ଯସ୍ମାତ୍ ପରଂ ନାନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ପ୍ରଶସ୍ତଂ ଯସ୍ମାତ୍ ପରଂ ନୈଵ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ଯସ୍ମାତ୍ ପରଂ ନୋ ମହତାଂ ମହଚ୍ ଚ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାହାଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାହିଁ, ଯାହାଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ସୂକ୍ଷ୍ମ ନାହିଁ, ଯାହାଠାରୁ ଉପରେ ବଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ବଡ଼ ନାହିଁ—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ଵିଶ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଵିଚିତ୍ରମ୍ ଅଚିନ୍ତ୍ଯରୂପଂ ଵିଵିଧଂ ମହଚ୍ ଚ ଏକକ୍ରିଯଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ ଅନୁପ୍ରଯାତି ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ବିଚିତ୍ର, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପର, ବିଭିନ୍ନ ଏବଂ ବଡ଼-ଛୋଟ ଦୁହିଁ ବିଶ୍ୱ ଏକ ନିୟମରେ ଚାଲିଥାଏ—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଵିଭୂତିଃ ସକଲାଧିପତ୍ଯଂ କର୍ତୃତ୍ଵଦାତୃତ୍ଵମହତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ପ୍ରୀତିର୍ ଯଶଃ ସୌଖ୍ଯମ୍ ଅନାଦିଧର୍ମଃ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆଧିପତ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଦାତା ଭାବର ମହତ୍ତ୍ୱ, ସ୍ନେହ, କୀର୍ତ୍ତି, ସୁଖ ଓ ଆଦିଧର୍ମ ବିଦ୍ୟମାନ—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ନିତ୍ଯଂ ଶରଣ୍ଯଃ ସକଲସ୍ଯ ପୂଜ୍ଯୋ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରିଯୋ ଯଃ ଶରଣାଗତସ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଶିଵୋ ଯଃ ସକଲସ୍ଯ ରୂପଂ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ସେ ସଦା ଶରଣ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରିୟ, ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବ୍ୟାପିଥିବା—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ଆହ ନାରଦ ତଂ ମୁନିମ୍ ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ଚ ପରାର୍ଥଂ ଚ ଆପସ୍ତମ୍ବୋ ଽବ୍ରଵୀଚ୍ ଛିଵମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହୋଇ, ନାରଦ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ । ନିଜ ଉପକାର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ଆପସ୍ତମ୍ବ ଶିବଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ ।
ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଆପ୍ନୁଯୁସ୍ ତେ ଯେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦେଵମ୍ ଈଶ୍ଵରମ୍ ପଶ୍ଯେଯୁର୍ ଜଗତାମ୍ ଈଶମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହ ଶିଵୋ ମୁନିମ୍
ଯେମାନେ ସ୍ନାନ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଈଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବେ—ଏହିପରି ଶିବ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥମ୍ ଆପସ୍ତମ୍ବମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ ଅନାଦ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାତିମିରଵ୍ରାତନିର୍ମୂଲନକ୍ଷମମ୍
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ତୀର୍ଥକୁ 'ଆପସ୍ତମ୍ବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଅଜ୍ଞାନର ଅନେକ ପୁରୁଣା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିପାରେ ।
ଯମତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ପିତୄଣାଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଧନମ୍ ଅଶେଷପାପଶମନଂ ତତ୍ର ଵୃତ୍ତମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ
ଏହାକୁ 'ଯମତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ପିତୃମାନେର ପ୍ରସନ୍ନତା ବଢ଼ାଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ; ସେଠାରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ଶୁଣ ।
ତତ୍ରାଖ୍ଯାନମ୍ ଇଦଂ ତ୍ଵ୍ ଆସୀଦ୍ ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ ସରମେତି ପ୍ରସିଦ୍ଧାସ୍ତି ନାମ୍ନା ଦେଵଶୁନୀ ମୁନେ
ସେଠାରେ ଏକ ପୁରୁଣା କଥା ଥିଲା, ମୁନି, ଯାହାକୁ 'ସରମେତି' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦେବତାଙ୍କ କୁକୁର ବୋଲି ଜଣାଯାଏ ।
ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୌ ମହାଶ୍ରେଷ୍ଠୌ ଶ୍ଵାନୌ ନିତ୍ଯଂ ଜନାନ୍ ଅନୁ ଗାମିନୌ ପଵନାହାରୌ ଚତୁରକ୍ଷୌ ଯମପ୍ରିଯୌ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ କୁକୁର ଥିଲେ, ସବୁବେଳେ ଲୋକମାନେଙ୍କ ପଛରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ, ପବନ ଖାଇ ରହୁଥିଲେ, ଚାରିଟି ଆଖି ଥିଲା, ଯମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ ।
ଗା ରକ୍ଷତି ସ୍ମ ଦେଵାନାଂ ଯଜ୍ଞାର୍ଥଂ କଲ୍ପିତାନ୍ ପଶୂନ୍ ରକ୍ଷନ୍ତୀମ୍ ଅନୁଜଗ୍ମୁସ୍ ତେ ରାକ୍ଷସା ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଗାଁମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯେଉଁମାନେ ଲାଗି ଥିଲେ, ସେମାନେ ରାକ୍ଷସ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ଥିଲେ ।
ରକ୍ଷନ୍ତୀଂ ତାଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞାଃ ଶ୍ଵାନଯୋର୍ ମାତରଂ ଶୁନୀମ୍ ପ୍ରଲୋଭଯିତ୍ଵା ଵିଵିଧୈର୍ ଵାକ୍ଯୈର୍ ଦାନୈଶ୍ ଚ ଯତ୍ନତଃ
ସେ ଦୁଇ କୁକୁରଙ୍କର ମାଆ, ଯିଏ ଗାଁମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ କଥା ଓ ଉପହାର ଦେଇ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରିବାକୁ ।
ହୃତା ଗା ରାକ୍ଷସୈଃ ପାପୈଃ ପଶ୍ଵର୍ଥେ କଲ୍ପିତାଃ ଶୁଭାଃ ତତ ଆଗତ୍ଯ ସା ଦେଵାନ୍ ଇଦମ୍ ଆହ କ୍ରମାଚ୍ ଛୁନୀ
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଓ ଶୁଭ ଗାଁମାନେ, ପାପୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଚୋରି କଲେ; ତାପରେ ସେ କୁକୁରୀ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ଦୀରେ-ଦୀରେ କହିଲେ ।
ମାଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ରାକ୍ଷସୈଃ ପାଶୈସ୍ ତାଡଯିତ୍ଵା ପ୍ରହାରକୈଃ ନୀତା ଗା ଯଜ୍ଞସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ କଲ୍ପିତାଃ ପଶଵଃ ସୁରାଃ
ମୋତେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦୌର୍ବଳ୍ୟ ଦେଇ, ଦଣ୍ଡ ମାରି, ରସ୍ସୀ ଦେଇ ବାନ୍ଧି ନେଇଗଲେ; ଯେଉଁ ଗାଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ହେ ଦେବତାମାନେ ।
ତସ୍ଯା ଵାଚଂ ନିଶମ୍ଯାଶୁ ସୁରାନ୍ ପ୍ରାହ ବୃହସ୍ପତିଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତି ତୁରନ୍ତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଇଯଂ ଵିକୃତରୂପାସ୍ତେ ଅସ୍ଯାଃ ପାପଂ ଚ ଲକ୍ଷଯେ ଅସ୍ଯା ମତେନ ତା ଗାଵୋ ନୀତା ନାନ୍ଯେନ ହେତୁନା ପାପେଯଂ ସୁକୃତୀଵେତି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଦେହଚେଷ୍ଟିତୈଃ
ଏହି କୁକୁରୀ ଆକୃତିରେ ବଦଳ ଆସିଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କର ପାପ ଦେଖୁଛି । ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ଗାଁମାନେ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନୁହେଁ । ତାଙ୍କ ଶରୀର ଚଳନରେ, ଯେପରି ଧର୍ମିକ ଲୋକ, ସେପରି ପାପ ଦେଖାଯାଉଛି ।
ତଦ୍ ଗୁରୋର୍ ଵଚନାଚ୍ ଛକ୍ରଃ ପଦା ତାଂ ପ୍ରାହରଚ୍ ଛୁନୀମ୍ ପଦାଘାତାତ୍ ତଦା ତସ୍ଯା ମୁଖାତ୍ କ୍ଷୀରଂ ପ୍ରସୁସ୍ରୁଵେ
ତେଣୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତା କୁକୁରୀକୁ ପାଦ ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ; ସେଇ ପାଦ ଘାଁରେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଦୁଧ ବହିଲା ।
ପୁନଃ ପ୍ରାହ ଶଚୀଭର୍ତା କ୍ଷୀରଂ ପୀତଂ ତ୍ଵଯା ଶୁନି ରାକ୍ଷସୈଶ୍ ଚ ତଦା ଦତ୍ତଂ ତସ୍ମାନ୍ ନୀତାସ୍ ତୁ ଗା ମମ
ପୁଣି ଶଚୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଦୁଧ ପିଇଛ, ଏ କୁକୁରୀ, ଏହି ଦୁଧ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଦେଇଛ; ଏହିକାରଣରୁ ମୋର ଗାଁମାନେ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି ।'
ନାପରାଧୋ ଽସ୍ତି ମେ ନାଥ ନ ଚାନ୍ଯସ୍ଯାପି କସ୍ଯଚିତ୍ ନାପରାଧୋ ନ ଚୋପେକ୍ଷା ମମାସ୍ତି ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵର ତସ୍ମାଦ୍ ରୁଷ୍ଟୋ ଽସି କିଂ ନାଥ ରିପଵୋ ବଲିନସ୍ ତୁ ତେ
ନାଥ, ମୋର କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଅନ୍ୟ କାହାରି ମଧ୍ୟ; ମୋର କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଅବହେଳା, ହେ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ୱର । ତେଣୁ ଆପଣ କାହିଁକି କ୍ରୋଧିତ? ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ।
ତତୋ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଦେଵଗୁରୁର୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତସ୍ଯା ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍ ସତ୍ଯଂ ଶକ୍ର ତ୍ଵ୍ ଇଯଂ ଦୁଷ୍ଟା ରିପୂଣାଂ ପକ୍ଷକାରିଣୀ
ତାପରେ ଦେବଗୁରୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, କହିଲେ: 'ଶକ୍ର, ଏହି କୁକୁରୀ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଷ୍ଟ, ଶତ୍ରୁମାନେ ପକ୍ଷ ନେଉଛି ।'
ତତଃ ଶଶାପ ତାଂ ଶକ୍ରଃ ପାପିଷ୍ଠେ ତ୍ଵଂ ଶୁନୀ ଭଵ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ପାପଭୂତା ଅଜ୍ଞାନାତ୍ ପାପକାରିଣୀ
ତାପରେ ଶକ୍ର ତାକୁ ଶାପ ଦେଲେ: 'ତୁମେ, ଏ କୁକୁରୀ, ମାନବ ଲୋକରେ ସବୁଠାରୁ ପାପିନୀ ହେଉ, ଅଜ୍ଞାନ ଓ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ହେଉ ।'
ତଦେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତୁ ଶାପେନ ମାନୁଷେ ସା ଵ୍ଯଜାଯତ ଯଥା ଶପ୍ତା ମଘଵତା ପାପାତ୍ ସା ହ୍ଯ୍ ଅତିଭୀଷଣା
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାପରେ, ସେ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ମଘବାନ୍ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇ, ସେ ଅତିଭୟଙ୍କର ଓ ପାପିନୀ ହେଲେ ।
