ଭଵିଷ୍ଯସି ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠେ ସର୍ଵତୀର୍ଥୈଃ ସମନ୍ଵିତା ଯାନି କାନି ଚ ତୀର୍ଥାନି ସ୍ଵର୍ଗମୃତ୍ଯୁରସାତଲେ ତ୍ଵାଂ ସ୍ନାତୁଂ ତାନି ଯାସ୍ଯନ୍ତି ମଯି ସିଂହସ୍ଥିତେ ଽମ୍ବିକେ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ସହିତ ସରିତ୍ସ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ। ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ପାତାଳରେ ଯେଉଁ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସିଂହରାଶିରେ ମୋ ଥିବାବେଳେ ସେମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆସିବେ, ହେ ମା।
ଧନ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯମ୍ ଆଯୁଷ୍ଯମ୍ ଆରୋଗ୍ଯଶ୍ରୀଵିଵର୍ଧନମ୍ ସୌଭାଗ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯଜନନଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଆନନ୍ଦନାମକମ୍
ଆନନ୍ଦ ନାମକ ତୀର୍ଥ ଧନ୍ୟତା, କୀର୍ତ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀ ବୃଦ୍ଧି କରେ, ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ତତ୍ର ପଞ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ତୀର୍ଥାନ୍ଯ୍ ଆହ ସ ଗୌତମଃ ସ୍ମରଣାତ୍ ପଠନାଦ୍ ଵାପି ଇଷ୍ଟୈଃ ସଂଯୁଜ୍ଯତେ ସଦା
ସେଠି ଗୌତମ ପଞ୍ଚହଜାର ତୀର୍ଥ ଘୋଷଣା କଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କିମ୍ବା ପାଠ କଲେ, ମନୋରଥ ସଦା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଶିଵସ୍ଯାତ୍ର ନିଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ନନ୍ଦୀ ଗଙ୍ଗାତଟେ ଽନିଶମ୍ ସାକ୍ଷାଚ୍ ଚରତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଧର୍ମସ୍ ତସ୍ମାନ୍ ନନ୍ଦୀତଟଂ ସ୍ମୃତମ୍ ଆନନ୍ଦମ୍ ଅପି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ସର୍ଵାନନ୍ଦଵିଵର୍ଧନାତ୍
ଏଠି ଯେଉଁଠାରେ ଶିବ ବସିଛନ୍ତି, ନନ୍ଦୀ ସଦା ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଚରଣ କରନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ ଏହାକୁ ନନ୍ଦୀତଟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ଆନନ୍ଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ବୃଦ୍ଧି କରେ।
ଭାଵତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯତ୍ର ସାକ୍ଷାଦ୍ ଭଵଃ ସ୍ଥିତଃ ଅଶେଷଜଗଦନ୍ତସ୍ଥୋ ଭୂତାତ୍ମା ସଚ୍ଚିଦାକୃତିଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଭବ ଥିବେ, ସେଠିକୁ 'ଭାବତୀର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ସେ ଭବ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ସତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦ ।
ତତ୍ରେମାଂ ଶୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି କଥାଂ ପୁଣ୍ଯତମାଂ ଶୁଭାମ୍ ସୂର୍ଯଵଂଶକରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ଧୁରଂଧରଃ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ କଥା କହିବି; ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଏକ ମହାନ ବୀର, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ରାଜାଙ୍କ ବିଷୟରେ ।
