ଦଶ ମେ ମାନସାଃ ପୁତ୍ରାଃ ସ୍ରଷ୍ଟାରୋ ଜଗତାମ୍ ଅପି ଅନ୍ତଂ ଜିଜ୍ଞାସଵସ୍ ତେ ଵୈ ପୃଥିଵ୍ଯା ଜଗ୍ମୁର୍ ଓଜସା
ମୋର ଦଶଜଣ ମନରେ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା; ସେମାନେ ସମାପ୍ତି ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପୃଥିବୀରେ ଶକ୍ତିରେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟାଃ ପୁନସ୍ ତେ ଽପି ଯାତାସ୍ ତାନ୍ ସମଵେକ୍ଷିତୁମ୍ ନୈଵ ତେ ଽପି ସମାଯାତା ଯେ ଗତାସ୍ ତେ ଗତା ଗତାଃ
ପୁଣି ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ, ପୁଣି ଯାତ୍ରା କଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଫେରିଲେ ନାହିଁ—ଯେଉଁମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ସଦା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ତଦୋତ୍ପନ୍ନା ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା ଦିଵ୍ଯା ଆଙ୍ଗିରସୋ ମୁନେ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦାଃ
ତାପରେ, ହେ ମୁନି, ଦିବ୍ୟ ଆଙ୍ଗିରସ ଗୋତ୍ରର ବଡ଼ ପଣ୍ଡିତ ଋଷିମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ତେ ଽନୁଜ୍ଞାତା ଅଙ୍ଗିରସା ଗୁରୁଂ ନତ୍ଵା ତପୋଧନାଃ ତପସେ ନିଶ୍ଚିତାଃ ସର୍ଵେ ନୈଵ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମାତରମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ସମସ୍ତେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଚାଲିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ମାଆଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଧିକା ମାତା ଗୁରୁଭ୍ଯୋ ଗୌରଵେଣ ହି ତଦା ନାରଦ କୋପେନ ସା ଶଶାପ ତଦାତ୍ମଜାନ୍
ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ମାଆଙ୍କୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଗୁରୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ। ସେତେବେଳେ, ନାରଦଙ୍କର ମାଆ କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ମାମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ଯେ ପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତାଶ୍ ଚରିତୁଂ ତପଃ ସର୍ଵୈର୍ ଅପି ପ୍ରକାରୈସ୍ ତନ୍ ନ ତେଷାଂ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଏଷ୍ଯତି
"ମୋତେ ଅବହେଳା କରି, ଯେଉଁ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇବେ ନାହିଁ।"
ନାନାଦେଶାଂଶ୍ ଚ ଚିନ୍ଵାନାସ୍ ତପଃସିଦ୍ଧିଂ ନ ଯାନ୍ତି ଚ ଵିଘ୍ନମ୍ ଅନ୍ଵେତି ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ଧାଵତଃ
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଖୋଜିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ସଫଳତା ପାଇଲେ ନାହିଁ; ସମସ୍ତେ ଯେଉଁଠାରେ ଯାଉଥିଲେ, ବିପଦ ସେମାନଙ୍କୁ ଚାଲିଚାଲି ଲାଗିଥିଲା।
କ୍ଵାପି ତଦ୍ ରାକ୍ଷସୈର୍ ଵିଘ୍ନଂ କ୍ଵାପି ତନ୍ ମାନୁଷୈର୍ ଅଭୂତ୍ ପ୍ରମଦାଭିଃ କ୍ଵଚିଚ୍ ଚାପି କ୍ଵାପି ତଦ୍ଦେହଦୋଷତଃ
କେଉଁଠି ରାକ୍ଷସମାନେ ବାଧା ଦେଲେ, କେଉଁଠି ମଣିଷମାନେ, କେଉଁଠି ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀମାନେ, ଆଉ କେଉଁଠି ନିଜ ଦେହର ଦୁର୍ବଳତା ଦ୍ୱାରା ବିପଦ ଆସିଲା।
ଏଵଂ ତୁ ଭ୍ରମମାଣାସ୍ ତେ ଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ତପୋନିଧିମ୍ ଅଗସ୍ତ୍ଯଂ ତପତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କୁମ୍ଭଯୋନିଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଘୁରୁଘୁରି, ସମସ୍ତେ ତପସ୍ୟାର ଧନାଗାର, ତପସ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ନମସ୍କୃତ୍ଵା ହ୍ଯ୍ ଆଙ୍ଗିରସା ହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵାଃ ଦକ୍ଷିଣାଶାପତିଂ ଶାନ୍ତଂ ଵିନୀତାଃ ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଉଦ୍ଯତାଃ
ଅଗ୍ନିବଂଶର ଆଙ୍ଗିରସ ସନ୍ତାନମାନେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ନାଥ, ଶାନ୍ତ ଓ ବିନୟୀ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପଚାରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଭଗଵନ୍ କେନ ଦୋଷେଣ ତପୋ ଽସ୍ମାକଂ ନ ସିଧ୍ଯତି ନାନାଵିଧୈର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପାଯୈଃ କୁର୍ଵତାଂ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
"ହେ ଭଗବନ୍ତ, କେଉଁ ଦୋଷରେ ଆମର ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହେଉନାହିଁ? ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ବାରମ୍ବାର କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ସଫଳତା ମିଳୁନାହିଁ?"
କିଂ କୁର୍ମଃ କଃ ପ୍ରକାରୋ ଽତ୍ର ତପସ୍ଯ୍ ଏଵ ଭଵାମ କିମ୍ ଉପାଯଂ ବ୍ରୂହି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଽସି ତପସା ଧ୍ରୁଵମ୍
"ଆମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ? ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ କେଉଁ ଉପାୟ ଅଛି? ଆପଣ ଆମକୁ କହନ୍ତୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଆପଣ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।"
ଜ୍ଞାତାସି ଜ୍ଞାନିନାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵକ୍ତାସି ଵଦତାଂ ଵରଃ ଶାନ୍ତୋ ଽସି ଯମିନାଂ ନିତ୍ଯଂ ଦଯାଵାନ୍ ପ୍ରିଯକୃତ୍ ତଥା
"ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରିଚିତ, କଥା କହିବାରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଦା ଶାନ୍ତ, ସଂଯମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ, ଦୟାଳୁ ଓ ଭଲ କାମ କରୁଥିବା।"
ଅକ୍ରୋଧନଶ୍ ଚ ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟା ତସ୍ମାଦ୍ ବ୍ରୂହି ଵିଵକ୍ଷିତମ୍ ସାହଂକାରା ଦଯାହୀନା ଗୁରୁସେଵାଵିଵର୍ଜିତାଃ ଅସତ୍ଯଵାଦିନଃ କ୍ରୂରା ନ ତେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଜାନତେ
"କ୍ରୋଧ ଓ ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା, ତେଣୁ ଆପଣ ଯାହା କହିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି କହନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଅହଂକାରୀ, ଦୟା ବିହୀନ, ଗୁରୁସେବା ନ କରୁଥିବା, ଅସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ଓ କ୍ରୂର, ସେମାନେ କେବେ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ।"
ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ କ୍ଷଣଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଶନୈଃ ଶନୈଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାର୍ଷି କିଛି ଖଣ୍ଡ ଧ୍ୟାନ କରି, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶାନ୍ତାତ୍ମାନୋ ଭଵନ୍ତୋ ଵୈ ସ୍ରଷ୍ଟାରୋ ବ୍ରହ୍ମଣା କୃତାଃ ନ ପର୍ଯାପ୍ତଂ ତପଶ୍ ଚାଭୂତ୍ ସ୍ମରଧ୍ଵଂ ସ୍ମଯକାରଣମ୍
"ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତମନ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିତ ପ୍ରଜାପତି। ତଥାପି ତୁମର ତପସ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା ନାହିଁ—ତୁମେ ତୁମର ବିଫଳତାର କାରଣଟି ମନେ ପକା।"
ବ୍ରହ୍ମଣା ନିର୍ମିତାଃ ପୂର୍ଵଂ ଯେ ଗତାଃ ସୁଖମ୍ ଏଧତେ ଯେ ଗତାଃ ପୁନର୍ ଅନ୍ଵେଷ୍ଟୁଂ ତେ ଚ ତ୍ଵ୍ ଆଙ୍ଗିରସୋ ଽଭଵନ୍
"ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ସୁଖ ପାଇଥିଲେ, ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ପୁଣି ଖୋଜିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଙ୍ଗିରସ ଗୋତ୍ରର ହେଲେ।"
ତେ ଯୂଯଂ ଚ ପୁନଃ କାଲେ ଯାତା ଯାତାଃ ଶନୈଃ ଶନୈଃ ପ୍ରଜାପତେର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧିକା ଭଵିତାରୋ ନ ସଂଶଯଃ
"ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ସମୟରେ ପୁଣିପୁଣି ଚାଲିଯାଉଛ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରଜାପତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ହେବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।"
ଇତୋ ଯାନ୍ତୁ ତପସ୍ ତପ୍ତୁଂ ଗଙ୍ଗାଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପାଵନୀମ୍ ନୋପାଯୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ସଂସାରେ ଵିନା ଗଙ୍ଗାଂ ଶିଵପ୍ରିଯାମ୍
"ଏବେ ତୁମେ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ଯାଇ ତପସ୍ୟା କର, ଏହି ସଂସାରରେ ଗଙ୍ଗା, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।"
ତତ୍ରାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯଦେଶେ ଜ୍ଞାନଦଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯଥ ସ ଚ୍ଛେଦଯିଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ସଂଶଯଂ ଵୋ ମହାମତିଃ ନ ସିଦ୍ଧିଃ କ୍ଵାପି କେଷାଂଚିଦ୍ ଵିନା ସଦ୍ଗୁରୁଣା ଯତଃ
"ସେଠାରେ, ପବିତ୍ର ତପୋବନରେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବ, ସେ ମହାପୁରୁଷ ତୁମର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଦେବେ, କାରଣ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଗୁରୁ ବିନା କେହି କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇପାରେ ନାହିଁ।"
ତେ ତମ୍ ଊଚୁର୍ ମୁନିଵରଂ ଜ୍ଞାନଦଃ କୋ ଽଭିଧୀଯତେ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁର୍ ମହେଶୋ ଵା ଆଦିତ୍ଯୋ ଵାପି ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ
ସେମାନେ ସେ ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା କିଏ? ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ୍ୱର, ଆଦିତ୍ୟ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରମାନ୍ଦିଅ?'
