ତଦତ୍ରିଵାକ୍ଯାତ୍ ତ୍ଵରିତଃ ପ୍ରଜାନାଂ ସ୍ରଷ୍ଟା ଵିଭୁର୍ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ତଦୈଵ ଚକାର ମେରୁଂ ଚ ପୁରୀଂ ସୁରାଣାଂ କଲ୍ପଦ୍ରୁମାନ୍ କଲ୍ପଲତାଂ ଚ ଧେନୁମ୍
ତାପରେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ଉକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତୁରନ୍ତ ମେରୁ ପାହାଡ଼, ଦେବତାଙ୍କ ନଗରୀ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, କଳ୍ପଲତା ଓ କାମଧେନୁ ତିଆରି କଲେ।
ଚକାର ଵଜ୍ରାଦିଵିଭୂଷିତାନି ଗୃହାଣି ଶୁଭ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅତିଚିତ୍ରିତାନି ଚକାର ସର୍ଵାଵଯଵାନଵଦ୍ଯାଂ ଶଚୀଂ ସ୍ମରସ୍ଯେଵ ଵିହାରଶାଲାମ୍
ସେ ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଦାର୍ଥରେ ଶୋଭିତ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଘର ତିଆରି କଲେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଦୋଷରହିତ ଶଚୀଙ୍କୁ ତିଆରି କଲେ ଏବଂ କାମଦେବଙ୍କ ବିହାର ଶାଳା ପରି ଏକ ଆନନ୍ଦ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କଲେ।
ସଭାଂ ସୁଧର୍ମାଣମ୍ ଅହୋ କ୍ଷଣେନ ତଥା ଚକାରାପ୍ସରସୋ ମନୋଜ୍ଞାଃ ଚକାର ଚୋଚ୍ଚୈଃଶ୍ରଵସଂ ଗଜଂ ଚ ଵଜ୍ରାଦି ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ସୁରାନ୍ ଅଶେଷାନ୍
ସେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସୁଧର୍ମା ନାମକ ସଭା ତିଆରି କଲେ, ମନୋହର ଅପ୍ସରାମାନେ ତିଆରି କଲେ, ଉଚ୍ଚୈଶ୍ରବା ନାମକ ହାତୀ, ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କଲେ।
ନିଵାର୍ଯମାଣଃ ପ୍ରିଯଯାତ୍ରିପୁତ୍ରଃ ଶଚୀସମାମ୍ ଆତ୍ମଵଧୂଂ ଚକାର ତଦାତ୍ରିପୁତ୍ରୋ ଽତ୍ରିମୁଖୈଃ ସମେତୋ ଵଜ୍ରାଦିରୂପଂ ଚ ଚକାର ଚାସ୍ତ୍ରମ୍
ପ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ବାରଣ କରାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ ଶଚୀ ସମାନ ଏକ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ତିଆରି କଲେ; ତାପରେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ମୁହଁମାନେ ଯୋଗ ଦେଇ, ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ନୃତ୍ଯାଦି ଗୀତାଦି ଚ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଚକାର ଶକ୍ରସ୍ଯ ପୁରେ ଚ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ତତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ତଦା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଚେତାଃ ସୁତରାଂ ବଭୂଵ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନଗରୀରେ ଦେଖିଥିବା ସମସ୍ତ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ ତିଆରି କଲେ; ସେଇ ସମସ୍ତ କିଛି ପାଇ, ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଆପାତରମ୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅପି କସ୍ଯ ନାମ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅପେକ୍ଷା ନହି ଗୋଚରେଷୁ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ଦୈତ୍ଯା ଦନୁଜାଃ ସମେତା ରକ୍ଷାଂସି କୋପେନ ଯୁତାନି ସଦ୍ଯଃ
ଏପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଥାନରେ କିଏ କେବେ କିଛି ଆଶା କରିପାରିବ? ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷା ହୁଏନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଦେତ୍ୟ, ଦାନବ ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କ୍ରୋଧରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ—