ପ୍ରାଚୀନବର୍ହିର୍ ଆଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵଧର୍ମେଷୁ ପାରଗଃ ତିସ୍ରଃ କୋଟ୍ଯୋ ଽର୍ଧକୋଟିଶ୍ ଚ ଵର୍ଷାଣାଂ ରାଜ୍ଯ ଆସ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ପ୍ରାଚୀନବର୍ହି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତିରିସ ଲକ୍ଷ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ତସ୍ଯେଦୃଶଂ ଵ୍ରତଂ ଚାସୀଦ୍ ଯଦ୍ ଅହଂ ଯୌଵନଚ୍ଯୁତଃ ଭଵେଯଂ ପ୍ରିଯଯା ଵାପି ପୁତ୍ରୈର୍ ଵା ପ୍ରିଯଵସ୍ତୁଭିଃ
ତାଙ୍କର ଏମିତି ଏକ ବ୍ରତ ଥିଲା: ଯେତେବେଳେ ମୋର ଯୌବନ ଶେଷ ହେବ, ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ କିମ୍ବା ପ୍ରିୟ ସମ୍ପତ୍ତି ଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବି—
ଵିଯୁଜ୍ଯେଯଂ ତତୋ ରାଜ୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯେ ଽହଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ଵିଵେକିନାଂ କୁଲୀନାନାମ୍ ଇଦମ୍ ଏଵୋଚିତଂ ନୃଣାମ୍
—ସେତେବେଳେ ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ଛାଡିଦେବି; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଉତ୍ତମ କୁଳର ଓ ବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ।
ସ୍ଥୀଯତେ ଵିଜନେ କ୍ଵାପି ଵିରକ୍ତୈର୍ ଵିଭଵକ୍ଷଯେ ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଶାସତି ମହୀଂ ନ ଵିଯୋଗଃ ପ୍ରିଯୈଃ କ୍ଵଚିତ୍
ଧନ ହରାଇ ଯାଇଥିବା ବେଳେ ଯେଉଁମାନେ ନିରାସକ୍ତ ହୋଇ, କୌଣସି ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରନ୍ତି, ପ୍ରିୟ ଲୋକମାନେଠାରୁ କେବେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବେ ନାହିଁ ।
ନାଧିଵ୍ଯାଧୀ ନ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଂ ନ ବନ୍ଧୁକଲହୋ ନୃଣାମ୍ ତସ୍ମିଞ୍ ଶାସତି ରାଜ୍ଯଂ ତୁ ନ ଚ କଶ୍ଚିଦ୍ ଵିଯୁଜ୍ଯତେ
ସେ ରାଜ୍ୟରେ ରୋଗ, ଦୁଃଖ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଝଗଡା କେବେ ହୁଏନାହିଁ; ସେ ରାଜା ଶାସନ କରୁଥିବା ବେଳେ କେହି କେହିଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉନାହିଁ ।
ତତଃ ପୁତ୍ରାର୍ଥମ୍ ଅକରୋଦ୍ ଯଜ୍ଞଂ ରାଜା ମହାମତିଃ ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ଵରଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ତାପରେ, ପୁଅ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ଏକ ବଳି କରିଥିଲେ; ତାହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତ ବର ଦେଲେ ।
ଗୌତମୀତୀରସଂସ୍ଥାଯ ରାଜ୍ଞେ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ପୁତ୍ରଂ ଦେହୀତି ରାଜା ଵୈ ଭଵଂ ପ୍ରାହ ସ ଭାର୍ଯଯା
ଗୌତମୀ ନଦୀ କୂଳରେ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ରାଜାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଭବଙ୍କୁ ପୁଅ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ।
ଭଵଃ ପ୍ରାହ ନୃପଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପଶ୍ଯ ନେତ୍ରଂ ତୃତୀଯକମ୍ ତତଃ ପଶ୍ଯତି ରାଜେନ୍ଦ୍ରେ ଭଵସ୍ଯାକ୍ଷି ତୁ ମାନଦ
ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭବ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖ'; ତାପରେ, ରାଜା ଭବଙ୍କ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିଲେ ।
ଚକ୍ଷୁର୍ଦୀପ୍ତ୍ଯାଭଵତ୍ ପୁତ୍ରୋ ମହିମା ନାମ ଵିଶ୍ରୁତଃ ଯେନାକାରି ସ୍ତୁତିଃ ପୁଣ୍ଯା ମହିମ୍ନ ଇତି ଵିଶ୍ରୁତା
ସେ ଚକ୍ଷୁର ତେଜରୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହାର ନାମ ମହିମା ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା 'ମହିମ୍ନ' ନାମକ ପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହେଲା ।
