ଯତ୍ କିଂଚିଦ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ଲୋକେ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଚରାଚରମ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣେଷ୍ଵ୍ ଅଥ ଧୀରେଷୁ କ୍ଷମାଵତ୍ସ୍ଵ୍ ଅଥ ସାଧୁଷୁ
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଜିନିଷ ଅଛି, ଚଳନଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ସେସବୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଧୀରମନ୍ତି, କ୍ଷମାଶୀଳ ଓ ସାଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଅନୁଗ୍ରହରେ ଅଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଯୁକ୍ତେଷୁ ଚାନ୍ଯେଷୁ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତ୍ଯନୁସାରିଷୁ ଯଦ୍ ଯଦ୍ ରମ୍ଯଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଵା ତତ୍ ତଲ୍ ଲକ୍ଷ୍ମୀଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୋଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷର ପଥରେ ଚାଲିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଯାହା କି ଆନନ୍ଦଦାୟକ କିମ୍ବା ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଏ, ସେସବୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରକାଶ।
କିମ୍ ଅତ୍ର ବହୁନୋକ୍ତେନ ସର୍ଵଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀମଯଂ ଜଗତ୍ ଯସ୍ମିନ୍ କସ୍ମିଂଶ୍ ଚ ଯତ୍ କିଂଚିଦ୍ ଉତ୍କୃଷ୍ଟଂ ପରିଦୃଶ୍ଯତେ
ଏହାକୁ ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଜଗତ ଲକ୍ଷ୍ମୀରେ ଭରିଯାଇଛି। ଯେଉଁଠାରେ ଯାହା କି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ, ସେସବୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଅଂଶ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀମଯଂ ତୁ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ତଯା ହୀନଂ ନ କିଂଚନ ଅତ୍ରେମାଂ ସୁନ୍ଦରୀଂ ଦେଵୀଂ ସ୍ପର୍ଧଯନ୍ତୀ ନ ଲଜ୍ଜସେ
ସମସ୍ତ କିଛି ଲକ୍ଷ୍ମୀର ମୂଳରୂପ; ତାଙ୍କୁ ବିନା କିଛି ଅଛିନାହିଁ। ଏଠାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରି କିଛି ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରୁନାହଁ କି?
ଗଚ୍ଛ ଗଚ୍ଛେତି ତାଂ ଗଙ୍ଗା ଦରିଦ୍ରାଂ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍ ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ଗଙ୍ଗାମ୍ଭୋ ଦରିଦ୍ରାଵୈରକାର୍ଯ୍ ଅଭୂତ୍
ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ଦରିଦ୍ରା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଚାଲ, ଚାଲ'। ସେଇ ସମୟରୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଦରିଦ୍ରତାର ପ୍ରଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଗଲା।
ତାଵଦ୍ ଦରିଦ୍ରାଭିଭଵୋ ଗଙ୍ଗା ଯାଵନ୍ ନ ସେଵ୍ଯତେ ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥମ୍ ଅଲକ୍ଷ୍ମୀନାଶନଂ ଶୁଭମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଙ୍ଗାର ସେବା ହେଉନାହିଁ, ଦରିଦ୍ରତାର ପ୍ରଭାବ ରହିଥାଏ। ସେଇ ସମୟରୁ ସେ ତୀର୍ଥ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ନାଶକ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଲା।
ତତ୍ର ସ୍ନାନେନ ଦାନେନ ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ ଭଵେତ୍ ତୀର୍ଥାନାଂ ଷଟ୍ ସହସ୍ରାଣି ତସ୍ମିଂସ୍ ତୀର୍ଥେ ମହାମତେ ଦେଵର୍ଷିମୁନିଜୁଷ୍ଟାନାଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦାଯିନାମ୍
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ଦାନ କଲେ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଏଠାରେ ଛଅ ହଜାର ତୀର୍ଥ, ଯାହାକୁ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ମୁନିମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଭାନୁତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିକରଂ ନୃଣାମ୍ ତତ୍ରେଦଂ ଵୃତ୍ତମ୍ ଆଖ୍ଯାସ୍ଯେ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନକୁ 'ଭାନୁତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଏ, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ଘଟିଥିବା ଏହି ଘଟଣା, ଯାହା ମହାପାପ ନାଶ କରେ, ସେଥିରେ କହିବି।
ଶର୍ଯାତିର୍ ଇତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ରାଜା ପରମଧାର୍ମିକଃ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ସ୍ଥଵିଷ୍ଠେତି ରୂପେଣାପ୍ରତିମା ଭୁଵି