ସ୍ଵର୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କୁତୋ ହରିର୍ ଭୁଵଂ ସମାଗତୋ ନ୍ଵ୍ ଏଷ ମିଥଃ ସୁଖାଯ ତସ୍ମାଦ୍ ଵଯଂ ଯାମ ଇତୋ ନୁ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ହନ୍ତାରମ୍ ଅଦୀର୍ଘସତ୍ତ୍ରମ୍
ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି, ହରି କାହିଁକି ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଛନ୍ତି? କି ଏହା ପାରସ୍ପରିକ ସୁଖ ପାଇଁ? ତେଣୁ ଆମେ ଏଠାରୁ ଚାଲି ଭୃତ୍ର ହନ୍ତା, ଅଳ୍ପ ସତ୍ର କରିଥିବା ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯିବା।
ତତଃ ସମାଗତ୍ଯ ତଦାତ୍ରିପୁତ୍ରଂ ସଂଵେଷ୍ଟଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଅଥାସୁରାସ୍ ତେ ସଂଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ପୁରମ୍ ଅତ୍ରିପୁତ୍ର କୃତଂ ତଥା ଚେନ୍ଦ୍ରପୁରାଭିଧାନମ୍
ତାପରେ ସେଇ ଅସୁରମାନେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ଏବଂ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ ତିଆରି କରିଥିବା ସେଇ ନଗରୀକୁ ଘେରି ନେଇ, ତାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀ ନାମ ଦେଲେ।
ଯୋ ଜାତ ଏଵ ପ୍ରଥମୋ ମନସ୍ଵାନ୍ ଦେଵୋ ଦେଵାନ୍ କ୍ରତୁନା ପର୍ଯଭୂଷତ୍ ଯସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମାଦ୍ ରୋଦସୀ ଅଭ୍ଯସେତାଂ ନୃମ୍ଣସ୍ଯ ମହ୍ନା ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଦୃଢ଼ ମନବଳ ଥିଲା, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦିଗବିଦିଗ ଅଟୁଟ ରହିଥିଲା, ଯାହାଙ୍କ ଶୌର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ।
ନାହଂ ହରିର୍ ନୈଵ ଶଚୀ ମଦୀଯା ନେଯଂ ପୁରୀ ନୈଵ ଵନଂ ତଦ୍ ଐନ୍ଦ୍ରମ୍ ସ ଏଵ ଚେନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରହନ୍ତା ସ ଵଜ୍ରୀ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଗୋତ୍ରଭିଦ୍ ଵଜ୍ରବାହୁଃ
ମୁଁ ହରି ନୁହେଁ, ଶଚୀ ମୋର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ନୁହେଁ, ଏହି ପୁରୀ କିମ୍ବା ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନୁହେଁ। ସେଠିକି ଇନ୍ଦ୍ର, ଭୃତ୍ର ହନ୍ତା, ବଜ୍ରଧାରୀ, ହଜାର ଆଖି ଥିବା, ଶତ୍ରୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ବଜ୍ର ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା।
ଅହଂ ତୁ ଵିପ୍ରୋ ଵେଦଵିଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଵୃନ୍ଦୈଃ ସମାଵିଷ୍ଟୋ ଗୌତମୀତୀରସଂସ୍ଥଃ ଯତ୍ରାଯତ୍ଯାଂ ନାଦ୍ଯ ଵା ସୌଖ୍ଯହେତୁସ୍ ତଚ୍ ଚାକାର୍ଷଂ କର୍ମ ଦୁର୍ଦୈଵଯୋଗାତ୍
ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ଜଣା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଏକ ଦଳରେ ରହୁଥିଲି, ଗୌତମୀ ନଦୀର କୂଳରେ ବସିଥିଲି। ସେଠାରେ, ଆଗକୁ କିମ୍ବା ଆଜି, ସୁଖ ପାଇଁ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି, ଦୁର୍ଦୈବର ପ୍ରଭାବରେ ହେଇଥିଲା।
ସଂହରସ୍ଵେଦମ୍ ଆତ୍ରେଯ ଯଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵିଡମ୍ବନମ୍ କ୍ଷେମସ୍ ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ନାନ୍ଯଥା ମୁନିସତ୍ତମ
ଏ ଆତ୍ରେୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଘମ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ହଟାଇଲା, ସେଟି ଏକ ଅନୁକରଣ ମାତ୍ର ଥିଲା। ତୁମର କ୍ଷେମ ନିଶ୍ଚିତ, ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବାକୁ ନାହିଁ।
