ତତୋ ଽପରାହ୍ଣସମଯେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରାହ ସ ମୌଦ୍ଗଲିମ୍ ଯାହି ଵତ୍ସ ସ୍ଵଭଵନଂ ଶ୍ରାନ୍ତୋ ଽସୀତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ତା’ପରେ ବିକାଳ ବେଳେ ବିଷ୍ଣୁ ମୌଦ୍ଗଲିଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, 'ବେଟା, ତୁମେ ଘରକୁ ଯାଅ, ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଇଯାଇଛ।'
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତଃ ସ ଦେଵେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ଯାତି ସ ଦ୍ଵିଜଃ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁସ୍ ତତୋ ଯାତି ଦେଵୈର୍ ଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ଚାଲିଯାନ୍ତି; ଏବଂ ଜଗତ୍ପତି ଦେବମାନେ ସହିତ ନିଜ ଗୃହକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି।
ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯୋ ଽପି ତଥାଭ୍ଯେତ୍ଯ କିଂଚିଦ୍ ଆଦାଯ ନିତ୍ଯଶଃ ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ଭଵନଂ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଭାର୍ଯାଯୈ ସ୍ଵାର୍ଜିତଂ ଧନମ୍
ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସେପରି ନିତ୍ୟ ଭଳି କିଛି ଆଣି, ନିଜ ଘରକୁ ଯାଇ, ନିଜ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଘରେ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦଦାତି ସ ମହାଵିଷ୍ଣୁଚରଣାବ୍ଜପରାଯଣଃ ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ସାପି ପତିଵ୍ରତପରାଯଣା
ସେ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ, ଏହି ଧନ ଦେଇଥିଲେ; ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ପତିଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
ଶାକଂ ମୂଲଂ ଫଲଂ ଵାପି ଭର୍ତ୍ରାନୀତଂ ତୁ ଯତ୍ନତଃ ସୁସଂସ୍କୃତ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅତିଥୀନାଂ ବାଲାନାଂ ଭର୍ତୁର୍ ଏଵ ଚ
ପତି ଯେଉଁ ସବୁ ଶାକ, ମୂଳ, ଫଳ ଯତ୍ନକରି ଆଣିଥାନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ଭଲଭାବେ ପକାଇ ଅତିଥି, ଶିଶୁମାନେ ଓ ପତିଙ୍କୁ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦତ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭୋଜନଂ ତେଭ୍ଯଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯତଵ୍ରତା ଭୁକ୍ତଵତ୍ସ୍ଵ୍ ଅଥ ସର୍ଵେଷୁ ରାତ୍ରୌ ନିତ୍ଯଂ ସ ମୌଦ୍ଗଲିଃ
ସେ ଅତିଥି, ଶିଶୁ ଓ ପତିଙ୍କୁ ଖାଇଦେଇ, ପରେ ନିଜେ ନିୟମରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି; ସମସ୍ତେ ଭୋଜନ କରିସାରିଲେ, ମୌଦ୍ଗଲି ରାତିରେ ସବୁବେଳେ ଖାଆନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୋଃ ଶ୍ରୁତାଃ କଥାଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ ତେଭ୍ଯୋ ଵକ୍ତ୍ଯ୍ ଅଥ ହର୍ଷିତଃ ଏଵଂ ବହୁତିଥେ କାଲେ ଵ୍ଯତୀତେ ଚାତିଵିସ୍ମିତା ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯସ୍ଯ ରହୋ ଭାର୍ଯା ଭର୍ତାରଂ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କଥାମାନେ ତାଙ୍କମାନେ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ କହିଥିଲେ; ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ କଟିଯିବା ପରେ, ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଗୁପ୍ତରେ ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଦି ତେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଅଭ୍ଯେତି ସମୀପଂ ତ୍ରିଦଶାର୍ଚିତଃ ତଥାପି କଷ୍ଟମ୍ ଅସ୍ମାକଂ କସ୍ମାଦ୍ ଇତି ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁମ୍
ଯଦି ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ତେବେ ଆମ ପରୀଶ୍ରମ କାହିଁକି ଏତେ ଅଧିକ? ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତତ୍ ପୃଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଯଦାସୌ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଏତି ଚ ଯସ୍ମିଂଶ୍ ଚ ସ୍ମୃତମାତ୍ରେ ତୁ ଜରାଜନ୍ମରୁଜୋ ମୃତିଃ ନାଶଂ ଯାନ୍ତି କୁତୋ ଦୃଷ୍ଟେ ତସ୍ମାତ୍ ପୃଚ୍ଛ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ତୁମେ ପଚାର, ବିଷ୍ଣୁ ଯେତେବେଳେ ଆସନ୍ତି, କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଜନ୍ମ, ଦୁଃଖ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ—ତେବେ ଦେଖିଲେ କାହିଁକି ଏହା ହୁଏନାହିଁ? ତେଣୁ ତୁମେ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ପଚାର।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରିଯାଵାକ୍ଯାନ୍ ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯୋ ନିତ୍ଯଵଦ୍ ଧରିମ୍ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିନୀତଶ୍ ଚ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି ପ୍ରିୟାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟ ସଦା ଭକ୍ତିରେ ଲିନ ଥିଲେ, ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ନମ୍ରତା ସହିତ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତ୍ଵଯି ସ୍ମୃତେ ଜଗନ୍ନାଥ ଶୋକଦାରିଦ୍ର୍ଯଦୁଷ୍କୃତମ୍ ନାଶଂ ଯାତି ଵିପତ୍ତିର୍ ମେ ତ୍ଵଯି ଦୃଷ୍ଟେ କଥଂ ସ୍ଥିତା
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ଶୋକ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଅପଶ୍ରୟ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ତେବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମୋ ଦୁଃଖ କିପରି ରହିଯାଏ?
