ଯୋ ମଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନାଭିନନ୍ଦେତ୍ ସୁତୋ ଦୈତ୍ଯଗୁରୋ ଦୃଢମ୍ ତଂ ଶପେଯମ୍ ଅନୁଜ୍ଞାତ୍ର ଦାତଵ୍ଯୈଵ ତ୍ଵଯା ଗୁରୋ
ହେ ଦେତ୍ୟଗୁରୁ, ଯଦି କୌଣସି ପୁଅ ମୋ କଥା ମନେ ନ ରଖିବ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ମୁଁ ତାକୁ ଶାପ ଦେଇପାରିବି; ଏହା ଆପଣ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ରାଜାନମ୍ ଉଵାଚ ଭୃଗୁନନ୍ଦନଃ ତତୋ ଯଯାତିଃ ସ୍ଵଂ ପୁତ୍ରମ୍ ଆହୂଯେଦଂ ଵଚୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ଭୃଗୁବଂଶଜ ଏହିପରି କହି ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ତାପରେ ଯୟାତି ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଡାକି ଏହିପରି କହିଲେ—
ଯଦୋ ଗୃହାଣ ମେ ଶାପାଜ୍ ଜରାଂ ଜାତାଂ ସୁତୋ ଭଵାନ୍ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵାର୍ଥଵିତ୍ ପ୍ରୌଢଃ ପୁତ୍ରାଣାଂ ଧୁରି ସଂସ୍ଥିତଃ ପୁତ୍ରୀ ତେନୈଵ ଜନକୋ ଯସ୍ ତଦାଜ୍ଞାଵଶେ ସ୍ଥିତଃ
ଯଦୁ, ମୋ ଉପରେ ଯେଉଁ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିଛି, ତାହା ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମେ ବଡ଼, ସମସ୍ତ କଥାରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଅଛି, ପ୍ରଉଢ ଓ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ। ପିତା ସେଇଁ ପିତା, ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନେ।
ନେତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ଯଦୁସ୍ ତାତଂ ଯଯାତିଂ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣମ୍ ଯଯାତିଶ୍ ଚ ଯଦୁଂ ଶପ୍ତ୍ଵା ତୁର୍ଵସୁଂ କାମମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
କିନ୍ତୁ ଯଦୁ ତାଙ୍କ ପିତା ଯୟାତିଙ୍କୁ 'ନା' କହିଲେ, ଯୟାତି ଯଦୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ଏବେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାଗୃହ୍ଣାତ୍ ତୁର୍ଵସୁଶ୍ ଚାପି ପିତ୍ରା ଦତ୍ତାଂ ଜରାଂ ତଦା ତଂ ଶପ୍ତ୍ଵା ଚାବ୍ରଵୀଦ୍ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଂ ଗୃହାଣେମାଂ ଜରାଂ ମମ
ସେ ସମୟରେ ତୁର୍ବସୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେନି। ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଠାରୁ ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନେ।"
ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଶ୍ ଚ ନୈଚ୍ଛତ୍ ତାଂ ଦତ୍ତାଂ ଜରାଂ ରୂପଵିନାଶିନୀମ୍ ଅନୁମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ରାଜା ଗୃହାଣେମାଂ ଜରାଂ ମମ
ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ସେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଯାହା ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହିଲେନି। ତାପରେ ରାଜା ଅନୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଠାରୁ ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନେ।"
ଅନୁର୍ ନେତି ତଦୋଵାଚ ଶପ୍ତ୍ଵା ତଂ ପୂରୁମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍ ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯ ତଦା ପୂରୁର୍ ଜରାଂ ତାଂ ଜଗୃହେ ପିତୁଃ
