ଭଗଵନ୍ କେନ ଦୋଷେଣ ତପୋ ଽସ୍ମାକଂ ନ ସିଧ୍ଯତି ନାନାଵିଧୈର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପାଯୈଃ କୁର୍ଵତାଂ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
"ହେ ଭଗବନ୍ତ, କେଉଁ ଦୋଷରେ ଆମର ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହେଉନାହିଁ? ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ବାରମ୍ବାର କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ସଫଳତା ମିଳୁନାହିଁ?"
କିଂ କୁର୍ମଃ କଃ ପ୍ରକାରୋ ଽତ୍ର ତପସ୍ଯ୍ ଏଵ ଭଵାମ କିମ୍ ଉପାଯଂ ବ୍ରୂହି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଽସି ତପସା ଧ୍ରୁଵମ୍
"ଆମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ? ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ କେଉଁ ଉପାୟ ଅଛି? ଆପଣ ଆମକୁ କହନ୍ତୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଆପଣ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।"
ଜ୍ଞାତାସି ଜ୍ଞାନିନାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵକ୍ତାସି ଵଦତାଂ ଵରଃ ଶାନ୍ତୋ ଽସି ଯମିନାଂ ନିତ୍ଯଂ ଦଯାଵାନ୍ ପ୍ରିଯକୃତ୍ ତଥା
"ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରିଚିତ, କଥା କହିବାରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଦା ଶାନ୍ତ, ସଂଯମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ, ଦୟାଳୁ ଓ ଭଲ କାମ କରୁଥିବା।"
ଅକ୍ରୋଧନଶ୍ ଚ ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟା ତସ୍ମାଦ୍ ବ୍ରୂହି ଵିଵକ୍ଷିତମ୍ ସାହଂକାରା ଦଯାହୀନା ଗୁରୁସେଵାଵିଵର୍ଜିତାଃ ଅସତ୍ଯଵାଦିନଃ କ୍ରୂରା ନ ତେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଜାନତେ
"କ୍ରୋଧ ଓ ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା, ତେଣୁ ଆପଣ ଯାହା କହିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି କହନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଅହଂକାରୀ, ଦୟା ବିହୀନ, ଗୁରୁସେବା ନ କରୁଥିବା, ଅସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ଓ କ୍ରୂର, ସେମାନେ କେବେ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ।"
ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ କ୍ଷଣଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଶନୈଃ ଶନୈଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାର୍ଷି କିଛି ଖଣ୍ଡ ଧ୍ୟାନ କରି, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶାନ୍ତାତ୍ମାନୋ ଭଵନ୍ତୋ ଵୈ ସ୍ରଷ୍ଟାରୋ ବ୍ରହ୍ମଣା କୃତାଃ ନ ପର୍ଯାପ୍ତଂ ତପଶ୍ ଚାଭୂତ୍ ସ୍ମରଧ୍ଵଂ ସ୍ମଯକାରଣମ୍
"ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତମନ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିତ ପ୍ରଜାପତି। ତଥାପି ତୁମର ତପସ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା ନାହିଁ—ତୁମେ ତୁମର ବିଫଳତାର କାରଣଟି ମନେ ପକା।"
ବ୍ରହ୍ମଣା ନିର୍ମିତାଃ ପୂର୍ଵଂ ଯେ ଗତାଃ ସୁଖମ୍ ଏଧତେ ଯେ ଗତାଃ ପୁନର୍ ଅନ୍ଵେଷ୍ଟୁଂ ତେ ଚ ତ୍ଵ୍ ଆଙ୍ଗିରସୋ ଽଭଵନ୍
"ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ସୁଖ ପାଇଥିଲେ, ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ପୁଣି ଖୋଜିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଙ୍ଗିରସ ଗୋତ୍ରର ହେଲେ।"
ତେ ଯୂଯଂ ଚ ପୁନଃ କାଲେ ଯାତା ଯାତାଃ ଶନୈଃ ଶନୈଃ ପ୍ରଜାପତେର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧିକା ଭଵିତାରୋ ନ ସଂଶଯଃ
"ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ସମୟରେ ପୁଣିପୁଣି ଚାଲିଯାଉଛ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରଜାପତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ହେବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।"
ଇତୋ ଯାନ୍ତୁ ତପସ୍ ତପ୍ତୁଂ ଗଙ୍ଗାଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପାଵନୀମ୍ ନୋପାଯୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ସଂସାରେ ଵିନା ଗଙ୍ଗାଂ ଶିଵପ୍ରିଯାମ୍
"ଏବେ ତୁମେ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ଯାଇ ତପସ୍ୟା କର, ଏହି ସଂସାରରେ ଗଙ୍ଗା, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।"
ତତ୍ରାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯଦେଶେ ଜ୍ଞାନଦଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯଥ ସ ଚ୍ଛେଦଯିଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ସଂଶଯଂ ଵୋ ମହାମତିଃ ନ ସିଦ୍ଧିଃ କ୍ଵାପି କେଷାଂଚିଦ୍ ଵିନା ସଦ୍ଗୁରୁଣା ଯତଃ
"ସେଠାରେ, ପବିତ୍ର ତପୋବନରେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବ, ସେ ମହାପୁରୁଷ ତୁମର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଦେବେ, କାରଣ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଗୁରୁ ବିନା କେହି କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇପାରେ ନାହିଁ।"
ତେ ତମ୍ ଊଚୁର୍ ମୁନିଵରଂ ଜ୍ଞାନଦଃ କୋ ଽଭିଧୀଯତେ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁର୍ ମହେଶୋ ଵା ଆଦିତ୍ଯୋ ଵାପି ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ
ସେମାନେ ସେ ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା କିଏ? ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ୍ୱର, ଆଦିତ୍ୟ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରମାନ୍ଦିଅ?'
ଅଗ୍ନିଶ୍ ଚ ଵରୁଣଃ କଃ ସ୍ଯାଜ୍ ଜ୍ଞାନଦୋ ମୁନିସତ୍ତମ ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ ପୁନର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହ ଜ୍ଞାନଦଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍ ଅଯମ୍
'କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି, କିମ୍ବା ବରୁଣ କିଏ ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନ ଦାତା, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ?' ପୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, 'ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା କିଏ, ଏହା ଶୁଣ।'
ଯା ଆପଃ ସୋ ଽଗ୍ନିର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତୋ ଯୋ ଽଗ୍ନିଃ ସୂର୍ଯଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ ଯଶ୍ ଚ ସୂର୍ଯଃ ସ ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଯଶ୍ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ ଭାସ୍କରଃ
'ଯେଉଁଜଣେ ଜଳ, ସେଉଁଠି ଅଗ୍ନି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି, ସେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ; ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ; ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ, ସେଉଁଠି ଭାସ୍କର।'
ଯଶ୍ ଚ ବ୍ରହ୍ମା ସ ଵୈ ରୁଦ୍ରୋ ଯୋ ରୁଦ୍ରଃ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ତତ୍ ଯସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ତୁ ତଜ୍ ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନଦଃ ସୋ ଽତ୍ର କୀର୍ତ୍ଯତେ
'ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା, ସେଉଁଠି ରୁଦ୍ର; ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ର, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ; ଯାହା ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଅଛି, ସେଇ ଜ୍ଞାନ—ଏଠି ତାକୁ ଜ୍ଞାନ ଦାତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।'
ଦେଶିକପ୍ରେରକଵ୍ଯାଖ୍ଯାକୃଦୁପାଧ୍ଯାଯଦେହଦାଃ ଗୁରଵଃ ସନ୍ତି ବହଵସ୍ ତେଷାଂ ଜ୍ଞାନପ୍ରଦୋ ମହାନ୍
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶିକ୍ଷକ, ପ୍ରେରକ, ବ୍ୟାଖ୍ୟାନକାରୀ, ବ୍ୟାଖ୍ୟାତା ଓ ଶରୀର ଦାତା ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା ସର୍ବୋପରି।
ତଦ୍ ଏଵ ଜ୍ଞାନମ୍ ଅତ୍ରୋକ୍ତଂ ଯେନ ଭେଦୋ ଵିହନ୍ଯତେ ଏକ ଏଵାଦ୍ଵଯଃ ଶଂଭୁର୍ ଇନ୍ଦ୍ରମିତ୍ରାଗ୍ନିନାମଭିଃ ଵଦନ୍ତି ବହୁଧା ଵିପ୍ରା ଭ୍ରାନ୍ତୋପକୃତିହେତଵେ
ଏଠି ଏହି ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତା ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବିଭିନ୍ନ ନାମ—ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି—ଦ୍ୱାରା କୁହନ୍ତି, ଭିନ୍ନତାର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା।
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନେର୍ ଵାକ୍ଯଂ ଗାଥା ଗାଯନ୍ତ ଏଵ ତେ ଜଗ୍ମୁଃ ପଞ୍ଚୋତ୍ତରାଂ ଗଙ୍ଗାଂ ପଞ୍ଚ ଜଗ୍ମୁଶ୍ ଚ ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଋଷିଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଗାଇ ଯାଇଲେ; ପାଞ୍ଚଜଣ ଉତ୍ତର ଗଙ୍ଗାକୁ ଗଲେ, ଅନ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜଣ ଦକ୍ଷିଣକୁ ଗଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯେନୋଦିତାନ୍ ଦେଵାନ୍ ପୂଜଯନ୍ତୋ ଯଥାଵିଧି ଆସନେଷୁ ଵିଶେଷେଣ ହ୍ଯ୍ ଆସୀନାସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଚିନ୍ତକାଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ନିଜ ଆସନରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ବସି, ସତ୍ୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ତେଷାଂ ସର୍ଵେ ସୁରଗଣାଃ ପ୍ରୀତିମନ୍ତୋ ଽଭଵନ୍ ମୁନେ ସ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵଂ ତୁ ଯୁଗାଦୌ ଯତ୍ କଲ୍ପିତଂ ଵିଶ୍ଵଯୋନିନା
ମୁନି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ କର୍ତ୍ତା ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେହିପାଇଁ।
ଅଧର୍ମାଣାଂ ନିଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଵେଦାନାଂ ସ୍ଥାପନାଯ ଚ ଲୋକାନାମ୍ ଉପକାରାର୍ଥଂ ଧର୍ମକାମାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ଅଧର୍ମକୁ ଦୂର କରିବା, ବେଦକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଉପକାର ଓ ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ।
ପୁରାଣସ୍ମୃତିଵେଦାର୍ଥଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥନିଶ୍ଚଯେ ସ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵଂ ଜଗତାମ୍ ଇଷ୍ଟଂ ତାଦୃଗ୍ରୂପା ଭଵିଷ୍ଯଥ
ପୁରାଣ, ସ୍ମୃତି, ବେଦ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ; ତୁମେ ସେହି ରୂପ ଧାରଣ କରିବ।
ପ୍ରଜାପତିତ୍ଵଂ ତେଷାଂ ଵୈ ଭଵିଷ୍ଯତି ଶନୈଃ କ୍ରମାତ୍ ଯଦା ହ୍ଯ୍ ଅଧର୍ମୋ ଭଵିତା ଵେଦାନାଂ ଚ ପରାଭଵଃ
ସେମାନେ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ପ୍ରଜାପତି ପଦବୀ ପାଇବେ, ଯେତେବେଳେ ଅଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ଓ ବେଦର ଅବନତି ହେବ।
