ଲଙ୍କା ଚ ଭଗ୍ନା ସଗଣଂ ହି ରକ୍ଷୋ ହତଂ ହି ଯସ୍ଯାଃ ପରିସେଵନେନ ଯାଂ ଗୌତମୋ ଦେଵଵରଂ ପ୍ରପୂଜ୍ଯ ଶିଵଂ ଶରଣ୍ଯଂ ସଜଟାମ୍ ଅଵାପ
ଏହି ନଦୀକୁ ସେବନ କରି ଲଙ୍କା ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ରାକ୍ଷସମାନେ ସହ ହତ୍ୟା ହେଲେ। ଗୌତମ ଏହି ନଦୀକୁ ପୂଜି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିବଙ୍କୁ, ଯିଏ ଆଶ୍ରୟ ଓ ଜଟାଧାରୀ, ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ସେଯଂ ଜନିତ୍ରୀ ସକଲେପ୍ସିତାନାମ୍ ଅମଙ୍ଗଲାନାମ୍ ଅପି ସଂନିହନ୍ତ୍ରୀ ଜଗତ୍ପଵିତ୍ରୀକରଣୈକଦକ୍ଷା ଦୃଷ୍ଟାଦ୍ଯ ସାକ୍ଷାତ୍ ସରିତାଂ ସଵିତ୍ରୀ
ସେ ଏହି ଜନନୀ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଅଶୁଭକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ୱ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରିବାରେ ଏକମାତ୍ର ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ ନଦୀଙ୍କର ମୂଳ ଏବଂ ସାକ୍ଷାତ୍ ସବିତ୍ରୀ।
ଏତତ୍ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚୋ ନୃପସ୍ଯ ତତ୍ରାପ୍ଲଵନ୍ ହରଯଃ ସର୍ଵ ଏଵ ପୂଜାଂ ଚକ୍ରୁର୍ ଵିଧିଵତ୍ ତେ ପୃଥକ୍ ଚ ପୁଷ୍ପୈର୍ ଅନେକୈଃ ସର୍ଵଲୋକୋପହାରୈଃ
ରାଜାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଅସ୍ନାନ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକେ ବହୁ ପୁଷ୍ପ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଉପହାର ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଶର୍ଵଂ ନୃପତିର୍ ଯଥାଵତ୍ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯୈଃ ସର୍ଵଭାଵୋପଯୁକ୍ତୈଃ ତେ ଵାନରା ମୁଦିତାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ନୃତ୍ଯଂ ଚ ଗୀତଂ ଚ ତଥୈଵ ଚକ୍ରୁଃ
ରାଜା ଯଥାଯଥିଭାବେ ଶର୍ବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସମସ୍ତ ଭାବକୁ ଅନୁକୂଳ କଥାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ; ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ କଲେ।
ସୁଖୋଷିତସ୍ ତାଂ ରଜନୀଂ ମହାତ୍ମା ପ୍ରିଯାନୁଯୁକ୍ତଃ ସଂଵୃତଃ ପ୍ରେମଵଦ୍ଭିଃ ଦୁଃଖଂ ଜହୌ ସର୍ଵମ୍ ଅମିତ୍ରସଂଭଵଂ କିଂ ନାପ୍ଯତେ ଗୌତମୀସେଵନେନ
ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ପ୍ରେମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ସେ ରାତିଟିକୁ ଖୁସିରେ କାଟିଲେ; ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା—ଏମିତି ଗୌତମୀଙ୍କ ସେବା କରୁଥିବା ଜଣେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କଣସି ଦୁଃଖ ରହିଯାଏ?