ଅଗ୍ନିଶ୍ ଚ ଵରୁଣଃ କଃ ସ୍ଯାଜ୍ ଜ୍ଞାନଦୋ ମୁନିସତ୍ତମ ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ ପୁନର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହ ଜ୍ଞାନଦଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍ ଅଯମ୍
'କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି, କିମ୍ବା ବରୁଣ କିଏ ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନ ଦାତା, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ?' ପୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, 'ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା କିଏ, ଏହା ଶୁଣ।'
ଯା ଆପଃ ସୋ ଽଗ୍ନିର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତୋ ଯୋ ଽଗ୍ନିଃ ସୂର୍ଯଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ ଯଶ୍ ଚ ସୂର୍ଯଃ ସ ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଯଶ୍ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ ଭାସ୍କରଃ
'ଯେଉଁଜଣେ ଜଳ, ସେଉଁଠି ଅଗ୍ନି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି, ସେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ; ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ; ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ, ସେଉଁଠି ଭାସ୍କର।'
ଯଶ୍ ଚ ବ୍ରହ୍ମା ସ ଵୈ ରୁଦ୍ରୋ ଯୋ ରୁଦ୍ରଃ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ତତ୍ ଯସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ତୁ ତଜ୍ ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନଦଃ ସୋ ଽତ୍ର କୀର୍ତ୍ଯତେ
'ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା, ସେଉଁଠି ରୁଦ୍ର; ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ର, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ; ଯାହା ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଅଛି, ସେଇ ଜ୍ଞାନ—ଏଠି ତାକୁ ଜ୍ଞାନ ଦାତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।'
ଦେଶିକପ୍ରେରକଵ୍ଯାଖ୍ଯାକୃଦୁପାଧ୍ଯାଯଦେହଦାଃ ଗୁରଵଃ ସନ୍ତି ବହଵସ୍ ତେଷାଂ ଜ୍ଞାନପ୍ରଦୋ ମହାନ୍
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶିକ୍ଷକ, ପ୍ରେରକ, ବ୍ୟାଖ୍ୟାନକାରୀ, ବ୍ୟାଖ୍ୟାତା ଓ ଶରୀର ଦାତା ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା ସର୍ବୋପରି।
ତଦ୍ ଏଵ ଜ୍ଞାନମ୍ ଅତ୍ରୋକ୍ତଂ ଯେନ ଭେଦୋ ଵିହନ୍ଯତେ ଏକ ଏଵାଦ୍ଵଯଃ ଶଂଭୁର୍ ଇନ୍ଦ୍ରମିତ୍ରାଗ୍ନିନାମଭିଃ ଵଦନ୍ତି ବହୁଧା ଵିପ୍ରା ଭ୍ରାନ୍ତୋପକୃତିହେତଵେ
ଏଠି ଏହି ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତା ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବିଭିନ୍ନ ନାମ—ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି—ଦ୍ୱାରା କୁହନ୍ତି, ଭିନ୍ନତାର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା।
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନେର୍ ଵାକ୍ଯଂ ଗାଥା ଗାଯନ୍ତ ଏଵ ତେ ଜଗ୍ମୁଃ ପଞ୍ଚୋତ୍ତରାଂ ଗଙ୍ଗାଂ ପଞ୍ଚ ଜଗ୍ମୁଶ୍ ଚ ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଋଷିଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଗାଇ ଯାଇଲେ; ପାଞ୍ଚଜଣ ଉତ୍ତର ଗଙ୍ଗାକୁ ଗଲେ, ଅନ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜଣ ଦକ୍ଷିଣକୁ ଗଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯେନୋଦିତାନ୍ ଦେଵାନ୍ ପୂଜଯନ୍ତୋ ଯଥାଵିଧି ଆସନେଷୁ ଵିଶେଷେଣ ହ୍ଯ୍ ଆସୀନାସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଚିନ୍ତକାଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ନିଜ ଆସନରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ବସି, ସତ୍ୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ତେଷାଂ ସର୍ଵେ ସୁରଗଣାଃ ପ୍ରୀତିମନ୍ତୋ ଽଭଵନ୍ ମୁନେ ସ୍ରଷ୍ଟୃତ୍ଵଂ ତୁ ଯୁଗାଦୌ ଯତ୍ କଲ୍ପିତଂ ଵିଶ୍ଵଯୋନିନା
ମୁନି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ କର୍ତ୍ତା ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେହିପାଇଁ।
ଅଧର୍ମାଣାଂ ନିଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଵେଦାନାଂ ସ୍ଥାପନାଯ ଚ ଲୋକାନାମ୍ ଉପକାରାର୍ଥଂ ଧର୍ମକାମାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ଅଧର୍ମକୁ ଦୂର କରିବା, ବେଦକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଉପକାର ଓ ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ।