଇ ପରେ, "ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା," ବିଚାର କଲେ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ପତ୍ନୀକୁ ଦେଖି ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ମାମ୍ ଇଯଂ ଭକ୍ଷଯେଦ୍ ଏଵ ରାକ୍ଷସୀ ପାପରୂପିଣୀ କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି କସ୍ଯୈତତ୍ କଥଯାମି ଵା
"ଏହି ରାକ୍ଷସୀ, ଦୁଷ୍ଟ ରୂପରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋତେ ଖାଇଦେବ। ମୁଁ କଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି? କାହାକୁ ଏହି କଥା କହିବି?"
ମହତ୍ ସଂକଟମ୍ ଆପନ୍ନଂ ରକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି କୋ ଽତ୍ର ମାମ୍ ଭାର୍ଯା ମମେଯଂ କଲ୍ଯାଣୀ ଗୁଣରୂପଵଯୋଯୁତା ଏନାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଶୁଭାକସ୍ମାଦ୍ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି ରାକ୍ଷସୀ
"ଏଠାରେ କିଏ ମୋତେ ଏହି ବଡ଼ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିବ? ଏହି ମୋ ପତ୍ନୀ, ଶୁଭ, ଗୁଣ, ରୂପ ଓ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଯୁକ୍ତ, ତଥାପି ଅନିଷ୍ଟ ଭାଗ୍ୟରେ ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇଦେବ।"
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ତତ୍ର ଭାର୍ଯା ସା ଗୁଣଶାଲିନୀ ଵୃଦ୍ଧାପ୍ଯ୍ ଅତିଦୁରାଧର୍ଷା ସା ଗତା କୁତ୍ରଚିତ୍ ତଦା
ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଗୁଣଶାଳିନୀ ପତ୍ନୀ, ବୟସ୍କ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ କେଉଁଠି ଗଲେ।