ସଵିସ୍ମଯଃ ପଶ୍ଯତି ଭୃତ୍ଯଵର୍ଗଂ ଗୋଦାଵରୀଂ ସ୍ତୌତି ଚ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସଂମାନଯନ୍ ଭୃତ୍ଯଗଣଂ ସମଗ୍ରମ୍ ଅଵାପ ରାମଃ କମପି ପ୍ରମୋଦମ୍
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ନିଜ ଦାସମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଗୋଦାବରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ସମସ୍ତ ଦାସମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ରାମ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ନାଦ୍ଯାପି ତୃପ୍ତାସ୍ ତୁ ଭଵାମ ତୀର୍ଥେ କଂଚିଚ୍ ଚ କାଲଂ ନିଵସାମ ଚାତ୍ର ଵତ୍ସ୍ଯାମ ଚାତ୍ରୈଵ ପରାଶ୍ ଚତସ୍ରୋ ରାତ୍ରୀର୍ ଅଥୋ ଯାମ ଵୃତାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଯୋଧ୍ଯାମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଆମେ ଏଯାଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ, ଏଠାରେ କିଛି ସମୟ ରୁହିବା; ଏଠାରେ ଆଉ ଚାରି ରାତି ରହିବା, ତାପରେ ଆମେ ଆଉଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବା।
ତସ୍ଯାଥ ଵାକ୍ଯଂ ହରଯୋ ଽନୁମେନିରେ ତଥୈଵ ରାତ୍ରୀର୍ ଅପରାଶ୍ ଚତସ୍ରଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଦେଵଂ ସକଲେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଭ୍ରାତୃପ୍ରିଯଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଅଥୋ ଜଗାମ
ତାଙ୍କର କଥାକୁ ବାନରମାନେ ମନୋମନେ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ, ଏବଂ ଏଭଳି ଚାରି ରାତି ଦେବତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେ ଭାଇଙ୍କ ପ୍ରିୟ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ।
ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ନାମ ଜଗତ୍ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଯସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵାତ୍ ପ୍ରବଲୋ ଦଶାସ୍ଯଃ ଏଵଂ ତୁ ପଞ୍ଚାହମ୍ ଅଥୋଷିରେ ତେ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପିତଲିଙ୍ଗମ୍ ଅର୍ଚ୍ଯ
ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ବଶ ହୋଇଥିଲେ; ସେଠାରେ ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ରହିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜେ ଥାପିଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ ତତ୍ର କରୋତି ଵାଯୋଃ ସୁତୋ ଽନୁଗାମୀ ହନୁମାନ୍ ନୃପସ୍ଯ ଗଚ୍ଛନ୍ ନୃପେନ୍ଦ୍ରୋ ହନୁମନ୍ତମ୍ ଆହ ଲିଙ୍ଗାନି ସର୍ଵାଣି ଵିସର୍ଜଯସ୍ଵ
ସେଠାରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ସେବା କରୁଥିଲେ; ଯିବାବେଳେ ରାଜା ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗକୁ ଅପସାରଣ କର।'
ମତ୍ସ୍ଥାପିତାନ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମମନ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଭିସ୍ ତଥେତରୈଃ ଶଂକରକିଂକରୈଶ୍ ଚ ନୋଦ୍ଵାସ୍ଯ ପୂଜାଂ ପରଶଂକରେଣ ବାହ୍ଯଂ ସମାଯୋଜ୍ଯମ୍ ଅହୋ ଭଵସ୍ଯ
ମୋ ଦ୍ୱାରା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବାମାନେ ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେ ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ଥାପିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅପସାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପରଶଙ୍କରଙ୍କ ପୂଜା ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଭବଙ୍କ ପୂଜା ସହିତ ବାହ୍ୟ କ୍ରିୟା ମିଶାଇବା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ।
ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସୁସ୍ଥାସ୍ ତଦନାଦରେଣ ତେ ଖଡ୍ଗପତ୍ତ୍ରାଦିଷୁ ସଂଭଵନ୍ତି ଯେ ଽଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଃ ଶିଵଲିଙ୍ଗପୂଜାଂ ଵିଧାଯ କୃତ୍ଯଂ ନ ସମାଚରନ୍ତି
ଯେମାନେ ଅଦ୍ୱେଷରେ ଶିବଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଠିକ୍ ଭାବେ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ତଳୱାର ଓ ପତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି—ଏମିତି ଅନାସ୍ଥାବାନ୍ ଲୋକମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଥୋଚିତଂ ତେ ଯମକିଂକରୈର୍ ହି ପଚ୍ଯନ୍ତ ଏଵାଖିଲଦୁର୍ଗତୀଷୁ ରାମାଜ୍ଞଯା ଵାଯୁସୁତୋ ଜଗାମ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ନ ଚୋତ୍ପାଟଯିତୁଂ ଶଶାକ
ଯଥାଯଥିତ ଭାବେ ଏମିତି ଲୋକମାନେ ଯମର ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରେ ରାମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦଣ୍ଡିତ ହୁଅନ୍ତି; ବାୟୁପୁତ୍ର ତାପରେ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଇହାତରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉଖାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ ସ୍ଵପୁଚ୍ଛେନ ଗ୍ରହୀତୁକାମଃ ସଂଵେଷ୍ଟ୍ଯ ଲିଙ୍ଗଂ ତୁ ଵିସୃଷ୍ଟକାମଃ ନୈଵାଶକତ୍ ତନ୍ ମହଦ୍ ଅଦ୍ଭୁତଂ ସ୍ଯାତ୍ କପୀଶ୍ଵରାଣାଂ ନୃପତେସ୍ ତଥୈଵ
ତାପରେ, ପୁଛ ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଲିଙ୍ଗକୁ ଘେରି ଉଖାଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହି ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ବାନରମାନେ ଓ ରାଜା ପାଇଁ ଘଟିଲା।
କଶ୍ ଚାଲଯେଲ୍ ଲବ୍ଧମହାନୁଭାଵଂ ମହେଶଲିଙ୍ଗଂ ପୁରୁଷୋ ମନସ୍ଵୀ ତନ୍ ନିଶ୍ଚଲଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ମହାନୁଭାଵୋ ନୃପପ୍ରଵୀରଃ ସହସା ଜଗାମ
ମହେଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଥାପିଥିବା ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲିଙ୍ଗକୁ କିଏ ହଟାଇପାରିବ? ଏହା ଅଚଳ ଦେଖି, ସେ ମହାନ୍ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଵିପ୍ରାନ୍ ଅଥାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଵିଧାଯ ପୂଜାଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଚ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଦ୍ଧାତିଶୁଦ୍ଧେନ ହୃଦାଖିଲୈସ୍ ତୈର୍ ଲିଙ୍ଗାନି ସର୍ଵାଣି ନନାମ ରାମଃ
ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ପୂଜା କରି, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ନିଜ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
କିଷ୍କିନ୍ଧଵାସିପ୍ରଵରୈର୍ ଅଶେଷୈଃ ସଂସେଵିତଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଅତୋ ବଭୂଵ ଅତ୍ରାପ୍ଲଵାଦ୍ ଏଵ ମହାନ୍ତି ପାପାନ୍ଯ୍ ଅପି କ୍ଷଯଂ ଯାନ୍ତି ନ ସଂଶଯୋ ଽତ୍ର
ଏହିପରି, କିଷ୍କିନ୍ଧାର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ସେବନ କଲେ; ଏଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ପାପ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ପୁନଶ୍ ଚ ଗଙ୍ଗାଂ ପ୍ରଣନାମ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରସୀଦ ମାତର୍ ମମ ଗୌତମୀତି ଜଲ୍ପନ୍ ମୁହୁର୍ ଵିସ୍ମିତଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିର୍ ଵିଲୋକଯନ୍ ପ୍ରଣମନ୍ ଗୌତମୀଂ ତାମ୍
ପୁଣିଥରେ, ଭକ୍ତିରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ନମସ୍କାର କଲେ, 'ମୋତେ କୃପା କର, ମା, ଗୌତମୀ' ବୋଲି କହି, ପୁନିପୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ଭରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଓ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଅତୀଵ ପୁଣ୍ଯଂ କିଷ୍କିନ୍ଧତୀର୍ଥଂ ଵିବୁଧା ଵଦନ୍ତି ପଠେତ୍ ସ୍ମରେଦ୍ ଵାପି ଶୃଣୋତି ଭକ୍ତ୍ଯା ପାପାପହଂ କିଂ ପୁନଃ ସ୍ନାନଦାନୈଃ
ସେଇବେଳୁ, ଦେବତାମାନେ ଏହି କିଷ୍କିନ୍ଧା ତୀର୍ଥକୁ ବହୁତ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ବୋଲି କହନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ପଢ଼ନ୍ତି, ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଦୂର ହୁଏ—ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଦାନ କଲେ ତ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ।
ଵ୍ଯାସତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ପ୍ରାଚେତସମ୍ ଅତଃ ପରମ୍ ନାତଃ ପରତରଂ କିଂଚିତ୍ ପାଵନଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍
ପରେ ଯେଉଁ ତୀର୍ଥ 'ବ୍ୟାସତୀର୍ଥ' ନାମରେ ପରିଚିତ, ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କର ଏହି ତୀର୍ଥ; ଏଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର କିଛି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଦଶ ମେ ମାନସାଃ ପୁତ୍ରାଃ ସ୍ରଷ୍ଟାରୋ ଜଗତାମ୍ ଅପି ଅନ୍ତଂ ଜିଜ୍ଞାସଵସ୍ ତେ ଵୈ ପୃଥିଵ୍ଯା ଜଗ୍ମୁର୍ ଓଜସା
ମୋର ଦଶଜଣ ମନରେ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା; ସେମାନେ ସମାପ୍ତି ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପୃଥିବୀରେ ଶକ୍ତିରେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟାଃ ପୁନସ୍ ତେ ଽପି ଯାତାସ୍ ତାନ୍ ସମଵେକ୍ଷିତୁମ୍ ନୈଵ ତେ ଽପି ସମାଯାତା ଯେ ଗତାସ୍ ତେ ଗତା ଗତାଃ
ପୁଣି ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ, ପୁଣି ଯାତ୍ରା କଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଫେରିଲେ ନାହିଁ—ଯେଉଁମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ ସଦା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ତଦୋତ୍ପନ୍ନା ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା ଦିଵ୍ଯା ଆଙ୍ଗିରସୋ ମୁନେ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦାଃ
ତାପରେ, ହେ ମୁନି, ଦିବ୍ୟ ଆଙ୍ଗିରସ ଗୋତ୍ରର ବଡ଼ ପଣ୍ଡିତ ଋଷିମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ତେ ଽନୁଜ୍ଞାତା ଅଙ୍ଗିରସା ଗୁରୁଂ ନତ୍ଵା ତପୋଧନାଃ ତପସେ ନିଶ୍ଚିତାଃ ସର୍ଵେ ନୈଵ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମାତରମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ସମସ୍ତେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଚାଲିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ମାଆଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଧିକା ମାତା ଗୁରୁଭ୍ଯୋ ଗୌରଵେଣ ହି ତଦା ନାରଦ କୋପେନ ସା ଶଶାପ ତଦାତ୍ମଜାନ୍
ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ମାଆଙ୍କୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଗୁରୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ। ସେତେବେଳେ, ନାରଦଙ୍କର ମାଆ କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ମାମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ଯେ ପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତାଶ୍ ଚରିତୁଂ ତପଃ ସର୍ଵୈର୍ ଅପି ପ୍ରକାରୈସ୍ ତନ୍ ନ ତେଷାଂ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଏଷ୍ଯତି
"ମୋତେ ଅବହେଳା କରି, ଯେଉଁ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇବେ ନାହିଁ।"
ନାନାଦେଶାଂଶ୍ ଚ ଚିନ୍ଵାନାସ୍ ତପଃସିଦ୍ଧିଂ ନ ଯାନ୍ତି ଚ ଵିଘ୍ନମ୍ ଅନ୍ଵେତି ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ଧାଵତଃ
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଖୋଜିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ସଫଳତା ପାଇଲେ ନାହିଁ; ସମସ୍ତେ ଯେଉଁଠାରେ ଯାଉଥିଲେ, ବିପଦ ସେମାନଙ୍କୁ ଚାଲିଚାଲି ଲାଗିଥିଲା।
କ୍ଵାପି ତଦ୍ ରାକ୍ଷସୈର୍ ଵିଘ୍ନଂ କ୍ଵାପି ତନ୍ ମାନୁଷୈର୍ ଅଭୂତ୍ ପ୍ରମଦାଭିଃ କ୍ଵଚିଚ୍ ଚାପି କ୍ଵାପି ତଦ୍ଦେହଦୋଷତଃ
କେଉଁଠି ରାକ୍ଷସମାନେ ବାଧା ଦେଲେ, କେଉଁଠି ମଣିଷମାନେ, କେଉଁଠି ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀମାନେ, ଆଉ କେଉଁଠି ନିଜ ଦେହର ଦୁର୍ବଳତା ଦ୍ୱାରା ବିପଦ ଆସିଲା।
ଏଵଂ ତୁ ଭ୍ରମମାଣାସ୍ ତେ ଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ତପୋନିଧିମ୍ ଅଗସ୍ତ୍ଯଂ ତପତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କୁମ୍ଭଯୋନିଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଘୁରୁଘୁରି, ସମସ୍ତେ ତପସ୍ୟାର ଧନାଗାର, ତପସ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ନମସ୍କୃତ୍ଵା ହ୍ଯ୍ ଆଙ୍ଗିରସା ହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵାଃ ଦକ୍ଷିଣାଶାପତିଂ ଶାନ୍ତଂ ଵିନୀତାଃ ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଉଦ୍ଯତାଃ
ଅଗ୍ନିବଂଶର ଆଙ୍ଗିରସ ସନ୍ତାନମାନେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ନାଥ, ଶାନ୍ତ ଓ ବିନୟୀ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପଚାରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।