ଶାପସ୍ଯାନ୍ତେ ମହାବାହୁର୍ ହତ୍ଵା କ୍ଷେମକରାକ୍ଷସମ୍ ରମ୍ଯାଂ ନିଵେଶଯାମ୍ ଆସ ପୁରୀଂ ଵାରାଣସୀଂ ପୁନଃ
ଶାପ ଶେଷରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଳର୍କ କ୍ଷେମକର ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମାରି, ପୁନିଥରେ ସୁନ୍ଦର ବାରାଣସୀ ସହର ତିଆରି କଲେ।
ସଂନତେର୍ ଅପି ଦାଯାଦଃ ସୁନୀଥୋ ନାମ ଧାର୍ମିକଃ ସୁନୀଥସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦଃ କ୍ଷେମୋ ନାମ ମହାଯଶାଃ
ସମ୍ନତିଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ ସୁନୀଥ, ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସୁନୀଥଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ କ୍ଷେମ, ଯିଏ ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
କ୍ଷେମସ୍ଯ କେତୁମାନ୍ ପୁତ୍ରଃ ସୁକେତୁସ୍ ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ ସୁକେତୋସ୍ ତନଯଶ୍ ଚାପି ଧର୍ମକେତୁର୍ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
କ୍ଷେମଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ କେତୁମାନ୍, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ସୁକେତୁ। ସୁକେତୁଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଧର୍ମକେତୁ।
ଧର୍ମକେତୋସ୍ ତୁ ଦାଯାଦଃ ସତ୍ଯକେତୁର୍ ମହାରଥଃ ସତ୍ଯକେତୁସୁତଶ୍ ଚାପି ଵିଭୁର୍ ନାମ ପ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ
ଧର୍ମକେତୁଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ ସତ୍ୟକେତୁ, ଏକ ମହାବୀର ରଥୀ। ସତ୍ୟକେତୁଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ବିଭୁ, ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କର ନାୟକ ଥିଲେ।
ଆନର୍ତସ୍ ତୁ ଵିଭୋଃ ପୁତ୍ରଃ ସୁକୁମାରଶ୍ ଚ ତତ୍ସୁତଃ ସୁକୁମାରସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ ତୁ ଧୃଷ୍ଟକେତୁଃ ସୁଧାର୍ମିକଃ
ବିଭୁଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଆନର୍ତ୍ତ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ସୁକୁମାର। ସୁକୁମାରଙ୍କର ପୁଅ ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ଧୃଷ୍ଟକେତୋସ୍ ତୁ ଦାଯାଦୋ ଵେଣୁହୋତ୍ରଃ ପ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ ଵେଣୁହୋତ୍ରସୁତଶ୍ ଚାପି ଭାର୍ଗୋ ନାମ ପ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ
ଧୃଷ୍ଟକେତୁଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ ବେଣୁହୋତ୍ର, ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କର ନାୟକ ଥିଲେ। ବେଣୁହୋତ୍ରଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଭାର୍ଗ, ସେମଧ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କର ନାୟକ ଥିଲେ।
ଵତ୍ସସ୍ଯ ଵତ୍ସଭୂମିସ୍ ତୁ ଭାର୍ଗଭୂମିସ୍ ତୁ ଭାର୍ଗଜଃ ଏତେ ତ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗିରସଃ ପୁତ୍ରା ଜାତା ଵଂଶେ ଽଥ ଭାର୍ଗଵ