ସ୍ଵକୃତଂ ଭୁଜ୍ଯତେ ଭୂତୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା ନ କୋପି କସ୍ଯଚିତ୍ କିଂଚିତ୍ କରୋତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ହିତାହିତେ
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଜଣେ କରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସେଥିରେ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସବୁଠାରେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ; କେହି କାହା ପାଇଁ କିଛି କରନ୍ତିନାହିଁ, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ।
ଯାଦୃଶଂ ଚୋପ୍ଯତେ ବୀଜଂ ଫଲଂ ଭଵତି ତାଦୃଶମ୍ ରସାଲଃ ସ୍ଯାନ୍ ନ ନିମ୍ବସ୍ଯ ବୀଜାଜ୍ ଜାତ୍ଵ୍ ଅପି କୁତ୍ରଚିତ୍
ଯେପରି ବିଜ ଯେମିତି ପୋତାଯାଏ, ସେପରି ଫଳ ମିଳେ; କେବେ ମଧୁର ଆମ୍ବ ନିମ୍ବ ଗଛର ବିଜରୁ ହୁଏନାହିଁ।
ନ କୃତା ଗୌତମୀସେଵା ନାର୍ଚିତୌ ହରିଶଂକରୌ ନ ଦତ୍ତଂ ଯୈଶ୍ ଚ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯସ୍ ତେ କଥଂ ଭାଜନଂ ଶ୍ରିଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗୌତମୀ ସେବା କରିନାହାନ୍ତି, ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜିନାହାନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି—ସେମାନେ କିପରି ଧନ୍ୟତାର ଅଂଶୀ ହେବେ?
ତ୍ଵଯା ନ ଦତ୍ତଂ କିଂଚିଚ୍ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ମମାପି ଚ ଯଦ୍ ଦୀଯତେ ତଦ୍ ଏଵେହ ପରସ୍ମିଂଶ୍ ଚୋପତିଷ୍ଠତି
ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କିଛି ଦେଇନାହ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେଇନାହିଁ; ଏଠାରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ସେହି ଏଠା ଓ ପରଲୋକରେ ଥାଏ।
ମୃଦ୍ଭିର୍ ଵାର୍ଭିଃ କୁଶୈର୍ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ଶୁଚିକର୍ମ ସଦୈଵ ଯତ୍ କରୋତି ତସ୍ମାତ୍ ପୂତାତ୍ମା ଶରୀରସ୍ଯ ଚ ଶୋଷଣାତ୍
ମାଟି, ପାଣି, କୁଶ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ସବୁବେଳେ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରେ; ଏହିପରି ଶରୀରକୁ କ୍ଷୀଣ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ମଣିଷ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଵିନା ଦାନେନ ନ କ୍ଵାପି ଭୋଗାଵାପ୍ତିର୍ ନୃଣାଂ ଭଵେତ୍ ସତ୍କର୍ମାଚରଣାଚ୍ ଛୁଦ୍ଧୋ ଵିରକ୍ତଃ ସ୍ଯାତ୍ ତତୋ ନରଃ
ଦାନ ଛାଡ଼ି କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ମଣିଷମାନେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସତ୍କର୍ମ କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ଓ ଅସକ୍ତ ହୁଏ, ଏହିପରି ଲୋକ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଏ।
ତତୋ ଽପ୍ରତିହତଜ୍ଞାନୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ ତତୋ ଭଵେତ୍ ସର୍ଵେଷାଂ ସୁଲଭା ମୁକ୍ତିର୍ ମଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଚେହ ପୂର୍ତତଃ
ଏହାପରେ ଅବିରୋଧିତ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ମୋର ଭକ୍ତି ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ମୁକ୍ତି ଲଭ୍ୟ।
ଭୁକ୍ତିର୍ ଦାନାଦିନା ସର୍ଵଭୂତଦୁଃଖନିବର୍ହଣାତ୍ ଅଥଵା ଲପ୍ସ୍ଯସେ ମୁକ୍ତିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଭୁକ୍ତିଂ ନ ଲପ୍ସ୍ଯସେ
ଦାନ ଓ ଏହାପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ଭୋଗ ମିଳେ; କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଭୋଗ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ମୁକ୍ତିଃ କଥଂ ଭୂଯାଦ୍ ଭୁକ୍ତେର୍ ମୁକ୍ତିଃ ସୁଦୁର୍ଲଭା ଜାତା ଚେଦ୍ ଦେହିନାଂ ମୁକ୍ତିଃ କିମ୍ ଅନ୍ଯେନ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କିପରି ମୁକ୍ତି ହୁଏ? ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଯଦି ଦେହୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଯାନ୍ତି, ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଛିର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଲା କଣ?