କିମ୍ ଅଲଭ୍ଯଂ ଭଗଵତି ପ୍ରସନ୍ନେ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକେ ଯଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନୁଵର୍ତନ୍ତେ ହରିବ୍ରହ୍ମାଦଯଃ ସୁରାଃ
ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ୍ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋନ୍ତି, ତେବେ କଣସି ଜିନିଷ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଅଛି କି? ଯାହାଙ୍କୁ ହରି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ।
ପ୍ରାପ୍ତପୁତ୍ରଶ୍ ଚ ନୃପତିସ୍ ତୀର୍ଥଶ୍ରୈଷ୍ଠ୍ଯମ୍ ଅଯାଚତ ମହାପାପମହାରୋଗମହାଵ୍ଯସନିନାଂ ନୃଣାମ୍
ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜା ମିଳିଲାପରେ, ସେ ତୀର୍ଥର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଚାହିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମହାପାପ, ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଓ ବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇପାରିବେ ।
ନାନାଵିପଦ୍ଗଣାର୍ତାନାଂ ସର୍ଵାଭିମତଲବ୍ଧଯେ ପ୍ରାଦାଜ୍ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯଂ ଭଵଶ୍ ଚାପି ଭାଵତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ବିଭିନ୍ନ ବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ, ଭବ ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେଲେ; ଏହିଠାରୁ ଏହାକୁ 'ଭାବତୀର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ତତ୍ର ସ୍ନାନେନ ଦାନେନ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ଭଵପ୍ରସାଦାଦ୍ ଅଭଵତ୍ ସୁତଃ ପ୍ରାଚୀନବର୍ହିଷଃ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ଦାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ; ଭବଙ୍କ କୃପାରେ ପ୍ରାଚୀନବର୍ହିଙ୍କୁ ପୁଅ ମିଳିଥିଲା ।
ମହିମା ଗୌତମୀତୀରେ ଭାଵତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ ତତ୍ର ସପ୍ତତି ତୀର୍ଥାନି ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅଖିଲଦାନି ଚ
ମହିମା ଗୌତମୀ ନଦୀ କୂଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ସେଠିକୁ 'ଭାବତୀର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ସେଠାରେ ସତରିଟି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ ।
ସହସ୍ରକୁଣ୍ଡମ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ତୀର୍ଥଂ ଵେଦଵିଦୋ ଵିଦୁଃ ଯସ୍ଯ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସୁଖୀ ସଂପଦ୍ଯତେ ନରଃ
ବେଦଜ୍ଞମାନେ ଏକ 'ସହସ୍ରକୁଣ୍ଡ' ନାମକ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ ଜାଣନ୍ତି; ଏହାକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ସୁଖୀ ହୋଇଯାଏ ।
ପୁରା ଦାଶରଥୀ ରାମଃ ସେତୁଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ମହାର୍ଣଵେ ଲଙ୍କାଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ରିପୂନ୍ ହତ୍ଵା ରାଵଣାଦୀନ୍ ରଣେ ଶରୈଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଦାଶରଥୀ ରାମ ମହାସାଗର ଉପରେ ସେତୁ ବାନ୍ଧି, ଲଙ୍କାକୁ ଜଳାଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ରାବଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବାଣରେ ମାରିଥିଲେ ।
ଵୈଦେହୀଂ ଚ ସମାସାଦ୍ଯ ରାମୋ ଵଚନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍ ପଶ୍ଯତ୍ସୁ ଲୋକପାଲେଷୁ ତସ୍ଯାଚାର୍ଯେ ପୁରଃ ସ୍ଥିତେ
ରାମ ଜଣେଇଦେହୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଆସି, ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ଓ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଆଗରେ ଉଭା ଥିବା ସମୟରେ, କଥା କହିଲେ।
ଅଗ୍ନୌ ଶୁଦ୍ଧିଗତାଂ ସୀତାଂ ରାମୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣସଂନିଧୌ ଏହି ଵୈଦେହି ଶୁଦ୍ଧାସି ଅଙ୍କମ୍ ଆରୋଢୁମ୍ ଅର୍ହସି
ଅଗ୍ନିରେ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରାମ କହିଲେ, 'ଆସ, ଜଣେଇଦେହୀ, ତୁମେ ପବିତ୍ର; ମୋ ଚାକରେ ବସିବାର ଯୋଗ୍ୟ ଅଛ।'
ନେତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ତଦା ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅଙ୍ଗଦୋ ହନୁମାଂସ୍ ତଥା ଅଯୋଧ୍ଯାଯାଂ ତୁ ଵୈଦେହି ସାର୍ଧଂ ଯାମଃ ସୁହୃଜ୍ଜନୈଃ
ତେବେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅଙ୍ଗଦ ଓ ହନୁମାନ କହିଲେ, 'ନାହିଁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜଣେଇଦେହୀ ଓ ଆମ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଚଳିବା।'
ତତ୍ର ଶୁଦ୍ଧିମ୍ ଅଵାପ୍ଯାଥ ପୁନର୍ ଭ୍ରାତୃଷୁ ମାତୃଷୁ ଲୌକିକେଷ୍ଵ୍ ଅପି ପଶ୍ଯତ୍ସୁ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧା ନୃପାତ୍ମଜା
ସେଠାରେ ପୁନି ପବିତ୍ରତା ଲାଭ କରି, ଭାଇମାନେ, ମାଆମାନେ ଓ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ଘୋଷଣା କରାଗଲା।
ଅଯୋଧ୍ଯାଯାଂ ସୁପୁଣ୍ଯେ ଽହ୍ନି ଅଙ୍କମ୍ ଆରୋଢୁମ୍ ଅର୍ହସି ଅସ୍ଯାଶ୍ ଚରିତ୍ରଵିଷଯେ ସଂଦେହଃ କସ୍ଯ ଜାଯତେ
ଆୟୋଧ୍ୟାରେ ଅତି ପୁଣ୍ୟ ଦିନରେ, ତୁମେ ଚାକରେ ବସିବାର ଯୋଗ୍ୟ; ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ବିଷୟରେ କାହାର ସନ୍ଦେହ ହେବ?
ଲୋକାପଵାଦସ୍ ତଦ୍ ଅପି ନିରସ୍ଯଃ ସ୍ଵଜନେଷୁ ହି ତଯୋର୍ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ ସଵିଭୀଷଣଃ
ତଥାପି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅପବାଦ ଆସିଥାଏ, ସେଠାରେ ନିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାହା ଦୂର କରିବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କ କଥାକୁ ଅଗ୍ରହଣ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ବିଭୀଷଣ ଏକାଠି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ରାମଶ୍ ଚ ଜାମ୍ବଵାଂଶ୍ ଚୈଵ ତାମ୍ ଆହ୍ଵଯନ୍ ନୃପାତ୍ମଜାମ୍ ସ୍ଵସ୍ତୀତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତା ଦେଵତାଭୀ ରାଜ୍ଞୋ ଽଙ୍କଂ ଚାରୁରୋହ ସା
ରାମ ଓ ଜାମ୍ବବାନ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଡାକିଲେ; ଦେବତାମାନେ 'ଶୁଭ ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ, ଏବଂ ସେ ରାଜାଙ୍କ ଚାକରେ ବସିଲେ।
ମୁଦିତାସ୍ ତେ ଯଯୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ପୁଷ୍ପକେଣ ଵିରାଜତା ଅଯୋଧ୍ଯାଂ ନଗରୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତଥା ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵକଂ ତୁ ଯତ୍
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ରୂପେ ଚମତ୍କାର ପୁଷ୍ପକ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।