ପଥି ଗଚ୍ଛନ୍ କଦାଚିତ୍ ସ ଜୀଗର୍ତେର୍ ମଧ୍ଯମଃ ସୁତଃ ଶୁଶ୍ରାଵ ରୁଦତୋ ଵାଣୀଂ ପିଶାଚସ୍ଯ ମୁହୁର୍ ମୁହୁଃ
ଏକ ଦିନ, ଜୀଗର୍ତିର ମଧ୍ୟମ ପୁଅ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲୁଥିବାବେଳେ, ପିଶାଚର କାନ୍ଦିବା ଶବ୍ଦକୁ ପୁନିପୁନି ଶୁଣିଲା ।
ପୁତ୍ରକ୍ରେତୁର୍ ବ୍ରହ୍ମହନ୍ତୁର୍ ଜୀଗର୍ତେସ୍ ତୁ ପିତୁସ୍ ତଦା ପାପିନଃ ପୁତ୍ରଵିକ୍ରେତୁର୍ ବ୍ରହ୍ମହନ୍ତୁଃ ପିତୁଶ୍ ଚ ତାମ୍
ସେ ସମୟରେ, ପୁଅ ବେଚିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଏବଂ ଜୀଗର୍ତି ପିତାଙ୍କର ପାପ—ଏହି ତିନି ପାପ ସମୟରେ ଏକାଠି ହେଲା ।
ଶୁନଃଶେପସ୍ ତଦୋଵାଚ କୋ ଭଵାନ୍ ଅତିଦୁଃଖିତଃ ଜୀଗର୍ତିର୍ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ଦୁଃଖାଚ୍ ଛୁନଃଶେପପିତା ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ତାପରେ ଶୁନଃଶେପ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, 'ତୁମେ କିଏ, ଏତେ ଦୁଃଖରେ ଅଛ?' ଜୀଗର୍ତି ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଶୁନଃଶେପର ପିତା ।'
ପାପୀଯସୀଂ କ୍ରିଯାଂ କୃତ୍ଵା ଯୋନିଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଦାରୁଣାମ୍ ନରକେଷ୍ଵ୍ ଅଥ ପକ୍ଵଶ୍ ଚ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽନ୍ତରାଲକମ୍ ଯେ ଯେ ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମାଣସ୍ ତେଷାଂ ତେଷାମ୍ ଇଯଂ ଗତିଃ
ଅତି ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରି, ମୁଁ ଦାରୁଣ ଜନ୍ମ ପାଇଛି । ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରି, ପୁନି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତରାଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି । ଯେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଭାଗ୍ୟ ।
ଜୀଗର୍ତିପୁତ୍ରସ୍ ତମ୍ ଉଵାଚ ଦୁଃଖାତ୍ ସୋ ଽହଂ ସୁତସ୍ ତେ ମମ ଦୋଷେଣ ତାତ ଵିକ୍ରୀତ୍ଵା ମାଂ ନରକାନ୍ ଏଵମ୍ ଆପ୍ତସ୍ ତତଃ କରିଷ୍ଯେ ସ୍ଵର୍ଗତଂ ତ୍ଵାମ୍ ଇଦାନୀମ୍
ଜୀଗର୍ତିର ପୁଅ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, 'ତାତା, ମୋ ଦୋଷରେ, ତୁମେ ମୋତେ ବେଚି ଏଭଳି ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଛ । ଏହିପରି, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚାଇବି ।'
ଏଵଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ସ ଗାଧିପୁତ୍ର ପୁତ୍ରତ୍ଵମ୍ ଆପ୍ତୋ ଽଥ ମୁନିପ୍ରଵୀରଃ ଗଙ୍ଗାମ୍ ଅଭିଧ୍ଯାଯ ପିତୁଶ୍ ଚ ଲୋକାନ୍ ଅନୁତ୍ତମାନ୍ ଈହମାନୋ ଜଗାମ
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଗାଧିର ପୁଅ, ଯିଏ ପୁଅ ଭାବରେ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ମହାମୁନି ଥିଲେ, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲୋକ ପାଇବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଗଙ୍ଗାକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଯାତ୍ରା କଲେ ।
ଅଶେଷଦୁଃଖାନଲଧୂପିତାନାଂ ନିମଜ୍ଜତାଂ ମୋହମହାସମୁଦ୍ରେ ଶରୀରିଣାଂ ନାନ୍ଯଦ୍ ଅହୋ ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାମ୍ ଆଲମ୍ବନଂ ଵିଷ୍ଣୁପଦୀଂ ଵିହାଯ
ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଥିବା ଏବଂ ମହା ମୋହର ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡିଯାଉଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ତିନି ଜଗତରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପଦ ବାହାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ ।
ଏଵଂ ଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମୁନିର୍ ମହାତ୍ମା ସମୁଦ୍ଦିଧୀର୍ଷୁଃ ପିତରଂ ସ ଦୁର୍ଗତେଃ ଶୁଚିସ୍ ତତୋ ଗୌତମୀମ୍ ଆଶୁ ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂସ୍ମରଞ୍ ଛଂଭୁଵିଷ୍ଣୂ
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ମହାତ୍ମା ମୁନି, ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଗତିରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଶୀଘ୍ର ଗୌତମୀ ନଦୀକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶମ୍ଭୁ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ।