ଅନୁ କହିଲେ, "ନା," ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେତେବେଳେ ପୁରୁ ଖୁସି ହୋଇ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ସେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସହସ୍ରମ୍ ଏକଂ ଵର୍ଷାଣାଂ ଯାଵତ୍ ପ୍ରୀତୋ ଽଭଵତ୍ ପିତା ଯୌଵନେ ଯାନି ଭୋଗ୍ଯାନି ଵସ୍ତୂନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ପିତା ଯେତେଦିନ ଖୁସି ଥିଲେ, ସେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ, ଯୁବାବସ୍ଥାର ସମସ୍ତ ସୁଖ ଓ ଭୋଗ ପୁରୁଙ୍କୁ ମିଳିଲା।
ପୁତ୍ରଯୌଵନସଂତୁଷ୍ଟୋ ଯଯାତିର୍ ବୁଭୁଜେ ସୁଖମ୍ ତତସ୍ ତୃପ୍ତୋ ଽଭଵଦ୍ ରାଜା ସର୍ଵଭୋଗେଷୁ ନାହୁଷଃ ତତୋ ହର୍ଷାତ୍ ସମାହୂଯ ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରମ୍ ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍
ପୁତ୍ରଙ୍କ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଯୟାତି ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ। ପରେ ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ତୃପ୍ତ ହୋଇ ରାଜା ନାହୁଷ ଖୁସି ହୋଇ ପୁତ୍ର ପୁରୁଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ।
ତୃପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ସର୍ଵଭୋଗେଷୁ ଯୌଵନେନ ତଵାନଘ ଗୃହାଣ ଯୌଵନଂ ପୁତ୍ର ଜରାଂ ମେ ଦେହି କଶ୍ମଲାମ୍
ହେ ନିର୍ମଳ ପୁତ୍ର, ତୋର ଯୁବାବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ତୃପ୍ତ ହୋଇଛି। ଏବେ ତୋର ଯୁବାବସ୍ଥା ନେଇ ଯା, ଏବଂ ମୋର ଏହି ଦୁଷିତ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ମୋତେ ଫେରାଇ ଦେ।
ନେତ୍ଯ୍ ଉଵାଚ ତଦା ପୂରୁର୍ ଜରଯା କ୍ଷୀଯତେ ମଯା ଵିକାରାସ୍ ତାତ ଭାଵାନାଂ ଦୁର୍ନିଵାରାଃ ଶରୀରିଣାମ୍
ତେବେ ପୁରୁ କହିଲେ, "ନା," କାରଣ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛି। ହେ ବାପା, ଦେହଧାରୀମାନେ ଯେଉଁ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଅନୁଭବନ୍ତି, ସେଗୁଡିକୁ ରୋକିବା ଦୁର୍ଲଭ।
ବଲାତ୍ କାଲାଗତା ସହ୍ଯା ଜରାପ୍ଯ୍ ଅଖିଲଦେହିଭିଃ ସା ଚେଦ୍ ଗୁରୂପକାରାଯ ଗୃହୀତା ତ୍ଯଜ୍ଯତେ କଥମ୍
ସମୟ ଆସିଲେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କୁ ସହିବାକୁ ପଡେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହା ବଡମାନେ ପାଇଁ ସେବା କରିବା ନିମିତ୍ତେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି, ତେବେ ଏହାକୁ କିପରି ତ୍ୟାଗ କରିବି?
ସ୍ଵୀକୃତତ୍ଯାଗପାପାଦ୍ ଧି ଦେହିନାଂ ମରଣଂ ଵରମ୍ ଅଥଵା ତୁ ଜରାଂ ରାଜଂସ୍ ତପସା ନାଶଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଗ୍ରହଣ କରି ତ୍ୟାଗ କରିବାର ପାପ ତୁଳନାରେ ଦେହଧାରୀମାନେ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ। ନାହିଁଲେ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପିତରଂ ଯଯୌ ଗଙ୍ଗାମ୍ ଅନୁତ୍ତମାମ୍ ଗୌତମ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣେ ପାରେ ତତସ୍ ତେପେ ତପୋ ମହତ୍
ଏଭଳି କହି ପିତାଙ୍କୁ ଛାଡି ସେ ଉତ୍ତମ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ପାଖକୁ, ଗୌତମୀ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ବଡ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୀତୋ ଽଭଵଦ୍ ଦେଵଃ କାଲେନ ମହତା ଶିଵଃ ଲୋକାତୀତମହୋଦାରଗୁଣସନ୍ମଣିଭୂଷିତମ୍ କିଂ ଦଦାମୀତି ତଂ ପ୍ରାହ ପୂରୁଂ ସ ସୁରସତ୍ତମଃ
ବହୁ ସମୟ ପରେ ଦେବତା ଶିବ ଖୁସି ହେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ଅତିଶୟ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ। ସେ ପୁରୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ?"
