କୁଟୁମ୍ବଭାରାତ୍ ପରିତୋ ହ୍ଯ୍ ଅର୍ଥାର୍ଥୀ ପରିଧାଵତି ନ କିମପ୍ଯ୍ ଆସସାଦାସୌ ତତୋ ଵୈରାଗ୍ଯମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ
ପରିବାର ଭାରରେ ଦବାଯାଇ, ଧନ ପାଇଁ ଏଠୁ ସେଠୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ; ଏପରେ ସେ ବିରାକ୍ତି ଧାରଣ କଲେ।
ଅତ୍ଯନ୍ତଵିମୁଖେ ଦୈଵେ ଵ୍ଯର୍ଥୀଭୂତେ ତୁ ପୌରୁଷେ ନ ଵୈରାଗ୍ଯାଦ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ପଣ୍ଡିତସ୍ଯାଵଲମ୍ବନମ୍
ଯେତେବେଳେ ଭାଗ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିପରୀତ ଓ ପ୍ରୟାସ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିରାକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ଇତି ସଂଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ତଦାସୌ ନିଃଶ୍ଵସନ୍ ମୁହୁଃ କ୍ରମାଗତଂ ଧନଂ ନାସ୍ତି ପୋଷ୍ଯାଶ୍ ଚ ବହଵୋ ମମ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ବାରମ୍ବାର ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସ ନେଲେ—'ଧନ ଆସୁନାହିଁ, ମୋର ରଖିବାକୁ ଅନେକ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି।'
ମାନୀ ଚାତ୍ମା ନ କଷ୍ଟାର୍ହୋ ହା ଧିଗ୍ ଦୁର୍ଦୈଵଚେଷ୍ଟିତମ୍ ସ କଦାଚିଦ୍ ଵୃତ୍ତିଯୁତୋ ଵୃତ୍ତିଭିଃ ପରିଵର୍ତଯନ୍
ତାଙ୍କର ମନ ଗର୍ବିତ, କଷ୍ଟ ସହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ—ହା, ଦୁର୍ଦ୍ଦୈବର କୌଶଳ କେତେ ଦୁଃଖଦାୟକ! କେବେ କେବେ ଜୀବିକା ମିଳିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଜୀବନ ଚାଲାଇଲେ।
ନ ଲେଭେ ତଦ୍ ଧନଂ ଵୃତ୍ତେର୍ ଵିରାଗମ୍ ଅଗମତ୍ ତଦା ସେଵା ନିଷିଦ୍ଧା ଯା କାଚିଦ୍ ଗହନା ଦୁଷ୍କରଂ ତପଃ
ସେ ସମୟରେ ସେ ଏହି ଧନ ପାଇଲେ ନାହିଁ, ବିରାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଆସିଲା ନାହିଁ; ଯେଉଁ କୌଣସି ସେବା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାହା ନିଷେଧ ହେଲା, ଏବଂ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍କର ହେଲା।
ବଲାଦ୍ ଆକର୍ଷତୀଯଂ ମାଂ ତୃଷ୍ଣା ସର୍ଵତ୍ର ଦୁଷ୍କୃତେ ତ୍ଵଯାପକୃତମ୍ ଅଜ୍ଞାନାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ତୃଷ୍ଣେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଏହି ତୃଷ୍ଣା ମୋତେ ଜୋରଦରେ ସବୁଠାରେ ଅନ୍ୟାୟ କାମରେ ଆକର୍ଷିତ କରୁଛି; ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଦୁଃଖ କରାଇଛ; ଏହି ତୃଷ୍ଣା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଏଵଂ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ମେଧାଵୀ ତୃଷ୍ଣାଛେଦାଯ କିଂ ଭଵେତ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆଲୋଚ୍ଯ ସ ପୈଲୂଷଃ ପିତରଂ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ପୈଲୂଷ ତୃଷ୍ଣାକୁ କିପରି କାଟିପାରିବ, ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଜ୍ଞାନାସିନା କ୍ରୋଧଲୋଭୌ ସଂସୃତିଂ ଚାତିଦୁସ୍ତରାମ୍ ଛେଦ୍ମୀମାଂ କେନ ହେ ତାତ ତମ୍ ଉପାଯଂ ଵଦ ପ୍ରଭୋ
ଜ୍ଞାନର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା କିପରି କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭ, ଏବଂ ଏହି ଅତି ଦୁଷ୍କର ସଂସାର ଚକ୍ରକୁ କାଟିପାରିବି, ଏହି ଉପାୟ କହ, ହେ ବାପା, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଈଶ୍ଵରାଜ୍ ଜ୍ଞାନମ୍ ଅନ୍ଵିଚ୍ଛେଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଷା ଵୈଦିକୀ ଶ୍ରୁତିଃ ତସ୍ମାଦ୍ ଆରାଧଯେଶାନଂ ତତୋ ଜ୍ଞାନମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଇଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଆହୁରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଏହି ହେଉଛି ବେଦର ଉପଦେଶ। ତେଣୁ ତୁମେ ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବା, ତାପରେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ପାଇବ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ପୈଲୂଷୋ ଜ୍ଞାନାଯେଶ୍ଵରମ୍ ଆର୍ଚଯତ୍ ତତସ୍ ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶାନୋ ଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ ଦ୍ଵିଜାତଯେ ପ୍ରାପ୍ତଜ୍ଞାନୋ ମହାବୁଦ୍ଧିର୍ ଗାଥାଃ ପ୍ରୋଵାଚ ମୁକ୍ତିଦାଃ
'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ପୈଲୂଷ ଜ୍ଞାନ ପାଇବା ପାଇଁ ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ତାପରେ ମହାଦେବ ଖୁସି ହୋଇ, ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ଜ୍ଞାନ ଓ ମହାବୁଦ୍ଧି ପାଇ, ସେ ମୁକ୍ତିଦାୟକ ଗୀତିଗୁଡ଼ିକୁ କହିଲେ।
କ୍ରୋଧସ୍ ତୁ ପ୍ରଥମଂ ଶତ୍ରୁର୍ ନିଷ୍ଫଲୋ ଦେହନାଶନଃ ଜ୍ଞାନଖଡ୍ଗେନ ତଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ପରମଂ ସୁଖମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍
କ୍ରୋଧ ପ୍ରଥମ ଶତ୍ରୁ, ଅଫଳ ଓ ଦେହକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ଏହାକୁ ଜ୍ଞାନର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ, ମଣିଷ ପରମ ସୁଖ ପାଏ।
ତୃଷ୍ଣା ବହୁଵିଧା ମାଯା ବନ୍ଧନୀ ପାପକାରିଣୀ ଛିତ୍ତ୍ଵୈତାଂ ଜ୍ଞାନଖଡ୍ଗେନ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠତି ମାନଵଃ
ତୃଷ୍ଣା ବହୁ ପ୍ରକାର, ମାୟା, ବାନ୍ଧନ ଓ ପାପର କାରଣ; ଏହାକୁ ଜ୍ଞାନର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ, ମଣିଷ ସୁଖରେ ରହେ।
ସଙ୍ଗସ୍ ତୁ ପରମୋ ଽଧର୍ମୋ ଦେଵାଦୀନାମ୍ ଇତି ଶ୍ରୁତିଃ ଅସଙ୍ଗସ୍ଯାତ୍ମନୋ ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ସଙ୍ଗୋ ଽଯଂ ପରମୋ ରିପୁଃ
ସଙ୍ଗ ପରମ ଅଧର୍ମ, ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବେଦରେ କହିଛନ୍ତି; ନିଷ୍ପୃହ ଆତ୍ମା ପାଇଁ, ଏହି ସଙ୍ଗ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ।
ଛିତ୍ତ୍ଵୈନଂ ଜ୍ଞାନଖଡ୍ଗେନ ଶିଵୈକତ୍ଵମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ସଂଶଯଃ ପରମୋ ନାଶୋ ଧର୍ମାର୍ଥାନାଂ ଵିନାଶକୃତ୍
ଏହି ସଙ୍ଗକୁ ଜ୍ଞାନର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ, ଶିବଙ୍କ ସହ ଏକତା ପାଇଯାଏ। ସନ୍ଦେହ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ନାଶ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ନାଶକାରୀ।
ଛିତ୍ତ୍ଵୈନଂ ସଂଶଯଂ ଜନ୍ତୁଃ ପରମେପ୍ସିତମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍ ପିଶାଚୀଵ ଵିଶତ୍ଯ୍ ଆଶା ନିର୍ଦହତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ସୁଖମ୍ ପୂର୍ଣାହନ୍ତାସିନା ଛିତ୍ତ୍ଵା ଜୀଵନ୍ ମୁକ୍ତିମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଏହି ସନ୍ଦେହକୁ କାଟିଦେଲେ, ପ୍ରାଣୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଏ। ଆଶା ଭୂତିନୀ ପରି ପ୍ରବେଶ କରି, ସମସ୍ତ ସୁଖକୁ ଜଳାଇଦିଏ; ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିରହଂକାରର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ, ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତତୋ ଜ୍ଞାନମ୍ ଅଵାପ୍ଯାସୌ ଗଙ୍ଗାତୀରଂ ସମାଶ୍ରିତଃ ଜ୍ଞାନଖଡ୍ଗେନ ନିର୍ମୋହସ୍ ତତୋ ମୁକ୍ତିମ୍ ଅଵାପ ସଃ