ଵେଦାନାଂ ଵ୍ଯସନଂ ତେଭ୍ଯୋ ଭାଵିଵ୍ଯାସାସ୍ ତତସ୍ ତୁ ତେ ଯଦା ଯଦା ତୁ ଧର୍ମସ୍ଯ ଗ୍ଲାନିର୍ ଵେଦସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ
ବେଦର କଷ୍ଟ ଦେଖାଯିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ବ୍ୟାସମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ; ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଅବନତି କିମ୍ବା ବେଦର କ୍ଷୟ ଦେଖାଯିବ।
ତଦା ତଦା ତୁ ତେ ଵ୍ଯାସା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଉପକାରିଣଃ ତେଷାଂ ଯତ୍ ତପସଃ ସ୍ଥାନଂ ଗଙ୍ଗାଯାସ୍ ତୀରମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ସେହି ସମୟରେ, ସେ ବ୍ୟାସମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ସେମାନଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ସ୍ଥାନ ହେଉଛି ଗଙ୍ଗାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର।
ତତ୍ର ତତ୍ର ଶିଵୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଅହମ୍ ଆଦିତ୍ଯ ଏଵ ଚ ଅଗ୍ନିର୍ ଆପଃ ସର୍ଵମ୍ ଇତି ତତ୍ର ସଂନିହିତଂ ସଦା
ସେଠାରେ ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଜଳ—ସମସ୍ତ ରୂପରେ ସେଠାରେ ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ।
ନୈତେଭ୍ଯଃ ପାଵନଂ କିଂଚିନ୍ ନୈତେଭ୍ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଧିକଂ କ୍ଵଚିତ୍ ତତ୍ତଦାକାରତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵ କେଵଲମ୍
ଏମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର କିଛି ନାହିଁ, କେଉଁଠିଓ ଏମାନଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କିଛି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ।
ସର୍ଵାତ୍ମକଃ ଶିଵୋ ଵ୍ଯାପୀ ସର୍ଵଭାଵସ୍ଵରୂପଧୃକ୍ ଵିଶେଷତସ୍ ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ସର୍ଵପ୍ରାଣ୍ଯନୁକମ୍ପଯା
ଶିବ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାର ରୂପେ, ସମସ୍ତ ଭାବର ଧାରକ ଭାବେ ସେଠାରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉପରେ କୃପା କରି।
ସର୍ଵୈର୍ ଦେଵୈର୍ ଅନୁଵୃତସ୍ ତଦନୁଗ୍ରହକାରକଃ ଧର୍ମଵ୍ଯାସାସ୍ ତୁ ତେ ଜ୍ଞେଯା ଵେଦଵ୍ଯାସାସ୍ ତଥୈଵ ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେଉଁଠି ସଙ୍ଗ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଧର୍ମ-ବ୍ୟାସ ଓ ବେଦ-ବ୍ୟାସ ବୋଲି ଜଣା।
ତେଷାଂ ତୀର୍ଥଂ ତେନ ନାମ୍ନା ଵ୍ଯପଦିଷ୍ଟଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ପାପପଙ୍କକ୍ଷାଲନାମ୍ଭୋ ମୋହଧ୍ଵାନ୍ତମଦାପହମ୍ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ପୁଂସାଂ ଵ୍ଯାସତୀର୍ଥମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍
ତିନି ଜଗତରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ସେହି ନାମରେ ପରିଚିତ କରାଯାଇଛି । ଏଠାର ଜଳ ପାପର ମଳକୁ ଧୋଇ ଦେଇଥାଏ, ମୋହ ଓ ଅହଂକାରର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, ଏହା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ—ଏହି ଅପୂର୍ବ ବ୍ୟାସ ତୀର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଵଞ୍ଜରାସଂଗମଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତମ୍ ଋଷିଭିଃ ସେଵିତଂ ନିତ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧୈ ରାଜର୍ଷିଭିସ୍ ତଥା
ତିନି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ 'ବଞ୍ଜରାସଙ୍ଗମ' ନାମକ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଋଷି, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ରାଜାର୍ଷିମାନେ ସଦା ସେବନ କରନ୍ତି ।