ତଦାତ୍ରେଯୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ଯଥା ଵକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ମାମ୍ ଇହ କରୋମ୍ଯ୍ ଏଵ ମହାଭାଗାଃ ସତ୍ଯେନାଗ୍ନିଂ ସମାଲଭେ
ତାପରେ ଆତ୍ରେୟ କହିଲେ, 'ଏଠି ମୁଁ ଯେପରି ଆପଣମାନେ ମୋ ବିଷୟରେ କହିବେ, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି। ସତ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି।'
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ଦୈତେଯାଂସ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟାରଂ ପୁନର୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି କହି ଆତ୍ରେୟ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, ପୁନି ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
ଯତ୍ କୃତଂ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ମତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯାଐ ଐନ୍ଦ୍ରଂ ତ୍ଵଷ୍ଟଃ ପଦଂ ତ୍ଵଯା ସଂହରସ୍ଵ ପୁନଃ ଶୀଘ୍ରଂ ରକ୍ଷ ମାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ମୁନିମ୍
ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଏଠି ମୋ ପ୍ରେମରେ ତୁମେ ଯେ କିଛି କରିଛ, ଇନ୍ଦ୍ରର ପଦ ଦେଇଛ, ସେପଟିକୁ ଶୀଘ୍ର ହଟାଇ ଦିଅ। ମୋତେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁନିକୁ, ରକ୍ଷା କର।
ପୁନର୍ ଦେହି ପଦଂ ମହ୍ଯମ୍ ଆଶ୍ରମଂ ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ ଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ ଚ ଵାରି ଯତ୍ରାସୀନ୍ ନ ମେ ଦିଵ୍ଯୈଃ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ ସର୍ଵମ୍ ଅକ୍ରମମ୍ ଆଯାତଂ ନ ସୁଖାଯ ମନୀଷିଣାମ୍
ପୁନି ମୋ ପଦ, ମୋ ଆଶ୍ରମ, ମୃଗ, ପକ୍ଷୀ, ଗଛ ଓ ପାଣି ଯେପରି ଥିଲା, ସେପରି ଫେରାଇ ଦିଅ। ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତୁର ମୋତେ କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଅନ୍ୟଥା ଆସିଛି, ଏହା ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ସୁଖ ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଜାନାଥସ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟା ସଂହୃତଵାଂସ୍ ତଦା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ ଚ ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ କୃତ୍ଵା ଦେଶମ୍ ଅକଣ୍ଟକମ୍
'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ପ୍ରଜାପତି ତ୍ୱଷ୍ଟା ସେ ବରକୁ ହଟାଇଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ, ଦେଶକୁ କଣ୍ଟକମୁକ୍ତ କରି।
ତ୍ଵଷ୍ଟା ଚାପି ଯଯୌ ସ୍ଥାନଂ ସ୍ଵକଂ ସଂପ୍ରହସନ୍ନ୍ ଇଵ ଆତ୍ରେଯୋ ଽପି ତଦା ଶିଷ୍ଯୈଃ ସଂଵୃତଃ ସହ ଭାର୍ଯଯା
ତ୍ୱଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ହସୁଥିବା ପରି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଆତ୍ରେୟ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ରହିଲେ।
ଗୌତମୀତୀରମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ତପୋନିଷ୍ଠୋ ଽଖିଲୈର୍ ଵୃତଃ ଵର୍ତମାନେ ମହାଯଜ୍ଞେ ଲଜ୍ଜିତୋ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଗୌତମୀ ନଦୀର କୂଳକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଆତ୍ରେୟ କହିଲେ:
ଅହୋ ମୋହସ୍ଯ ମହିମା ମମାପି ଭ୍ରାନ୍ତଚିତ୍ତତା କିଂ ମହେନ୍ଦ୍ରପଦଂ ଲବ୍ଧଂ କିଂ ମଯାତ୍ର ପୁରା କୃତମ୍
ହାୟ, ମୋହର ଶକ୍ତି ଏପରି! ମୋ ମନ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିଗଲା। ମହେନ୍ଦ୍ରର ପଦ ମୋ ପାଇଁ କଣ ଉପଯୋଗୀ? ଏଠି ଆଗରୁ ମୁଁ କଣ କରିଥିଲି?