ଏଭଳି ଜ୍ଞାନ ପାଇ, ସେ ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ଶରଣ ନେଲେ; ଜ୍ଞାନର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୋହ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥଂ ଖଡ୍ଗତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ସ୍ମୃତମ୍ ଜ୍ଞାନତୀର୍ଥଂ ଚ କଵଷଂ ପୈଲୂଷଂ ସର୍ଵକାମଦମ୍
ତାପରୁ, ସେହି ତୀର୍ଥକୁ 'ଖଡ୍ଗତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ; ଏହାକୁ 'ଜ୍ଞାନତୀର୍ଥ', 'କବଷ', ଓ 'ପୈଲୂଷ' ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଇତ୍ଯାଦିଷଟ୍ସହସ୍ରାଣି ତୀର୍ଥାନ୍ଯ୍ ଆହୁର୍ ମହର୍ଷଯଃ ଅଶେଷପାପତାପୌଘହରାଣୀଷ୍ଟପ୍ରଦାନି ଚ
ଏଭଳି, ମହାର୍ଷିମାନେ କହନ୍ତି, ଏପରି ଛଅ ହଜାର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଆତ୍ରେଯମ୍ ଇତି ଵିଖ୍ଯାତମ୍ ଅନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯପ୍ରଦାଯକମ୍
'ଆତ୍ରେୟ' ନାମକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, 'ଅନ୍ୱିନ୍ଦ୍ର' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ; ଏହାର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି, ଯାହା ହାରାଇଥିବା ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରାଇଦିଏ।
ଗୌତମ୍ଯା ଉତ୍ତରେ ତୀର ଆତ୍ରେଯୋ ଭଗଵାନ୍ ଋଷିଃ ଅନ୍ଵାରେଭେ ଽଥ ସତ୍ତ୍ରାଣି ଋତ୍ଵିଗ୍ଭିର୍ ମୁନିଭିର୍ ଵୃତଃ
ଗୌତମୀ ନଦୀର ଉତ୍ତର ତୀରରେ, ପୂଜ୍ୟ ଋଷି ଆତ୍ରେୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ମୁନିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ହୋତାଭଵତ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ହଵ୍ଯଵାହନ ଏଵ ଚ ଏଵଂ ସତ୍ତ୍ରେ ତୁ ସଂପୂର୍ଣ ଇଷ୍ଟିଂ ମାହେଶ୍ଵରୀଂ ପୁନଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ହୋତା ଓ ହବ୍ୟବାହନ ହେଲେ; ଏଭଳି ଯଜ୍ଞରେ, ସେ ମହେଶ୍ୱର ପୂଜା ପୁନି କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
କୃତ୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯମ୍ ଅଗାଦ୍ ଵିପ୍ରଃ ସର୍ଵତ୍ର ଗତିମ୍ ଏଵ ଚ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଵନଂ ରମ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ରସାତଲମ୍
ଏହି ଯଜ୍ଞ କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ଓ ସମସ୍ତଠାରେ ଯିବାର ଶକ୍ତି ପାଇଲେ—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନୋହର ଗୃହ, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଓ ପାତାଳକୁ ମଧ୍ୟ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଯାତି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଭାଵାତ୍ ତପସଃ ଶୁଭାତ୍ ସ କଦାଚିଦ୍ ଦିଵଂ ଗତ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକମ୍ ଅଗାତ୍ ପୁନଃ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, ନିଜର ଶୁଭ ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଭାବରେ, କେବେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚୁଥିଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ସୁରୈଃ ପରିଵୃତଂ ଶୁଭୈଃ ସ୍ତୂଯମାନଂ ସିଦ୍ଧସାଧ୍ଯୈଃ ପ୍ରେକ୍ଷନ୍ତଂ ନୃତ୍ଯମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଶୃଣ୍ଵାନଂ ମଧୁରଂ ଗୀତମ୍ ଅପ୍ସରୋଭିଶ୍ ଚ ଵୀଜିତମ୍
ସେଠାରେ ସେ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସିଦ୍ଧ ଓ ସାଧ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନୃତ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ, ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣୁଥିଲେ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ପଙ୍ଖା ଝାଳୁଥିଲେ।
ଉପୋପଵିଷ୍ଟୈଃ ସୁରନାଯକୈସ୍ ତୈଃ ସଂପୂଜ୍ଯମାନଂ ମହଦାସନସ୍ଥମ୍ ଜଯନ୍ତମ୍ ଅଙ୍କେ ଵିନିଧାଯ ସୂନୁଂ ଶଚ୍ଯା ଯୁତଂ ପ୍ରାପ୍ତରତିଂ ମହିଷ୍ଠମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନେତାମାନେ ବସିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛନ୍ତି, ଏକ ବଡ଼ ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଜୟନ୍ତ ନାମକ ପୁଅକୁ ଆଂକୁରେ ରଖିଛନ୍ତି, ଶଚୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି।
ସତାଂ ଶରଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିପ୍ରାଧିପତିର୍ ମହାତ୍ମା ଵିମୋହିତୋ ଽସୌ ମୁନିର୍ ଇନ୍ଦ୍ରଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସମୀହଯାମ୍ ଆସ ତଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରରାଜ୍ଯମ୍
ଧର୍ମିକମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ଦାନ କରୁଥିବା ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଏହି ମହାତ୍ମା ମୁନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତିର ଇଚ୍ଛା କରିଲେ।
ସଂପୂଜିତୋ ଦେଵଗଣୈର୍ ଯଥାଵତ୍ ସ୍ଵମ୍ ଆଶ୍ରମଂ ଵୈ ପୁନର୍ ଆଜଗାମ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତାଂ ଶକ୍ରପୁରୀଂ ସୁରମ୍ଯାଂ ରତ୍ନୈର୍ ଯୁତାଂ ପୁଣ୍ଯଗୁଣୈଃ ସୁପୂର୍ଣାମ୍
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥିଭାବେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ପୁଣି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ନଗରୀ, ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ନେକି ଗୁଣରେ ଭରିଥିବା ସେଇ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଥିଲେ।
ସ୍ଵମ୍ ଆଶ୍ରମଂ ନିଷ୍ପ୍ରଭହେମଵର୍ଜ୍ଯଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିପ୍ରୋ ଵିରମଂ ଜଗାମ ସମୀହମାନଃ ସୁରରାଜ୍ଯମ୍ ଆଶୁ ପ୍ରିଯାଂ ତଦୋଵାଚ ମହାତ୍ରିପୁତ୍ରଃ
ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଅଲୋକମୟ ଓ ସୁନାର ଅଭାବରେ ଦେଖି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ଆକାଂକ୍ଷା କରିଲେ ଏବଂ ତାପରେ ମହାତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ, ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ କହିଲେ।
ଭୋକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଫଲାନି ମୂଲାନ୍ଯ୍ ଅନୁତ୍ତମାନ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତିସଂସ୍କୃତାନି ସ୍ମୃତ୍ଵାମୃତଂ ପୁଣ୍ଯତମଂ ଚ ତତ୍ର ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ଚ ଭୋଜ୍ଯଂ ଚ ଵରାସନାନି
ମୁଁ ଏଠାରେ ଅତି ଉତ୍ତମ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଭଲଭାବେ ପକାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଖାଇ ପାରୁନାହିଁ, କାରଣ ମୋ ମନରେ ସେଠାର ଅମୃତ, ପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ, ମଧୁର ଭୋଜନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ରହିଛି।
ଇଚ୍ଛେଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ମହାତ୍ମନ୍ କୁରୁଷ୍ଵ ଶୀଘ୍ରଂ ପଦମ୍ ଐନ୍ଦ୍ରମ୍ ଅତ୍ର ବ୍ରୂଷେ ଽନ୍ଯଥା ଚେନ୍ ମଦୁଦୀରିତଂ ତ୍ଵଂ ଭସ୍ମୀକରୋମ୍ଯ୍ ଏଵ ନ ସଂଶଯୋ ଽତ୍ର
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ଚାହେଁ, ହେ ମହାତ୍ମା, ଏଠାରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ମୋତେ ଇନ୍ଦ୍ରର ପଦ ଦିଅ। ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତୁମେ ଯଦି ତାହା ଅନ୍ୟଥା କହିବ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।