ଶର୍ୟାତି ନାମକ ଏକ ରାଜା, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ ସ୍ଥବିଷ୍ଠା, ଯିଏ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଅପୂର୍ବ।
ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଵୈଶ୍ଵାମିତ୍ରୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ ପୁରୋଧାସ୍ ତସ୍ଯ ନୃପତେର୍ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଃ ଶମିନାଂ ପ୍ରଭୁଃ
ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ବଂଶର ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ପୂରୋହିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାର୍ଷି।
ଦିଶୋ ଵିଜେତୁଂ ସ ଜଗାମ ରାଜା ପୁରୋଧସା ତେନ ନୃପପ୍ରଵୀରଃ ପୁରୋଧସଂ ପ୍ରାହ ମହାନୁଭାଵଂ ଜିତ୍ଵା ଦିଶଶ୍ ଚାଧ୍ଵନି ସଂନିଵିଷ୍ଟଃ
ଦିଗ୍ବିଜୟ ପାଇଁ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୂରୋହିତ ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ ଜିତି ଯାତ୍ରାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ମହାନୁଭାବ ପୂରୋହିତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛେଦଂ କେନ ଖେଦଂ ଗତୋ ଽସି ହେତୁଂ ଵଦସ୍ଵେତି ମହାନୁଭାଵ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ରାଜ୍ଯେ ମମ ସର୍ଵମାନ୍ଯଃ ସମସ୍ତଵିଦ୍ଯାନିରଵଦ୍ଯବୋଧଃ
ତୁମେ କିଏଁ ଏମିତି କ୍ଲାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଛ? କାହିଁକି ଏହି ଦୁଃଖ? ମୋତେ କାରଣ କହ। ହେ ମହାନୁଭାବ, ମୋ ରାଜ୍ୟରେ ତୁମେ ସମ୍ମାନିତ, ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଓ ଦୋଷରହିତ।
ଵିଧୂତପାପଃ ପରିତାପଶୂନ୍ଯଃ କିମ୍ ଅନ୍ଯଚେତା ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ତ୍ଵମ୍ ଜିତେଯମ୍ ଉର୍ଵୀ ଵିଜିତା ନରେନ୍ଦ୍ରା ହର୍ଷସ୍ଯ ହେତୌ ମହତୀହ ଜାତେ
ତୁମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ତଥାପି ତୁମେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ଭଳି କାହିଁକି ଲାଗୁଛ? ପୃଥିବୀ ଜିତାଯାଇଛି, ରାଜାମାନେ ବଶୀଭୂତ, ଏଠାରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦର କାରଣ ହୋଇଛି।
କିଂ ତ୍ଵଂ କୃଶୋ ମେ ଵଦ ସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଦ୍ଵିଜାତିଵର୍ଯାତିମହାନୁଭାଵ ସଂବୋଧ୍ଯ ଶର୍ଯାତିମ୍ ଉଵାଚ ଵିପ୍ରଶ୍ ଛନ୍ଦୋମଧୁଃ ପ୍ରେମମଯୀଂ ପ୍ରିଯୋକ୍ତିମ୍
ତୁମେ କିଏଁ ଏମିତି ଶୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛ? ସତ୍ୟ କହ। ତାପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅତି ମହାନୁଭାବ, ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଷ୍ଟି କଥାରେ ଶର୍ୟାତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶୃଣୁ ଭୂପାଲ ମଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଭାର୍ଯଯା ଯଦ୍ ଉଦୀରିତମ୍ ସ୍ଥିତେ ଯାମେ ଵଯଂ ଯାମୋ ଯାମିନୀ ଚାର୍ଧଗାମିନୀ
ହେ ରାଜା, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଯାହା କହିଥିଲେ, ରାତିର ଅଧା ଯିବାବେଳେ, ମୁଁ ରହିଥିଲି, ସେ ମୋ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵାମିନୀ ଚାସ୍ଯ ଦେହସ୍ଯ କାମିନୀ ମାଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷତେ ସ୍ମୃତ୍ଵା ତତ୍ କାମିନୀଵାକ୍ଯଂ ଶୋଷଂ ଯାତି କଲେଵରମ୍ ଵିକାରେ ସ୍ମରସଂଜାତେ ଜୀଵାତୁର୍ ନଲିନାନନା
ଏହି ଦେହର ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମୋ ପ୍ରିୟା, ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାଇ, ମୋ ଶରୀର ଶୁଖିଯାଏ। ପ୍ରେମର ଉତ୍ତେଜନା ଆସିଲେ, ଜୀବନ ପାଇଁ ଆତୁର ହୋଇ, କମଳମୁଖୀ ସେ ଶୁଖିଯାଏ।
ଵିହସ୍ଯ ଚାବ୍ରଵୀଦ୍ ରାଜା ପୁରୋଧସମ୍ ଅରିଂଦମଃ
ରାଜା, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦମନକାରୀ, ହସି ତାଙ୍କ ପୂରୋହିତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵଂ ଗୁରୁର୍ ମମ ମିତ୍ରଂ ଚ କିମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ଵିଡମ୍ବସେ କିମ୍ ଅନେନ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ମମ ଵାକ୍ଯେନ ମାନଦ କ୍ଷଣଵିଧ୍ଵଂସିନି ସୁଖେ କା ନାମାସ୍ଥା ମହାତ୍ମନାମ୍
ତୁମେ ମୋର ଗୁରୁ ଓ ବନ୍ଧୁ; ତେବେ ତୁମେ ନିଜକୁ କାହିଁକି ଉପହାସ କରୁଛ? ହେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ମୋ କଥାର ଉପଯୋଗ କ'ଣ? ମହାତ୍ମାମାନେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ସେଉଠାରେ କ'ଣ ଆଶ୍ରୟ ରଖନ୍ତି?