ଶାପପ୍ରାପ୍ତାଂ ଜରାଂ ନାଥ ପିତୁର୍ ମମ ସୁରାଧିପ ତାଂ ନାଶଯସ୍ଵ ଦେଵେଶ ପିତୃଶପ୍ତାଂଶ୍ ଚ କୋପତଃ ମଦ୍ଭ୍ରାତୄଞ୍ ଶାପତୋ ମୁକ୍ତାନ୍ କୁରୁଷ୍ଵ ସୁରପୂଜିତ
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ମୋ ପିତାଙ୍କ ଶାପରେ ଆସିଥିବା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ। ହେ ପୂଜିତ ଦେବ, କ୍ରୋଧରେ ମୋ ଭାଇମାନେ ଯେଉଁ ଶାପ ପାଇଛନ୍ତି, ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଜଗନ୍ନାଥଃ ଶାପାଜ୍ ଜାତାଂ ଜରାଂ ତଥା ଅନାଶଯଜ୍ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଭ୍ରାତୄଂଶ୍ ଚକ୍ରେ ଵିଶାପିନଃ
ଜଗତ୍ନାଥ କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ।" ଏବଂ ଶାପରୁ ହୋଇଥିବା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ, ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାପମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ଜରାରୋଗଵିନାଶନମ୍ ଅକାଲଜଜରାଦୀନାଂ ସ୍ମରଣାଦ୍ ଅପି ନାଶନମ୍
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ତୀର୍ଥ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ରୋଗକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏବଂ ସେଠାକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅକାଳ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ।
ତନ୍ନାମ୍ନା ଚାପି ଵିଖ୍ଯାତଂ କାଲଞ୍ଜରମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ ଯାଯାତଂ ନାହୁଷଂ ପୌରଂ ଶୌକ୍ରଂ ଶାର୍ମିଷ୍ଠମ୍ ଏଵ ଚ
ସେ ନାମରେ ଏହା କାଳଞ୍ଜର ବୋଲି ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହାକୁ ଯୟାତି, ନାହୁଷ, ପୌର, ଶୌକ୍ର ଓ ଶାର୍ମିଷ୍ଠା ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ଏଵମାଦୀନି ତୀର୍ଥାନି ତତ୍ରାଷ୍ଟୋତ୍ତରମ୍ ଏଵ ଚ ଶତଂ ଵିଦ୍ଯାନ୍ ମହାବୁଦ୍ଧେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିକରଂ ତଥା
ସେଠାରେ ଏପରି ଅନେକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଏବଂ ଏଠାରେ ଏକ ଶତ ଆଠ (୧୦୮) ତୀର୍ଥ ଅଛି, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ତେଷୁ ସ୍ନାନଂ ଚ ଦାନଂ ଚ ଶ୍ରଵଣଂ ପଠନଂ ତଥା ସର୍ଵପାପପ୍ରଶମନଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ଭଵେତ୍
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ, ଶ୍ରବଣ ଓ ପାଠ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।
ଅପ୍ସରୋଯୁଗମ୍ ଆଖ୍ଯାତମ୍ ଅପ୍ସରାସଂଗମଂ ତତଃ ତୀରେ ଚ ଦକ୍ଷିଣେ ପୁଣ୍ଯଂ ସ୍ମରଣାତ୍ ସୁଭଗୋ ଭଵେତ୍
ଏଠାରେ ଅପ୍ସରା ଯୁଗଳ ଓ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗମ ବିବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ତାହାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଣିଷ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଏ।
ମୁକ୍ତୋ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅସଂଦେହଂ ତତ୍ର ସ୍ନାନାଦିନା ନରଃ ସ୍ତ୍ରୀ ସତୀ ସଂଗମେ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଋତୁସ୍ନାତା ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେଠାରେ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ଏକ ସତୀ ନାରୀ ଯଦି ସଂଗମ ସ୍ଥଳରେ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଚାର କରନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ନାରୀ ଋତୁସ୍ନାନ କରିଥିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵନ୍ଧ୍ଯାପି ଜନଯେତ୍ ପୁତ୍ରଂ ତ୍ରିମାସାତ୍ ପତିନା ସହ ସ୍ନାନଦାନେନ ଵର୍ତନ୍ତୀ ନାନ୍ଯଥା ମଦ୍ଵଚୋ ଭଵେତ୍
ଯଦି ଜଣେ ବନ୍ଧ୍ୟା ନାରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରି ଦାନ ଦେଇ ରହନ୍ତି, ତେବେ ତିନି ମାସ ମଧ୍ୟରେ ସେ ପୁଅ ପାଇପାରିବେ; ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେଲେ, ମୋ କଥା ଠିକ୍ ହେବ ନାହିଁ।
ଅପ୍ସରୋଯୁଗମ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ତୀର୍ଥଂ ଯେନ ଚ ହେତୁନା ତତ୍ରେଦଂ କାରଣଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଶୃଣୁ ନାରଦ ଯତ୍ନତଃ
ନାରଦ, ଯେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ଅପ୍ସରାଯୁଗ ତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏହି ନାମର କାରଣ କଣ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ।
ସ୍ପର୍ଧାସୀନ୍ ମହତୀ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଵସିଷ୍ଠଯୋଃ ତପସ୍ଯନ୍ତଂ ଗାଧିସୁତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାର୍ଥେ ଯତଵ୍ରତମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକ ସମୟରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଈର୍ଷ୍ୟା ହେଲା; ଗାଧିଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପାଇଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ।
ଗଙ୍ଗାଦ୍ଵାରେ ସମାସୀନଂ ପ୍ରେରିତେନ୍ଦ୍ରେଣ ମେନକା ତଂ ଗତ୍ଵା ତପସୋ ଭ୍ରଷ୍ଟଂ କୁରୁ ଭଦ୍ରେ ମମାଜ୍ଞଯା
ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମେନକାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ—'ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅ ଏବଂ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଭଙ୍ଗ କର।'
ତଦୋକ୍ତେନ୍ଦ୍ରେଣ ସା ମେନା ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଂ ତପଶ୍ଚ୍ଯୁତମ୍ କୃତ୍ଵା କନ୍ଯାଂ ତଥା ଦତ୍ତ୍ଵା ଜଗାମେନ୍ଦ୍ରପୁରଂ ପୁନଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମେନକା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଭଙ୍ଗ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ କନ୍ୟା ଦେଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଗତାଯାଂ ସସ୍ମାର ଗାଧିପୁତ୍ରୋ ଽଖିଲଂ କୃତମ୍ ତଂ ତୁ ଦେଶଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତୀର୍ଥଂ ତୁ ସୁରଵଲ୍ଲଭମ୍
ମେନକା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଗାଧିଙ୍କ ପୁଅ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ମନେ ପକାଇଲେ; ସେଠାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ।
ଜଗାମ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଗଙ୍ଗାଂ ଯତ୍ର କାଲଞ୍ଜରୋ ହରଃ ତପସ୍ଯନ୍ତଂ ତଦୋଵାଚ ପୁନର୍ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସହସ୍ରଦୃକ୍
ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଗଙ୍ଗାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କାଳଞ୍ଜର ଓ ହର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ; ସେଠାରେ ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁଣି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।