ବତ୍ସଙ୍କ ଭୂମିକୁ ବତ୍ସଭୂମି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଭାର୍ଗଭଙ୍କ ଭୂମିକୁ ଭାର୍ଗଭୂମି ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏହେମାନେ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଏହି ବଂଶରେ ଭାର୍ଗଭ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାସ୍ ତ୍ରଯଃ ପୁତ୍ରାଃ ସହସ୍ରଶଃ ଇତ୍ଯ୍ ଏତେ କାଶ୍ଯପାଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ନହୁଷସ୍ଯ ନିବୋଧତ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟ — ଏହି ତିନି ପ୍ରକାରର ସନ୍ତାନ ହଜାର-ହଜାର ହୋଇଥିଲେ । ଏମାନେ କାଶ୍ୟପଙ୍କ ବଂଶଜ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏବେ ତୁମେ ନହୁଷଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ ।
ଉତ୍ପନ୍ନାଃ ପିତୃକନ୍ଯାଯାଂ ଵିରଜାଯାଂ ମହୌଜସଃ ନହୁଷସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦାଃ ଷଡ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋପମତେଜସଃ
ପିତୃମାନେ ଯିଏଁ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର କନ୍ୟା ବିରଜାଙ୍କୁ ଠାରୁ ନହୁଷଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛଅଜଣ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ତେଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ଥିଲା ।
ଯତିର୍ ଯଯାତିଃ ସଂଯାତିର୍ ଆଯାତିଃ ପାର୍ଶ୍ଵକୋ ଽଭଵତ୍ ଯତିର୍ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ ତୁ ତେଷାଂ ଵୈ ଯଯାତିସ୍ ତୁ ତତଃ ପରମ୍
ଯତି, ଯୟାତି, ସଂୟାତି, ଆୟାତି ଓ ପାର୍ଶ୍ୱକ — ଏହିମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯତି ଠାରୁ ବଡ଼ ଥିଲେ, ତାପରେ ଯୟାତି ଥିଲେ ।
କକୁତ୍ସ୍ଥକନ୍ଯାଂ ଗାଂ ନାମ ଲେଭେ ପରମଧାର୍ମିକଃ ଯତିସ୍ ତୁ ମୋକ୍ଷମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ବ୍ରହ୍ମଭୂତୋ ଽଭଵନ୍ ମୁନିଃ
ଅତି ଧର୍ମିକ ଯତି କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ କନ୍ୟା ଗାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରେ ମୋକ୍ଷକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
ତେଷାଂ ଯଯାତିଃ ପଞ୍ଚାନାଂ ଵିଜିତ୍ଯ ଵସୁଧାମ୍ ଇମାମ୍ ଦେଵଯାନୀମ୍ ଉଶନସଃ ସୁତାଂ ଭାର୍ଯାମ୍ ଅଵାପ ସଃ
ସେହି ପାଞ୍ଚ ଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯୟାତି, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଜିତି, ଉଶନାସଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ଶର୍ମିଷ୍ଠାମ୍ ଆସୁରୀଂ ଚୈଵ ତନଯାଂ ଵୃଷପର୍ଵଣଃ ଯଦୁଂ ଚ ତୁର୍ଵସୁଂ ଚୈଵ ଦେଵଯାନୀ ଵ୍ଯଜାଯତ
ଏବଂ ଭୃଷପର୍ବଙ୍କ ଅସୁର କନ୍ୟା ଶର୍ମିଷ୍ଠା ମଧ୍ୟ, ଦେବୟାନୀ ମାଧ୍ୟମରେ, ଯୟାତିଙ୍କୁ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ ।
ଦ୍ରୁହ୍ଯଂ ଚାନୁଂ ଚ ପୁରୁଂ ଚ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଵାର୍ଷପର୍ଵଣୀ ତସ୍ମୈ ଶକ୍ରୋ ଦଦୌ ପ୍ରୀତୋ ରଥଂ ପରମଭାସ୍ଵରମ୍
ଏବଂ ଭୃଷପର୍ବଙ୍କ କନ୍ୟା ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଅନୁ ଓ ପୁରୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥ ଦେଇଥିଲେ ।
ଅଙ୍ଗଦଂ କାଞ୍ଚନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯୈଃ ପରମଵାଜିଭିଃ ଯୁକ୍ତଂ ମନୋଜଵୈଃ ଶୁଭ୍ରୈର୍ ଯେନ କାର୍ଯଂ ସମୁଦ୍ଵହନ୍