ଏତଦ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ମତିମାନ୍ ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା ଵଚୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା ଏମିତି କହିଲେ।
ଯତ୍ରାନୁକୂଲ୍ଯଂ ଦଂପତ୍ଯୋସ୍ ତ୍ରିଵର୍ଗସ୍ ତତ୍ର ଵର୍ଧତେ ନ ଚେଦଂ ଦୂଷଣଂ ରାଜନ୍ ଭୂଷଣଂ ଚାତିମନ୍ଯତାମ୍
ଯେଉଁଠି ପତି-ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମତି ରହିଥାଏ, ସେଠି ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଭଲଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ରାଜା, ଏହା କୌଣସି ଦୋଷ ନୁହେଁ, ବଡ଼ ଗୁଣ ବୋଲି ମନେ କରିବା ଉଚିତ।
ଆଜଗାମ ସ୍ଵକଂ ଦେଶଂ ମହତ୍ଯା ସେନଯା ଵୃତଃ ପରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ଚ ତତ୍ପ୍ରେମ ପୁର୍ଯାଂ ଵାର୍ତ୍ତାମ୍ ଅଦୀଦିଶତ୍
ସେ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ସହରରେ ଖବର ପଠାଇଲେ।
ଦିଶୋ ଵିଜେତୁଂ ଶର୍ଯାତୌ ଯାତେ ରାକ୍ଷସପୁଂଗଵଃ ହତ୍ଵା ରସାତଲଂ ଯାତୋ ରାଜାନଂ ସପୁରୋଧସମ୍
ଶର୍ୟାତି ଦିଗ୍ବିଜୟ ପାଇଁ ବେରିବାବେଳେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ରାଜା ଓ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ମାରି, ତଳପାତାଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରାଜ୍ଞୋ ଭାର୍ଯା ନିଶ୍ଚଯାଯ ପ୍ରଵୃତ୍ତା ମୁନିସତ୍ତମ ଵାର୍ତ୍ତାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୂତମୁଖାନ୍ ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦଃପ୍ରିଯା ପୁନଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନିଶ୍ଚୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଦୂତମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଖବର ଶୁଣି, ସେ ପୁଣି ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତଦୈଵାଭୂଦ୍ ଗତପ୍ରାଣା ତଦ୍ ଵିଚିତ୍ରମ୍ ଇଵାଭଵତ୍ ତସ୍ଯା ଵୃତ୍ତଂ ତୁ ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୂତା ରାଜ୍ଞେ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
ସେ ସମୟରେ ସେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ଏହା ବିଚିତ୍ର ଘଟଣା ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଦୂତମାନେ ଏହି କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ଯତ୍ କୃତଂ ରାଜପତ୍ନୀଭିଃ ପ୍ରିଯଯା ଚ ପୁରୋଧସଃ ଵିସ୍ମିତୋ ଦୁଃଖିତୋ ରାଜା ପୁନର୍ ଦୂତାନ୍ ଅଭାଷତ
ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଓ ପୁରୋହିତଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଯାହା କରିଥିଲେ, ତାହା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି, ପୁଣି ଦୂତମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ହେ ଦୂତା ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯା ଯତ୍ କଲେଵରମ୍ ରକ୍ଷନ୍ତୁ ଵାର୍ତ୍ତାଂ କୁରୁତ ରାଜାଗନ୍ତା ପୁରୋଧସା
ହେ ଦୂତମାନେ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କର; ଖବର ଆଣ, କାରଣ ରାଜା ଓ ପୁରୋହିତ ଶୀଘ୍ର ଆସିବେ।
ଇତି ଚିନ୍ତାତୁରେ ରାଜ୍ଞି ଵାଗ୍ ଉଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ଅସ୍ଥିର ହେବାବେଳେ, ଏକ ଦେହହୀନ କଣ୍ଠସ୍ୱର କହିଲା।
ଵିଧାସ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ଗଙ୍ଗା ରାଜଂସ୍ ତଵ ସମୀହିତମ୍ ସର୍ଵାଭିଷଙ୍ଗଶମନୀ ପାଵନୀ ଭୁଵି ଗୌତମୀ
ହେ ରାଜା, ଗଙ୍ଗା ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରିବେ; ଗୌତମୀ ଭୂମିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ।
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଶର୍ଯାତିର୍ ଗୌତମୀତଟମ୍ ଆଶ୍ରିତଃ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତର୍ପଯିତ୍ଵା ପିତୄନ୍ ଦ୍ଵିଜାନ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶର୍ୟାତି ଗୌତମୀ ତଟକୁ ଗଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଧନ ଦେଲେ, ପିତୃମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କଲେ।
ପୁରୋହିତଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରେଷଯିତ୍ଵା ଧନାନ୍ଵିତମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ତୀର୍ଥେ ସାର୍ଥେଷୁ ଦାନଂ ଦେହି ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ, ଧନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥରେ ପଠାଇ, 'ଯାଅ, ସାର୍ଥମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଯଥାଯଥ ଦାନ କର' ବୋଲି ଦେଶିଲେ।