ଦଦୌ ଜଲଂ ପ୍ରେତରୂପାଯ ପିତ୍ରେ ପିଶାଚରୂପାଯ ସୁଦୁଃଖିତାଯ ତଦ୍ଦାନମାତ୍ରେଣ ତଦୈଵ ପୂତୋ ଜୀଗର୍ତିର୍ ଆଵାପ ଵପୁଃ ସୁପୁଣ୍ଯମ୍
ସେ ନିଜ ପିତା, ଯିଏ ପ୍ରେତ ଓ ପିଶାଚ ରୂପରେ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଦାନ କଲେ । ଏହି ଦାନ କରିବା ସହ ଜୀଗର୍ତି ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହେଲେ ଏବଂ ଶୁଭ ଦେହ ପାଇଲେ ।
ଵିମାନଯୁକ୍ତଃ ସୁରସଂଘଜୁଷ୍ଟଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପଦଂ ପ୍ରାପ ସୁତପ୍ରଭାଵାତ୍ ଗଙ୍ଗାପ୍ରଭାଵାଚ୍ ଚ ହରେଶ୍ ଚ ଶଂଭୋର୍ ଵିଧାତୁର୍ ଅର୍କାଯୁତତୁଲ୍ଯତେଜାଃ
ଦେବମାନେ ଦେଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ବସି, ଦେବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ସେ ପୁଅର ଶକ୍ତି, ଗଙ୍ଗାର ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ହରି, ଶମ୍ଭୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କୃପାରେ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପଦକୁ ପାଇଲେ । ସେ ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକିଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଅତିପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ପୈଶାଚନାଶଂ ଚ ମହାଗଦଂ ଚ ମହାନ୍ତି ପାପାନି ଚ ନାଶମ୍ ଆଶୁ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଯସ୍ଯ ସ୍ମରଣେନ ପୁଂସାମ୍
ସେଇ ସମୟରୁ, ଏହି କଥା ବହୁତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଛି । ଏହା ପିଶାଚ ନାଶ କରେ, ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଠିକ କରେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ମାତ୍ରରେ ମହାପାପ ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହୋଇଯାଏ ।
ତୀର୍ଥସ୍ଯ ଚେଦଂ ଗଦିତଂ ତଵାଦ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଏତତ୍ ତ୍ରିଶତାନି ଯତ୍ର ତୀର୍ଥାନ୍ଯ୍ ଅଥାନ୍ଯାନି ଭଵନ୍ତି ଭୁକ୍ତି ମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯୀନି କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଅତ୍ର
ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ତୀର୍ଥର ମହିମା କହିଛି । ଏଠାରେ ତିନି ଶହ ତୀର୍ଥ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ । ଏଠି ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଅବଶ୍ୟକ ନାହିଁ ।
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍ ଆଖ୍ଯାତମ୍ ଇତ୍ଯାଦ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଶତତ୍ରଯମ୍ ତୀର୍ଥାନାଂ ମୁନିଜୁଷ୍ଟାନାଂ ସ୍ମରଣାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଭୀଷ୍ଟଦମ୍
ଏହିଠାରେ ମୁନିମାନେ ପ୍ରିୟ କରିଥିବା ତିନି ଶହ ତୀର୍ଥର ସ୍ମରଣ କେବଳ ଇଚ୍ଛା କାମନା ପୂରଣ କରେ, ଏହା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ବୋଲି ଘୋଷିତ ହୋଇଛି।
ନିମ୍ନଭେଦମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍ ଗଙ୍ଗାଯା ଉତ୍ତରେ ପାରେ ତୀର୍ଥଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତମ୍
ନିମ୍ନଭେଦ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହି ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ଏହା ଗଙ୍ଗାର ଉତ୍ତର ପାରେ ଅଛି, ତିନି ଲୋକରେ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ।
ଯସ୍ଯ ସଂସ୍ମରଣେନାପି ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍ ଵେଦଦ୍ଵୀପଶ୍ ଚ ତତ୍ରୈଵ ଦର୍ଶନାଦ୍ ଵେଦଵିଦ୍ ଭଵେତ୍
ଏହାର କେବଳ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଏଠାରେ ବେଦଦ୍ବୀପ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ବେଦର ଜ୍ଞାନ ମିଳେ।
ଉର୍ଵଶୀଂ ଚକମେ ରାଜା ଐଲଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ କୋ ନ ମୋହମ୍ ଉପାଯାତି ଵିଲୋକ୍ଯ ମଦିରେକ୍ଷଣାମ୍
ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ରାଜା ଏଇଳ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ ଚାହିଲେ; ତାଙ୍କର ମଦିରା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି କିଏ ଭ୍ରମିତ ହେବେ ନାହିଁ?
ସା ପ୍ରାଯାଦ୍ ଯତ୍ର ରାଜାସୌ ଘୃତଂ ସ୍ତୋକଂ ସମଶ୍ନୁତେ ଆନଗ୍ନଦର୍ଶନାତ୍ କୃତ୍ଵା ତସ୍ଯାଃ କାଲାଵଧିଂ ନୃପଃ
ସେ ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ଅଗ୍ନି ଦର୍ଶନ ପରେ ଘୃତ ଥୋଡ଼ା ଖାଇଥିଲେ, ସେଠିକୁ ଚାଲିଗଲେ; ତାଙ୍କର ଦେଖା ନିମିତ୍ତରେ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଇଥିଲା।
ତାଂ ସ୍ଵୀଚକାର ଲଲନାଂ ଯୂନାଂ ରମ୍ଯାଂ ନଵାଂ ନଵାମ୍ ସୁପ୍ତାଯାଂ ଶଯନେ ତସ୍ଯାଂ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ପୁରୂରଵାଃ
ସେ ନବୀନ ଯୁବତୀ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ନିଜ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ କରିଲେ; ଶୟନରେ ସେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ ପୁରୂରବା ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ଉଠିଲେ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ତଂ ଵିଵସନଂ ତଦୈଵାସୌ ଵିନିର୍ଗତା ଵିଦ୍ଯୁଚ୍ଚଞ୍ଚଲଚିତ୍ତାନାଂ କ୍ଵ ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ନନୁ ଯୋଷିତାମ୍
ତାଙ୍କୁ ନଗ୍ନ ଦେଖି ଉର୍ବଶୀ ସତ୍ରେ ଚାଲିଗଲେ; ବିଦ୍ୟୁତ ଭଳି ଚଞ୍ଚଳ ମନ ଥିବା ଯୁବତୀମାନେ କେଉଁଠି ନିଶ୍ଚଳତା ରଖିପାରିବେ?
ଈକ୍ଷାଂ ଚକ୍ରେ ସ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ଵିଵସ୍ତ୍ରୋ ଵିସ୍ମିତୋ ମହାନ୍ ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧାଯାଗାଦ୍ ରିପୂନ୍ ପ୍ରତି
ସେ ଏହି ରାତିରେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତାଞ୍ ଜିତ୍ଵା ପୁନର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆଗାଦ୍ ଦେଵଲୋକଂ ସୁପୂଜିତମ୍ ସ ଚାଗତ୍ଯ ମହାରାଜୋ ଵସିଷ୍ଠାଚ୍ ଚ ପୁରୋଧସଃ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜିତି ରାଜା ପୁନି ଦେବଲୋକକୁ ଫେରିଲେ, ସେଠାରେ ଅତି ଆଦର ମିଳିଲା; ଫେରି ଆସି ପରେ ମହାରାଜା ବସିଷ୍ଠ ପୁରୋହିତଙ୍କ ନିକଟରୁ ଉପଦେଶ ନେଲେ।
ଉର୍ଵଶ୍ଯା ଗମନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତୋ ଦୁଃଖସମନ୍ଵିତଃ ନ ଜୁହୋତି ନ ଚାଶ୍ନାତି ନ ଶୃଣୋତି ନ ପଶ୍ଯତି
ଉର୍ବଶୀ ଚାଲିଯିବା ଶୁଣି ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ; ସେ ନ ବଳି ଦେଲେ, ନ ଖାଇଲେ, ନ ଶୁଣିଲେ, ନ ଦେଖିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ତତ୍ର ମୃତାଵସ୍ଥଂ ନୃପୋତ୍ତମମ୍ ବୋଧଯାମ୍ ଆସ ଵାକ୍ଯୈଶ୍ ଚ ହେତୁଭୂତୈଃ ପୁରୋହିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କୁ କାରଣ ଦେଇ କଥା କହି, ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଉତ୍ତମ ରାଜାକୁ ଜାଗିଲେ।
ସା ମୃତାଦ୍ଯ ମହାରାଜ ମା ଵ୍ଯଥସ୍ଵ ମହାମତେ ଏଵଂ ସ୍ଥିତଂ ତୁ ମା ତ୍ଵାଂ ଵୈ ଅଶିଵାଃ ସ୍ପୃଶ୍ଯୁର୍ ଆଶୁଗାଃ
ସେ ଏବେ ମୃତ, ମହାରାଜା, ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମକୁ ଅଶୁଭ ଶକ୍ତିମାନେ ଛୁଇଁନପାରନ୍ତୁ।
ନ ଵୈ ସ୍ତ୍ରୈଣାନି ଜାନୀଷେ ହୃଦଯାନି ମହାମତେ ଶାଲାଵୃକାଣାଂ ଯାଦୄଂଶି ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଂ ଭୂପ ମା ଶୁଚଃ
ମହାମତି, ତୁମେ ଯୁବତୀମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଜାଣିନାହାଁ; ସେମାନଙ୍କର ମନ ଶାଳ ଓ ଶ୍ୱାନର ଭଳି; ତେଣୁ ଭୂପତି, ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
କୋ ନାମ ଲୋକେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର କାମିନୀଭିର୍ ନ ଵଞ୍ଚିତଃ ଵଞ୍ଚକତ୍ଵଂ ନୃଶଂସତ୍ଵଂ ଚଞ୍ଚଲତ୍ଵଂ କୁଶୀଲତା
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଜଗତରେ କିଏ ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଠକି ନାହିଁ? ଠକିବା, ନିର୍ଦୟତା, ଚଞ୍ଚଳତା ଓ ଚତୁରତା ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ।
ଇତି ସ୍ଵାଭାଵିକଂ ଯାସାଂ ତାଃ କଥଂ ସୁଖହେତଵଃ କାଲେନ କୋ ନ ନିହତଃ କୋ ଽର୍ଥୀ ଗୌରଵମ୍ ଆଗତଃ
ଏହି ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଯୁବତୀମାନେ କିପରି ସୁଖର କାରଣ ହେବେ? କାଳରେ କିଏ ନଷ୍ଟ ହୋଇନାହାଁ? ଗୌରବ ଚାହିଁ କିଏ ପାଇଛି?
ଶ୍ରିଯା ନ ଭ୍ରାମିତଃ କୋ ଵା ଯୋଷିଦ୍ଭିଃ କୋ ନ ଖଣ୍ଡିତଃ ସ୍ଵପ୍ନମାଯୋପମା ରାଜନ୍ ମଦଵିପ୍ଲୁତଚେତସଃ
ଶ୍ରୀରେ କିଏ ଭ୍ରମିତ ହୋଇନାହାଁ, ଯୁବତୀମାନେ କିଏ ଦ୍ୱାରା ହାନିତ ହୋଇନାହାଁ? ମଦରେ ଭିନ୍ନ ମନ ଥିଲେ ସତ୍ୟ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ମାୟା ଭଳି ହୁଏ, ହେ ରାଜନ।
ସୁଖାଯ ଯୋଷିତଃ କସ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵୈତଦ୍ ଵିଜ୍ଵରୋ ଭଵ ଵିହାଯ ଶଂକରଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଗୌତମୀଂ ଵା ମହାମତେ ଦୁଃଖିନାଂ ଶରଣଂ ନାନ୍ଯଦ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ଯୁବତୀମାନେ କିଏ ପାଇଁ ସୁଖର ଉତ୍ସ? ଏହି କଥା ଜାଣି, ମହାମତି, ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼; ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ଗଂଗା ଛଡ଼ା ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଲୋକରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତତୋ ରାଜା ଦୁଃଖଂ ସଂହୃତ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ ଗୌତମ୍ଯା ମଧ୍ଯସଂସ୍ଥୋ ଽସାଵ୍ ଐଲଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଏଇଳ ଯତ୍ନ କରି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କଲେ; ସେ ଅତି ଧାର୍ମିକ ହୋଇ ଗଂଗା ମଧ୍ୟରେ ରହିଲେ।