ମତ୍ସ୍ଥାପିତାନ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମମନ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଭିସ୍ ତଥେତରୈଃ ଶଂକରକିଂକରୈଶ୍ ଚ ନୋଦ୍ଵାସ୍ଯ ପୂଜାଂ ପରଶଂକରେଣ ବାହ୍ଯଂ ସମାଯୋଜ୍ଯମ୍ ଅହୋ ଭଵସ୍ଯ
ମୋ ଦ୍ୱାରା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବାମାନେ ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେ ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ଥାପିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅପସାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପରଶଙ୍କରଙ୍କ ପୂଜା ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଭବଙ୍କ ପୂଜା ସହିତ ବାହ୍ୟ କ୍ରିୟା ମିଶାଇବା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ।
ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସୁସ୍ଥାସ୍ ତଦନାଦରେଣ ତେ ଖଡ୍ଗପତ୍ତ୍ରାଦିଷୁ ସଂଭଵନ୍ତି ଯେ ଽଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଃ ଶିଵଲିଙ୍ଗପୂଜାଂ ଵିଧାଯ କୃତ୍ଯଂ ନ ସମାଚରନ୍ତି
ଯେମାନେ ଅଦ୍ୱେଷରେ ଶିବଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଠିକ୍ ଭାବେ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ତଳୱାର ଓ ପତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି—ଏମିତି ଅନାସ୍ଥାବାନ୍ ଲୋକମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଥୋଚିତଂ ତେ ଯମକିଂକରୈର୍ ହି ପଚ୍ଯନ୍ତ ଏଵାଖିଲଦୁର୍ଗତୀଷୁ ରାମାଜ୍ଞଯା ଵାଯୁସୁତୋ ଜଗାମ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ନ ଚୋତ୍ପାଟଯିତୁଂ ଶଶାକ
ଯଥାଯଥିତ ଭାବେ ଏମିତି ଲୋକମାନେ ଯମର ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରେ ରାମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦଣ୍ଡିତ ହୁଅନ୍ତି; ବାୟୁପୁତ୍ର ତାପରେ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଇହାତରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉଖାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ ସ୍ଵପୁଚ୍ଛେନ ଗ୍ରହୀତୁକାମଃ ସଂଵେଷ୍ଟ୍ଯ ଲିଙ୍ଗଂ ତୁ ଵିସୃଷ୍ଟକାମଃ ନୈଵାଶକତ୍ ତନ୍ ମହଦ୍ ଅଦ୍ଭୁତଂ ସ୍ଯାତ୍ କପୀଶ୍ଵରାଣାଂ ନୃପତେସ୍ ତଥୈଵ
ତାପରେ, ପୁଛ ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଲିଙ୍ଗକୁ ଘେରି ଉଖାଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହି ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ବାନରମାନେ ଓ ରାଜା ପାଇଁ ଘଟିଲା।
କଶ୍ ଚାଲଯେଲ୍ ଲବ୍ଧମହାନୁଭାଵଂ ମହେଶଲିଙ୍ଗଂ ପୁରୁଷୋ ମନସ୍ଵୀ ତନ୍ ନିଶ୍ଚଲଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମହାନୁଭାଵୋ ନୃପପ୍ରଵୀରଃ ସହସା ଜଗାମ
ମହେଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଥାପିଥିବା ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲିଙ୍ଗକୁ କିଏ ହଟାଇପାରିବ? ଏହା ଅଚଳ ଦେଖି, ସେ ମହାନ୍ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଵିପ୍ରାନ୍ ଅଥାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଵିଧାଯ ପୂଜାଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଚ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଦ୍ଧାତିଶୁଦ୍ଧେନ ହୃଦାଖିଲୈସ୍ ତୈର୍ ଲିଙ୍ଗାନି ସର୍ଵାଣି ନନାମ ରାମଃ
ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ପୂଜା କରି, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ନିଜ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
କିଷ୍କିନ୍ଧଵାସିପ୍ରଵରୈର୍ ଅଶେଷୈଃ ସଂସେଵିତଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଅତୋ ବଭୂଵ ଅତ୍ରାପ୍ଲଵାଦ୍ ଏଵ ମହାନ୍ତି ପାପାନ୍ଯ୍ ଅପି କ୍ଷଯଂ ଯାନ୍ତି ନ ସଂଶଯୋ ଽତ୍ର
ଏହିପରି, କିଷ୍କିନ୍ଧାର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ସେବନ କଲେ; ଏଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ପାପ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ପୁନଶ୍ ଚ ଗଙ୍ଗାଂ ପ୍ରଣନାମ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରସୀଦ ମାତର୍ ମମ ଗୌତମୀତି ଜଲ୍ପନ୍ ମୁହୁର୍ ଵିସ୍ମିତଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିର୍ ଵିଲୋକଯନ୍ ପ୍ରଣମନ୍ ଗୌତମୀଂ ତାମ୍
ପୁଣିଥରେ, ଭକ୍ତିରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ନମସ୍କାର କଲେ, 'ମୋତେ କୃପା କର, ମା, ଗୌତମୀ' ବୋଲି କହି, ପୁନିପୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ଭରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଓ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଅତୀଵ ପୁଣ୍ଯଂ କିଷ୍କିନ୍ଧତୀର୍ଥଂ ଵିବୁଧା ଵଦନ୍ତି ପଠେତ୍ ସ୍ମରେଦ୍ ଵାପି ଶୃଣୋତି ଭକ୍ତ୍ଯା ପାପାପହଂ କିଂ ପୁନଃ ସ୍ନାନଦାନୈଃ
ସେଇବେଳୁ, ଦେବତାମାନେ ଏହି କିଷ୍କିନ୍ଧା ତୀର୍ଥକୁ ବହୁତ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ବୋଲି କହନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ପଢ଼ନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଦୂର ହୁଏ—ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଦାନ କଲେ ତ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ।
ଵ୍ଯାସତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ପ୍ରାଚେତସମ୍ ଅତଃ ପରମ୍ ନାତଃ ପରତରଂ କିଂଚିତ୍ ପାଵନଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍
ପରେ ଯେଉଁ ତୀର୍ଥ 'ବ୍ୟାସତୀର୍ଥ' ନାମରେ ପରିଚିତ, ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କର ଏହି ତୀର୍ଥ; ଏଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର କିଛି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଦଶ ମେ ମାନସାଃ ପୁତ୍ରାଃ ସ୍ରଷ୍ଟାରୋ ଜଗତାମ୍ ଅପି ଅନ୍ତଂ ଜିଜ୍ଞାସଵସ୍ ତେ ଵୈ ପୃଥିଵ୍ଯା ଜଗ୍ମୁର୍ ଓଜସା
ମୋର ଦଶଜଣ ମନରେ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା; ସେମାନେ ସମାପ୍ତି ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପୃଥିବୀରେ ଶକ୍ତିରେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟାଃ ପୁନସ୍ ତେ ଽପି ଯାତାସ୍ ତାନ୍ ସମଵେକ୍ଷିତୁମ୍ ନୈଵ ତେ ଽପି ସମାଯାତା ଯେ ଗତାସ୍ ତେ ଗତା ଗତାଃ
ପୁଣି ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ, ପୁଣି ଯାତ୍ରା କଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଫେରିଲେ ନାହିଁ—ଯେଉଁମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ସଦା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ତଦୋତ୍ପନ୍ନା ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା ଦିଵ୍ଯା ଆଙ୍ଗିରସୋ ମୁନେ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦାଃ
ତାପରେ, ହେ ମୁନି, ଦିବ୍ୟ ଆଙ୍ଗିରସ ଗୋତ୍ରର ବଡ଼ ପଣ୍ଡିତ ଋଷିମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ତେ ଽନୁଜ୍ଞାତା ଅଙ୍ଗିରସା ଗୁରୁଂ ନତ୍ଵା ତପୋଧନାଃ ତପସେ ନିଶ୍ଚିତାଃ ସର୍ଵେ ନୈଵ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମାତରମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ସମସ୍ତେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଚାଲିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ମାଆଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଧିକା ମାତା ଗୁରୁଭ୍ଯୋ ଗୌରଵେଣ ହି ତଦା ନାରଦ କୋପେନ ସା ଶଶାପ ତଦାତ୍ମଜାନ୍
ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ମାଆଙ୍କୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଗୁରୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ। ସେତେବେଳେ, ନାରଦଙ୍କର ମାଆ କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ମାମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ଯେ ପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତାଶ୍ ଚରିତୁଂ ତପଃ ସର୍ଵୈର୍ ଅପି ପ୍ରକାରୈସ୍ ତନ୍ ନ ତେଷାଂ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଏଷ୍ଯତି
"ମୋତେ ଅବହେଳା କରି, ଯେଉଁ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇବେ ନାହିଁ।"
ନାନାଦେଶାଂଶ୍ ଚ ଚିନ୍ଵାନାସ୍ ତପଃସିଦ୍ଧିଂ ନ ଯାନ୍ତି ଚ ଵିଘ୍ନମ୍ ଅନ୍ଵେତି ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ଧାଵତଃ
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଖୋଜିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ସଫଳତା ପାଇଲେ ନାହିଁ; ସମସ୍ତେ ଯେଉଁଠାରେ ଯାଉଥିଲେ, ବିପଦ ସେମାନଙ୍କୁ ଚାଲିଚାଲି ଲାଗିଥିଲା।
କ୍ଵାପି ତଦ୍ ରାକ୍ଷସୈର୍ ଵିଘ୍ନଂ କ୍ଵାପି ତନ୍ ମାନୁଷୈର୍ ଅଭୂତ୍ ପ୍ରମଦାଭିଃ କ୍ଵଚିଚ୍ ଚାପି କ୍ଵାପି ତଦ୍ଦେହଦୋଷତଃ
କେଉଁଠି ରାକ୍ଷସମାନେ ବାଧା ଦେଲେ, କେଉଁଠି ମଣିଷମାନେ, କେଉଁଠି ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀମାନେ, ଆଉ କେଉଁଠି ନିଜ ଦେହର ଦୁର୍ବଳତା ଦ୍ୱାରା ବିପଦ ଆସିଲା।
ଏଵଂ ତୁ ଭ୍ରମମାଣାସ୍ ତେ ଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ତପୋନିଧିମ୍ ଅଗସ୍ତ୍ଯଂ ତପତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କୁମ୍ଭଯୋନିଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଘୁରୁଘୁରି, ସମସ୍ତେ ତପସ୍ୟାର ଧନାଗାର, ତପସ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ନମସ୍କୃତ୍ଵା ହ୍ଯ୍ ଆଙ୍ଗିରସା ହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵାଃ ଦକ୍ଷିଣାଶାପତିଂ ଶାନ୍ତଂ ଵିନୀତାଃ ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଉଦ୍ଯତାଃ
ଅଗ୍ନିବଂଶର ଆଙ୍ଗିରସ ସନ୍ତାନମାନେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ନାଥ, ଶାନ୍ତ ଓ ବିନୟୀ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପଚାରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଭଗଵନ୍ କେନ ଦୋଷେଣ ତପୋ ଽସ୍ମାକଂ ନ ସିଧ୍ଯତି ନାନାଵିଧୈର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପାଯୈଃ କୁର୍ଵତାଂ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
"ହେ ଭଗବନ୍ତ, କେଉଁ ଦୋଷରେ ଆମର ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହେଉନାହିଁ? ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ବାରମ୍ବାର କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ସଫଳତା ମିଳୁନାହିଁ?"