ଭକ୍ତ୍ଯା ମୁକ୍ତିଃ ସର୍ଵପୂଜ୍ଯା ତାମ୍ ଇଚ୍ଛେଯଂ ଜଗନ୍ମଯ
ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜ୍ୟ। ମୁଁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାର, ଏହାକୁ ଆଶା କରେ।
ଏତଦ୍ ଏଵାନ୍ତରଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଦୀଯତେ ମାମ୍ ଅନୁସ୍ମରନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯାଥଵାର୍ଥିଭ୍ଯସ୍ ତଦ୍ ଏଵାକ୍ଷଯତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଛି: ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଆଗ୍ରହୀଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ସେହି ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।
ମାମ୍ ଅଧ୍ଯାତ୍ଵାଥ ଯଦ୍ ଦଦ୍ଯାତ୍ ତତ୍ ତନ୍ମାତ୍ରଫଲପ୍ରଦମ୍ ତତ୍ ପୁନର୍ ଦତ୍ତମ୍ ଏଵେହ ନ ଭୋଗାଯାତ୍ର କଲ୍ପତେ
ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରି ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ସେହି ଦାନର ଫଳ ଦିଏ; ଏଠାରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଭୋଗ ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଦେହି ମହାବୁଦ୍ଧେ ଭୋଜ୍ଯଂ କିଂଚିନ୍ ମମ ଧ୍ରୁଵମ୍ ଅଥଵା ଵିପ୍ରମୁଖ୍ଯାଯ ଗୌତମୀତୀରମ୍ ଆଶ୍ରିତଃ
ତେଣୁ, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋତେ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ, କିମ୍ବା ଗୌତମୀ ତୀରେ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିଅ।
ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯଃ ପ୍ରାହ ତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦେଯଂ ମମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ନାନ୍ଯତ୍ କିଂଚନ ଦେହାଦି ଯତ୍ ତତ୍ ତ୍ଵଯି ସମର୍ପିତମ୍
ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋ ପାଖରେ ଦେବାକୁ କିଛି ନାହିଁ; ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ।'
ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଗରୁତ୍ମନ୍ତଂ ପ୍ରାହ ଶୀଘ୍ରଂ ଜଗତ୍ପତିଃ ଇହାନଯସ୍ଵ କଣିଶଂ ମମାଯଂ ଚାର୍ପଯିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁରନ୍ତ କଣିଶକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ସେ ଏହି ଦାନ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରିବ।'
ତତୋ ଯୋଗ୍ଯାନ୍ ଅଯଂ ଭୋଗାନ୍ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତେ ମନସଃ ପ୍ରିଯାନ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ସ୍ଵାମିନାଦିଷ୍ଟଂ ତଥା ଚକ୍ରେ ସ ପକ୍ଷିରାଟ୍
ତାପରେ ସେ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ମନକୁ ପ୍ରିୟ ଭୋଗ ଲଭିବ। ମାଲିକଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ପକ୍ଷୀମହାରାଜ ତାହା ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁହସ୍ତେ କଣାନ୍ ପ୍ରାଦାତ୍ ସ ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯୋ ଯତଵ୍ରତଃ ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟ, ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରେ ଧାନ ଦେଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯାଵଚ୍ ଚାସ୍ଯ କୁଲେ ସପ୍ତ ପୁରୁଷାସ୍ ତାଵଦ୍ ଏଵ ତୁ ଭଵିତାରୋ ମହାବୁଦ୍ଧେ ତାଵତ୍ କାମା ମନୀଷିତାଃ ଗାଵୋ ହିରଣ୍ଯଂ ଧାନ୍ଯାନି ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଆଭରଣାନି ଚ
ତାଙ୍କ ବଂଶରେ ସାତଜଣ ଯାଏଁ ରହିବେ, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧି, ସେଉଁଠାଏଁ ସେମାନେ ରହିବେ; ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୋ, ସୁନା, ଧାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଇଚ୍ଛାମତ ଭୋଗ ମିଳିବ।
ଯଚ୍ ଚ କିଂଚିନ୍ ମନଃପ୍ରୀତ୍ଯୈ ଲୋକେ ଭଵତି ଭୂଷଣମ୍ ତତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଆପ ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଗଙ୍ଗାପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି ଲୋକରେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଯେଉଁ ଆଭୂଷଣ ଅଛି, ସେ ସବୁ ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ପାଇଲେ।