ସେହି ରଥଟି ସୁନାର ଅଳଂକାରରେ ଶୋଭିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଓ ଶୁଭ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କ କାମ ସମ୍ପାଦନ କରୁଥିଲେ ।
ସ ତେନ ରଥମୁଖ୍ଯେନ ଷଡ୍ରାତ୍ରେଣାଜଯନ୍ ମହୀମ୍ ଯଯାତିର୍ ଯୁଧି ଦୁର୍ଧର୍ଷସ୍ ତଥା ଦେଵାନ୍ ସଦାନଵାନ୍
ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଦ୍ୱାରା, ଛଅ ରାତିରେ, ଯୟାତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ପୃଥିବୀ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଗିଥିଲେ ।
ସରଥଃ କୌରଵାଣାଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାମ୍ ଅଭଵତ୍ ତଦା ସଂଵର୍ତଵସୁନାମ୍ନସ୍ ତୁ କୌରଵାଜ୍ ଜନମେଜଯାତ୍
ସେହି ରଥ ପରେ ସମସ୍ତ କୌରବମାନେ, ସମ୍ବର୍ତ୍ତବସୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ମିଳିଥିଲା ।
କୁରୋଃ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ରରାଜ୍ଞଃ ପାରୀକ୍ଷିତସ୍ଯ ହ ଜଗାମ ସ ରଥୋ ନାଶଂ ଶାପାଦ୍ ଗର୍ଗସ୍ଯ ଧୀମତଃ
କୁରୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜା ପାରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ରଥଟି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଗର୍ଗଙ୍କ ଶାପରେ, ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା ।
ଗର୍ଗସ୍ଯ ହି ସୁତଂ ବାଲଂ ସ ରାଜା ଜନମେଜଯଃ କାଲେନ ହିଂସଯାମ୍ ଆସ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାମ୍ ଅଵାପ ସଃ
ରାଜା ଜନମେଜୟ ସମୟ ଆସିବା ପରେ, ଗର୍ଗଙ୍କ ଶିଶୁ ପୁତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏହିପରି ତିନି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଲାଗିଗଲା ।
ସ ଲୋହଗନ୍ଧୀ ରାଜର୍ଷିଃ ପରିଧାଵନ୍ନ୍ ଇତସ୍ ତତଃ ପୌରଜାନପଦୈସ୍ ତ୍ଯକ୍ତୋ ନ ଲେଭେ ଶର୍ମ କର୍ହିଚିତ୍
ସେହି ରାଜା ଋଷି ଲୋହର ଗନ୍ଧ ଲାଗିଥିଲେ, ଏଠୁ ସେଠୁ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ପ୍ରଜା ଓ ଦେଶବାସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଇଥିଲେ, ସେ କେବେ ଶାନ୍ତି ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ତତଃ ସ ଦୁଃଖସଂତପ୍ତୋ ନାଲଭତ୍ ସଂଵିଦଂ କ୍ଵଚିତ୍ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରଂ ଶୌନକଂ ରାଜା ଶରଣଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସାନ୍ତ୍ୱନା ନ ପାଇ, ସେ ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୌନକଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ।
ଯାଜଯାମ୍ ଆସ ଚ ଜ୍ଞାନୀ ଶୌନକୋ ଜନମେଜଯମ୍ ଅଶ୍ଵମେଧେନ ରାଜାନଂ ପାଵନାର୍ଥଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଜ୍ଞାନୀ ଶୌନକ ରାଜା ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ, ରାଜାଙ୍କ ପାପ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ, ହେ ଦ୍ବିଜୋତ୍ତମ ।
ସ ଲୋହଗନ୍ଧୋ ଵ୍ଯନଶତ୍ ତସ୍ଯାଵଭୃଥମ୍ ଏତ୍ଯ ଚ ସ ଚ ଦିଵ୍ଯରଥୋ ରାଜ୍ଞୋ ଵଶଶ୍ ଚେଦିପତେସ୍ ତଦା
ତାପରେ ଲୋହର ଗନ୍ଧ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା; ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନ ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରଥ ତେବେ ଚେଦିର ରାଜାଙ୍କ ଅଧିନକୁ ଗଲା ।
ଦତ୍ତଃ ଶକ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟେନ ଲେଭେ ତସ୍ମାଦ୍ ବୃହଦ୍ରଥଃ ବୃହଦ୍ରଥାତ୍ କ୍ରମେଣୈଵ ଗତୋ ବାର୍ହଦ୍ରଥଂ ନୃପମ୍
ଖୁସି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଇଥିବା ସେହି ରଥ ବୃହଦ୍ରଥ ପାଇଥିଲେ; ବୃହଦ୍ରଥଠାରୁ କ୍ରମେ ବାର୍ହଦ୍ରଥ ରାଜାଙ୍କୁ ଯାଇଥିଲା ।
ତତୋ ହତ୍ଵା ଜରାସଂଧଂ ଭୀମସ୍ ତଂ ରଥମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ପ୍ରଦଦୌ ଵାସୁଦେଵାଯ ପ୍ରୀତ୍ଯା କୌରଵନନ୍ଦନଃ
ତାପରେ ଭୀମ ଜରାସଂଧକୁ ବଧ କରି, କୌରବମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ହୋଇ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥଟିକୁ ପ୍ରେମରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ ଯଯାତିସ୍ ତୁ ଜିତ୍ଵା ପୃଥ୍ଵୀଂ ସସାଗରାମ୍ ଵିଭଜ୍ଯ ପଞ୍ଚଧା ରାଜ୍ଯଂ ପୁତ୍ରାଣାଂ ନାହୁଷସ୍ ତଦା
ଯୟାତି ସାଗରସମେତ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଭୂମିକୁ ଜିତି, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ପାଞ୍ଚ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟି, ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟନ କଲେ, ନାହୁଷ ଓ ତୁମେ।
ଯଯାତିର୍ ଦିଶି ପୂର୍ଵସ୍ଯାଂ ଯଦୁଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ନ୍ଯଯୋଜଯତ୍ ମଧ୍ଯେ ପୁରୁଂ ଚ ରାଜାନମ୍ ଅଭ୍ଯଷିଞ୍ଚତ୍ ସ ନାହୁଷଃ
ଯୟାତି ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ଯଦୁଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ରାଜା କଲେ, ଏବଂ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରି ରାଜା କଲେ, ନାହୁଷ ଓ।
ଦିଶି ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ଵସ୍ଯାଂ ତୁର୍ଵସୁଂ ମତିମାନ୍ ନୃପଃ ତୈର୍ ଇଯଂ ପୃଥିଵୀ ସର୍ଵା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ସପତ୍ତନା
ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ବସାଇଲେ; ଏହି ସମସ୍ତେ ଏହି ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ସହିତ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଓ ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ଶାସନ କଲେ।
ଯଥାପ୍ରଦେଶମ୍ ଅଦ୍ଯାପି ଧର୍ମେଣ ପ୍ରତିପାଲ୍ଯତେ ପ୍ରଜାସ୍ ତେଷାଂ ପୁରସ୍ତାତ୍ ତୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ଏଠାରେ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଅଞ୍ଚଳ ଅନୁଯାୟୀ ଲୋକମାନେ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା ପାଉଛନ୍ତି; ଏବେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ବଂଶଧରମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଧନୁର୍ ନ୍ଯସ୍ଯ ପୃଷତ୍କାଂଶ୍ ଚ ପଞ୍ଚଭିଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭୈଃ ଜରାଵାନ୍ ଅଭଵଦ୍ ରାଜା ଭାରମ୍ ଆଵେଶ୍ଯ ବନ୍ଧୁଷୁ
ଧନୁଷ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ପାଞ୍ଚ ଶୂରବୀର ସହିତ, ବୃଦ୍ଧ ରାଜା ତାଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ବନ୍ଧୁମାନେ ଉପରେ ରଖିଦେଲେ।