କିଂ କୁର୍ମଃ କଃ ପ୍ରକାରୋ ଽତ୍ର ତପସ୍ଯ୍ ଏଵ ଭଵାମ କିମ୍ ଉପାଯଂ ବ୍ରୂହି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଽସି ତପସା ଧ୍ରୁଵମ୍
"ଆମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ? ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ କେଉଁ ଉପାୟ ଅଛି? ଆପଣ ଆମକୁ କହନ୍ତୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଆପଣ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।"
ଜ୍ଞାତାସି ଜ୍ଞାନିନାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵକ୍ତାସି ଵଦତାଂ ଵରଃ ଶାନ୍ତୋ ଽସି ଯମିନାଂ ନିତ୍ଯଂ ଦଯାଵାନ୍ ପ୍ରିଯକୃତ୍ ତଥା
"ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରିଚିତ, କଥା କହିବାରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଦା ଶାନ୍ତ, ସଂଯମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ, ଦୟାଳୁ ଓ ଭଲ କାମ କରୁଥିବା।"
ଅକ୍ରୋଧନଶ୍ ଚ ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟା ତସ୍ମାଦ୍ ବ୍ରୂହି ଵିଵକ୍ଷିତମ୍ ସାହଂକାରା ଦଯାହୀନା ଗୁରୁସେଵାଵିଵର୍ଜିତାଃ ଅସତ୍ଯଵାଦିନଃ କ୍ରୂରା ନ ତେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଜାନତେ
"କ୍ରୋଧ ଓ ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା, ତେଣୁ ଆପଣ ଯାହା କହିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି କହନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଅହଂକାରୀ, ଦୟା ବିହୀନ, ଗୁରୁସେବା ନ କରୁଥିବା, ଅସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ଓ କ୍ରୂର, ସେମାନେ କେବେ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ।"
ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ କ୍ଷଣଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଶନୈଃ ଶନୈଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାର୍ଷି କିଛି ଖଣ୍ଡ ଧ୍ୟାନ କରି, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶାନ୍ତାତ୍ମାନୋ ଭଵନ୍ତୋ ଵୈ ସ୍ରଷ୍ଟାରୋ ବ୍ରହ୍ମଣା କୃତାଃ ନ ପର୍ଯାପ୍ତଂ ତପଶ୍ ଚାଭୂତ୍ ସ୍ମରଧ୍ଵଂ ସ୍ମଯକାରଣମ୍
"ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତମନ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିତ ପ୍ରଜାପତି। ତଥାପି ତୁମର ତପସ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା ନାହିଁ—ତୁମେ ତୁମର ବିଫଳତାର କାରଣଟି ମନେ ପକା।"
ବ୍ରହ୍ମଣା ନିର୍ମିତାଃ ପୂର୍ଵଂ ଯେ ଗତାଃ ସୁଖମ୍ ଏଧତେ ଯେ ଗତାଃ ପୁନର୍ ଅନ୍ଵେଷ୍ଟୁଂ ତେ ଚ ତ୍ଵ୍ ଆଙ୍ଗିରସୋ ଽଭଵନ୍
"ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ସୁଖ ପାଇଥିଲେ, ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ପୁଣି ଖୋଜିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଙ୍ଗିରସ ଗୋତ୍ରର ହେଲେ।"
ତେ ଯୂଯଂ ଚ ପୁନଃ କାଲେ ଯାତା ଯାତାଃ ଶନୈଃ ଶନୈଃ ପ୍ରଜାପତେର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧିକା ଭଵିତାରୋ ନ ସଂଶଯଃ
"ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ସମୟରେ ପୁଣିପୁଣି ଚାଲିଯାଉଛ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରଜାପତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ହେବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।"
ଇତୋ ଯାନ୍ତୁ ତପସ୍ ତପ୍ତୁଂ ଗଙ୍ଗାଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପାଵନୀମ୍ ନୋପାଯୋ ଽନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ସଂସାରେ ଵିନା ଗଙ୍ଗାଂ ଶିଵପ୍ରିଯାମ୍
"ଏବେ ତୁମେ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ଯାଇ ତପସ୍ୟା କର, ଏହି ସଂସାରରେ ଗଙ୍ଗା, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।"
ତତ୍ରାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯଦେଶେ ଜ୍ଞାନଦଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯଥ ସ ଚ୍ଛେଦଯିଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ସଂଶଯଂ ଵୋ ମହାମତିଃ ନ ସିଦ୍ଧିଃ କ୍ଵାପି କେଷାଂଚିଦ୍ ଵିନା ସଦ୍ଗୁରୁଣା ଯତଃ
"ସେଠାରେ, ପବିତ୍ର ତପୋବନରେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବ, ସେ ମହାପୁରୁଷ ତୁମର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଦେବେ, କାରଣ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଗୁରୁ ବିନା କେହି କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇପାରେ ନାହିଁ।"