ଏଵଂ ଵଦନ୍ତମ୍ ଆତ୍ରେଯଂ ଲଜ୍ଜିତଂ ପ୍ରାବ୍ରୁଵନ୍ ସୁରାଃ
ଏପରି ଲଜ୍ଜିତ ଆତ୍ରେୟ କହୁଥିବାବେଳେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ।
ଲଜ୍ଜାଂ ଜହି ମହାବାହୋ ଭଵିତା ଖ୍ଯାତିର୍ ଉତ୍ତମା ଆତ୍ରେଯତୀର୍ଥେ ଯେ ସ୍ନାନଂ ପ୍ରାଣିନଃ କୁର୍ଯୁର୍ ଅଞ୍ଜସା
ଲଜ୍ଜାକୁ ଛାଡ଼, ବଳଶାଳୀ। ଉତ୍ତମ କୀର୍ତି ତୁମର ହେବ। ଆତ୍ରେୟ ତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେମାନେ ସହଜରେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ ତେ ଭଵିତାରୋ ଵୈ ସ୍ମରଣାତ୍ ସୁଖଭାଗିନଃ ତତ୍ର ପଞ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ତୀର୍ଥାନ୍ଯ୍ ଆହୁର୍ ମନୀଷିଣଃ
ସେମାନେ ସ୍ମରଣ କରିବା ମାତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ସୁଖ ଭୋଗ କରିବେ। ସେଠାରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଛନ୍ତି, ପାଞ୍ଚ ହଜାର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି।
ଅନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରାତ୍ରେଯଦୈତେଯନାମଭିଃ କୀର୍ତିତାନି ଚ ତେଷୁ ସ୍ନାନଂ ଚ ଦାନଂ ଚ ସର୍ଵମ୍ ଅକ୍ଷଯପୁଣ୍ଯଦମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଆତ୍ରେୟ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାମରେ ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡିକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ଦାନ ଦେବା ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଵିବୁଧା ଯାତାଃ ସଂତୁଷ୍ଟଶ୍ ଚାଭଵନ୍ ମୁନିଃ
ଏପରି କହି ଦେବମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ମୁନି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
କପିଲାସଂଗମଂ ନାମ ତୀର୍ଥଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତମ୍ ତତ୍ର ନାରଦ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି କଥାଂ ପୁଣ୍ଯାମ୍ ଅନୁତ୍ତମାମ୍
କପିଳାସଙ୍ଗମ ନାମକ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ନାରଦ, ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର କଥା କହିବି।
କପିଲୋ ନାମ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ମୁନିର୍ ଆସୀନ୍ ମହାଯଶାଃ କ୍ରୂରଶ୍ ଚାପି ପ୍ରସନ୍ନଶ୍ ଚ ତପୋଵ୍ରତପରାଯଣଃ
କପିଳ ନାମକ ଏକ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ମୁନି ଥିଲେ, ବଡ଼ କୀର୍ତିଶାଳୀ, କଠୋର ଓ ଦୟାଳୁ, ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ତପସ୍ଯନ୍ତଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଗୌତମୀତୀରମ୍ ଆଶ୍ରିତମ୍ ତମ୍ ଆଗତ୍ଯ ମହାତ୍ମାନଂ ଵାମଦେଵାଦଯୋ ଽବ୍ରୁଵନ୍
ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ କପିଳ ଗୌତମୀ ନଦୀର କୂଳରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ବାମଦେବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।
ହତ୍ଵା ଵେନଂ ବ୍ରହ୍ମଶାପୈର୍ ନଷ୍ଟଧର୍ମେ ତ୍ଵ୍ ଅରାଜକେ କପିଲଂ ସିଦ୍ଧମ୍ ଆଚାର୍ଯମ୍ ଊଚୁର୍ ମୁନିଗଣାସ୍ ତଦା
ବେନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପରେ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ରାଜା ବିହୀନ ହେଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି ମୁନିମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିକ୍ଷା ଓ ସିଦ୍ଧି ଥିବା କପିଳଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ବାପ୍ତରେ ଗଲେ।
ଗତେ ଵେଦେ ଗତେ ଧର୍ମେ କିଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ମୁନୀଶ୍ଵର
ବେଦ ଓ ଧର୍ମ ଦୁହେଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲାବେଳେ, ଏହି ସମୟରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ?