ଉପଵିଷ୍ଟଂ ସୁଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ପୂଜିତଂ ଚ ଯଥାଵିଧି ପର୍ଯପୃଚ୍ଛଦ୍ ଦୈତ୍ଯଗୁରୁସ୍ ତଦାଗମନକାରଣମ୍
ସେ ବସି ଭଲଭାବେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଯଥାଯଥି ଆଦର ପାଇଲେ, ଦୈତ୍ୟ ଗୁରୁ ତାଙ୍କ ଆସିବାର କାରଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଗୃହାଗତସ୍ଯ ଵିମୁଖାଃ ଶତ୍ରଵୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମା ନହି ତସ୍ମୈ ସ ଵିସ୍ତରେଣାହ ଭାର୍ଯାହରଣମ୍ ଆଦିତଃ
ଘରକୁ ଆସିଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ମଧ୍ୟ କେବେ ଅପ୍ରସନ୍ନ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହିପରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭରୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅପହରଣର କଥା ସବୁ ଖୋଲାସା କଲେ।
ବୃହସ୍ପତେସ୍ ତଦା ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୋପାନ୍ଵିତଃ କଵିଃ ଅପରାଧଂ ତୁ ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମେନେ ଶିଷ୍ଯସ୍ଯ ନାରଦ ଅତିକ୍ରମମ୍ ଇମଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୋପାତ୍ କଵିର୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କବି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ନାରଦ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଅତିକ୍ରମ ଶୁଣି, ଏକ ଅପରାଧ ଭାବେ ମନେ କଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ କବି କହିଲେ।
ତଦା ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ତଦା ପାସ୍ଯେ ତଦା ସ୍ଵପ୍ସ୍ଯେ ତଦା ଵଦେ ଯଦାନଯେ ପ୍ରିଯାଂ ଭ୍ରାତସ୍ ତଵ ଭାର୍ଯାଂ ପରାର୍ଦିତାମ୍
ମୁଁ ସେତେବେଳେ ଖାଇବି, ପିଇବି, ଶୁଅବି ଏବଂ କଥା କହିବି—ଯେତେବେଳେ, ଭାଇ, ତୁମର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ, ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିଆସିବେ।
ତାମ୍ ଆନୀଯ ଭଵଂ ପୂଜ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଶପ୍ତ୍ଵା ଗୁରୁଦ୍ରୁହମ୍ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ମହାବାହୋ ଶୃଣୁ ଵାଚଂ ଗ୍ରହେଶ୍ଵର
ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ଆଦର କର, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୁରୁଦ୍ରୋହ ପାଇଁ ଶାପ ଦେ, ଏବଂ ତାପରେ ମୁଁ ଖାଇବି—ବଳବାନ ଗ୍ରହପତି, ମୋ କଥା ଶୁଣ।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ଜୀଵେନ ଦୈତ୍ଯାଚାର୍ଯୋ ଜଗାମ ହ ଶିଵମ୍ ଆରାଧ୍ଯ ଯତ୍ନେନ ପରଂ ସାମର୍ଥ୍ଯମ୍ ଆପ୍ତଵାନ୍
ଏପରି କହି, ଦୈତ୍ୟ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଜୀବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ; ଶିବଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଲାଭ କଲେ।
ଵରାନ୍ ଅଵାପ୍ଯ ଵିଵିଧାଞ୍ ଶଂକରାଦ୍ ଭାଵପୂଜିତାତ୍ ଶିଵପ୍ରସାଦାତ୍ କିଂ ନାମ ଦେହିନାମ୍ ଇହ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ଭାବପୂଜିତ ଶିବଙ୍କ ଦୟାରେ ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ବିଭିନ୍ନ ବର ପାଇ ପାରିଲେ, ଏହି ଜଗତରେ ଦେହଧାରୀ ଲୋକମାନେ ପାଇ ପାରିବାକୁ କ'ଣ ଅସମ୍ଭବ?
ଜଗାମ ଶୁକ୍ରୋ ଜୀଵେନ ତାରଯା ଯତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ ଵର୍ତତେ ତଂ ଶଶାପୋଚ୍ଚୈଃ ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ଚନ୍ଦ୍ର ମେ ଵଚଃ
ଶୁକ୍ର ଜୀବଙ୍କ ସହିତ ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ବସୁଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ କହିଲେ, 'ଚନ୍ଦ୍ର, ମୋ କଥା ଶୁଣ।'
ଯସ୍ମାତ୍ ପାପତରଂ କର୍ମ ତ୍ଵଯା ପାପ ମଦାତ୍ କୃତମ୍ କୁଷ୍ଠୀ ଭୂଯାସ୍ ତତଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଶଶାପୈଵଂ ରୁଷା କଵିଃ
ତୁମେ ଅହଂକାରରେ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଏହିପରି ପାପ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ହେଉ—ଏଭଳି କବି ରାଗରେ ଶାପ ଦେଲେ।
କଵିଶାପପ୍ରଦଗ୍ଧୋ ଽଭୂତ୍ ତଦୈଵ ମୃଗଲାଞ୍ଛନଃ ପ୍ରାପୁଃ କ୍ଷଯଂ ନ କେ ନାମ ଗୁରୁସ୍ଵାମିସଖିଦ୍ରୁହଃ
କବିଙ୍କ ଶାପରେ ଦହିଗଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ମୃଗଚିହ୍ନିତ ହେଲେ। ଗୁରୁ, ସ୍ୱାମୀ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇ କିଏ ଅନ୍ତର୍ଗତ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ?
ତତ୍ଯାଜ ତାଂ ସ ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଽପି ତାଂ ତାରାଂ ଜଗୃହେ କଵିଃ ଶୁକ୍ରୋ ଽପି ଦେଵାନ୍ ଆହୂଯ ଋଷୀନ୍ ପିତୃଗଣାଂସ୍ ତଥା
ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ, କବି ତାରାଙ୍କୁ ନେଲେ। ଶୁକ୍ର ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ନଦୀର୍ ନଦାଂଶ୍ ଚ ଵିଵିଧାନ୍ ଓଷଧୀଶ୍ ଚ ପତିଵ୍ରତାଃ ତତଃ ସଂପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଆରେଭେ ତାରାଵୃତ୍ତଵିନିଷ୍କ୍ରଯମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ନଦୀ, ନଦୀଦେବତା ଓ ପତିବ୍ରତା ଔଷଧୀମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତାରାଙ୍କ ବିବାଦର ସମାଧାନ ଖୋଜିବାକୁ।
ତତଃ ଶ୍ରୁତିଃ ସୁରାନ୍ ଆହ ଗୌତମ୍ଯାଂ ଭକ୍ତିତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇଯମ୍ ସ୍ନାନଂ କରୋତୁ ଜୀଵେନ ତାରା ପୂତା ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟବାଣୀ କହିଲା: 'ତାରା ଯଦି ଗୌତମୀ ନଦୀରେ ଭକ୍ତିସହିତ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ପବିତ୍ର ହେବେ।'
ରହସ୍ଯମ୍ ଏତତ୍ ପରମଂ ନ କଥ୍ଯଂ ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍ ସର୍ଵାସ୍ଵ୍ ଅପି ଦଶାସ୍ଵ୍ ଏହ ଶରଣଂ ଗୌତମୀ ନୃଣାମ୍
ଏହା ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁପ୍ତ ତଥ୍ୟ, କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଗୌତମୀ ନଦୀ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।
ତଥାକରୋଚ୍ ଚୈଵ ତାରା ଭର୍ତ୍ରା ସ୍ନାନଂ ଯଥାଵିଧି ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିର୍ ଅଭୂତ୍ ତତ୍ର ଜଯଶବ୍ଦୋ ଵ୍ଯଵର୍ତତ
ତାରା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ନିୟମିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କଲେ। ସେଠାରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା ଓ ଜୟଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା।
ପୁନର୍ ଵୈ ଦେଵା ଅଦଦୁଃ ପୁନର୍ ମନୁଷ୍ଯା ଉତ ରାଜାନଃ ସତ୍ଯଂ କୃଣ୍ଵାନା ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ ପୁନର୍ ଦଦୁଃ
ପୁଣିଥରେ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରାଜାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜାୟକୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ସେମାନେ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ପୁନର୍ ଦତ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ କୃତାଂ ଦେଵୈର୍ ଅକଲ୍ମଷାମ୍ ସର୍ଵଂ କ୍ଷେମମ୍ ଅଭୂତ୍ ତତ୍ର ତସ୍ମାତ୍ ତୀର୍ଥଂ ମହାମୁନେ
ଦେବତାମାନେ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜାୟକୁ ଫେରାଇଦେଲେ, ସେଠାରେ ସବୁ କିଛି ଶାନ୍ତି ହେଲା। ଏହି କାରଣରୁ, ମହାମୁନି, ସେଠି ତୀର୍ଥ ହେଲା।
ପୁନର୍ ଦତ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଜାଯାଂ କୃତାଂ ଦେଵୈର୍ ଅକଲ୍ମଷାମ୍ ସର୍ଵଂ କ୍ଷେମମ୍ ଅଭୂତ୍ ତତ୍ର ତସ୍ମାତ୍ ତୀର୍ଥଂ ମହାମୁନେ ତଦ୍ ଅଭୂତ୍ ସକଲାଘୌଘଧ୍ଵଂସନଂ ସର୍ଵକାମଦମ୍ ଆନନ୍ଦଂ କ୍ଷେମମ୍ ଅଭଵତ୍ ସୁରାଣାମ୍ ଅସୁରାରିଣାମ୍
ଦେବତାମାନେ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜାୟକୁ ପୁଣି ଫେରାଇଦେଲେ, ସେଠାରେ ସବୁ କିଛି ଶାନ୍ତି ହେଲା। ଏହି କାରଣରୁ, ମହାମୁନି, ସେ ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ଦେବତା ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଓ କ୍ଷେମ ଦେଇଥାଏ।
ବୃହସ୍ପତେଶ୍ ଚ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ତାରାଯାଶ୍ ଚ ଵିଶେଷତଃ ପରମାନନ୍ଦମ୍ ଆପନ୍ନୋ ଗୁରୁର୍ ଗଙ୍ଗାମ୍ ଅଭାଷତ
ବୃହସ୍ପତି, ଶୁକ୍ର ଓ ବିଶେଷ କରି ତାରା ପାଇଁ, ଗୁରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵଂ ଗୌତମି ସଦା ପୂଜ୍ଯା ସର୍ଵେଷାମ୍ ଅପି ମୁକ୍ତିଦା ଵିଶେଷତସ୍ ତୁ ସିଂହସ୍ଥେ ମଯି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପାଵନୀ
ହେ ଗୌତମୀ, ତୁମେ ସଦା ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଉଥିବା। ବିଶେଷ କରି, ମୁଁ ସିଂହରାଶିରେ ଥିଲେ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କର।
ଭଵିଷ୍ଯସି ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠେ ସର୍ଵତୀର୍ଥୈଃ ସମନ୍ଵିତା ଯାନି କାନି ଚ ତୀର୍ଥାନି ସ୍ଵର୍ଗମୃତ୍ଯୁରସାତଲେ ତ୍ଵାଂ ସ୍ନାତୁଂ ତାନି ଯାସ୍ଯନ୍ତି ମଯି ସିଂହସ୍ଥିତେ ଽମ୍ବିକେ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ସହିତ ସରିତ୍ସ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ। ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ପାତାଳରେ ଯେଉଁ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସିଂହରାଶିରେ ମୋ ଥିବାବେଳେ ସେମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆସିବେ, ହେ ମା।
ଧନ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯମ୍ ଆଯୁଷ୍ଯମ୍ ଆରୋଗ୍ଯଶ୍ରୀଵିଵର୍ଧନମ୍ ସୌଭାଗ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯଜନନଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଆନନ୍ଦନାମକମ୍
ଆନନ୍ଦ ନାମକ ତୀର୍ଥ ଧନ୍ୟତା, କୀର୍ତ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀ ବୃଦ୍ଧି କରେ, ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ତତ୍ର ପଞ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ତୀର୍ଥାନ୍ଯ୍ ଆହ ସ ଗୌତମଃ ସ୍ମରଣାତ୍ ପଠନାଦ୍ ଵାପି ଇଷ୍ଟୈଃ ସଂଯୁଜ୍ଯତେ ସଦା
ସେଠି ଗୌତମ ପଞ୍ଚହଜାର ତୀର୍ଥ ଘୋଷଣା କଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କିମ୍ବା ପାଠ କଲେ, ମନୋରଥ ସଦା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଶିଵସ୍ଯାତ୍ର ନିଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ନନ୍ଦୀ ଗଙ୍ଗାତଟେ ଽନିଶମ୍ ସାକ୍ଷାଚ୍ ଚରତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଧର୍ମସ୍ ତସ୍ମାନ୍ ନନ୍ଦୀତଟଂ ସ୍ମୃତମ୍ ଆନନ୍ଦମ୍ ଅପି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ସର୍ଵାନନ୍ଦଵିଵର୍ଧନାତ୍
ଏଠି ଯେଉଁଠାରେ ଶିବ ବସିଛନ୍ତି, ନନ୍ଦୀ ସଦା ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଚରଣ କରନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ ଏହାକୁ ନନ୍ଦୀତଟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ଆନନ୍ଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ବୃଦ୍ଧି କରେ।
ଭାଵତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯତ୍ର ସାକ୍ଷାଦ୍ ଭଵଃ ସ୍ଥିତଃ ଅଶେଷଜଗଦନ୍ତସ୍ଥୋ ଭୂତାତ୍ମା ସଚ୍ଚିଦାକୃତିଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଭବ ଥିବେ, ସେଠିକୁ 'ଭାବତୀର୍ଥ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ସେ ଭବ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ସତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦ ।
ତତ୍ରେମାଂ ଶୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି କଥାଂ ପୁଣ୍ଯତମାଂ ଶୁଭାମ୍ ସୂର୍ଯଵଂଶକରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ଧୁରଂଧରଃ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ କଥା କହିବି; ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଏକ ମହାନ ବୀର, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ରାଜାଙ୍କ ବିଷୟରେ ।
ପ୍ରାଚୀନବର୍ହିର୍ ଆଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵଧର୍ମେଷୁ ପାରଗଃ ତିସ୍ରଃ କୋଟ୍ଯୋ ଽର୍ଧକୋଟିଶ୍ ଚ ଵର୍ଷାଣାଂ ରାଜ୍ଯ ଆସ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ପ୍ରାଚୀନବର୍ହି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତିରିସ ଲକ୍ଷ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ତସ୍ଯେଦୃଶଂ ଵ୍ରତଂ ଚାସୀଦ୍ ଯଦ୍ ଅହଂ ଯୌଵନଚ୍ଯୁତଃ ଭଵେଯଂ ପ୍ରିଯଯା ଵାପି ପୁତ୍ରୈର୍ ଵା ପ୍ରିଯଵସ୍ତୁଭିଃ
ତାଙ୍କର ଏମିତି ଏକ ବ୍ରତ ଥିଲା: ଯେତେବେଳେ ମୋର ଯୌବନ ଶେଷ ହେବ, ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ କିମ୍ବା ପ୍ରିୟ ସମ୍ପତ୍ତି ଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବି—
ଵିଯୁଜ୍ଯେଯଂ ତତୋ ରାଜ୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯେ ଽହଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ଵିଵେକିନାଂ କୁଲୀନାନାମ୍ ଇଦମ୍ ଏଵୋଚିତଂ ନୃଣାମ୍
—ସେତେବେଳେ ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ଛାଡିଦେବି; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଉତ୍ତମ କୁଳର ଓ ବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ।
ସ୍ଥୀଯତେ ଵିଜନେ କ୍ଵାପି ଵିରକ୍ତୈର୍ ଵିଭଵକ୍ଷଯେ ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଶାସତି ମହୀଂ ନ ଵିଯୋଗଃ ପ୍ରିଯୈଃ କ୍ଵଚିତ୍
ଧନ ହରାଇ ଯାଇଥିବା ବେଳେ ଯେଉଁମାନେ ନିରାସକ୍ତ ହୋଇ, କୌଣସି ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରନ୍ତି, ପ୍ରିୟ ଲୋକମାନେଠାରୁ କେବେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବେ ନାହିଁ ।