ଗାଵୋ ଯା ରାକ୍ଷସୈର୍ ନୀତାସ୍ ତାସାମ୍ ଆନଯନାଯ ଚ ଯତ୍ନଂ କୁର୍ଵନ୍ ସୁରପତିର୍ ଵିଷ୍ଣଵେ ତନ୍ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ଯେ ଗାଈମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପତି ଏହି କଥା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଦୈତ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ଦନୁଜାନ୍ ଗୋହର୍ତୄଂଶ୍ ଚୈଵ ରାକ୍ଷସାନ୍ ହନ୍ତୁଂ ପ୍ରଯତ୍ନମ୍ ଅକରୋଜ୍ ଜଗୃହେ ଚ ମହଦ୍ ଧନୁଃ
ବିଷ୍ଣୁ ଦେବ, ଦାଇତ୍ୟ, ଦାନବ ଓ ଗାଈ ଚୋରି କରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ପ୍ରହାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଧନୁଷ ଧରିଲେ।
ଶାର୍ଙ୍ଗଂ ଯଲ୍ ଲୋକଵିଖ୍ଯାତଂ ଦୈତ୍ଯନାଶନମ୍ ଏଵ ଚ ଜିତାରିଃ ପୂଜିତୋ ଦେଵୈଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଜନାର୍ଦନଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଦାଇତ୍ୟନାଶକ ଯେ ଧନୁଷ 'ଶାର୍ଙ୍ଗ', ତାହାକୁ ଦେବମାନେ ପୂଜିଥିବା ଶତ୍ରୁଜୟୀ ଜନାର୍ଦନ ନିଜେ ଧରିଲେ।
ଯତ୍ର ଵୈ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯେ ଶାର୍ଙ୍ଗପାଣିର୍ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁଃ ତତ୍ରସ୍ଥାନ୍ ଦୈତ୍ଯଦନୁଜାନ୍ ରାକ୍ଷସାଂଶ୍ ଚ ବଲୀଯସଃ
ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ, ସେଠାରେ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାଇତ୍ୟ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ପୁନର୍ ଜଘ୍ନେ ସ ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଗା ଯୈର୍ ନୀତାଶ୍ ଚ ରାକ୍ଷସୈଃ ତତ୍ର ଵୈ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯେ ଶାର୍ଙ୍ଗପାଣିର୍ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ
ସେଠାରେ, ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ପୁଣିଥରେ ଗାଈ ନେଇଯାଇଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ବଧ କଲେ; ଏହିଠାରେ ତାଙ୍କୁ 'ଶାର୍ଙ୍ଗପାଣି' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଯୁଧ୍ଯମାନସ୍ ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଦିତିଜୈ ରାକ୍ଷସୈଃ ସହ ତେ ଜଗ୍ମୁର୍ ଦକ୍ଷିଣାମ୍ ଆଶାଂ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ ତ୍ରାସାନ୍ ମହାମୁନେ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଦିତିର ପୁଅ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ନିଜ ଭୟରେ ସେମାନେକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ପଳାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ, ହେ ମହାମୁନି।
ଅନ୍ଵଗଚ୍ଛତ୍ ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ ତାନ୍ ଏଵ ପରମେଶ୍ଵରଃ ଗରୁତ୍ମତା ତାନ୍ ଅଵାପ୍ଯ ଶାର୍ଙ୍ଗମୁକ୍ତୈର୍ ମନୋଜଵୈଃ
ତାପରେ, ପରମେଶ୍ୱର ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ସେମାନେକୁ ଧାଉଥିଲେ, ଏବଂ ମନର ତୁଳ୍ୟ ତୀବ୍ର ଶାର୍ଙ୍ଗର ବାଣରେ ସେମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ବାଣୈସ୍ ତାନ୍ ଵ୍ଯାହନଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଗଙ୍ଗାଯା ଉତ୍ତରେ ତଟେ ଦେଵାରଯଃ କ୍ଷଯଂ ନୀତା ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ଗଙ୍ଗାର ଉତ୍ତର କୂଳରେ ବିଷ୍ଣୁ ବାଣରେ ସେମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ; ଦେବମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ।