ପ୍ରପଞ୍ଚସ୍ଯ ନିମିତ୍ତଂ ଯତ୍ ତଜ୍ ଜ୍ଯୋତିଶ୍ ଚ ପରଂ ଶିଵଃ ତମ୍ ଏଵ ସାଧଯ ହରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ମୁନେ ଗୌତମ୍ଯାଂ ସକଲାଘୌଘସଂହର୍ତା ଦଣ୍ଡକେ ଵନେ
ଯିଏ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ସେଇ ପରମ ଜ୍ୟୋତି ହେଉଛନ୍ତି ଶିବ। ମୁନି, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ସେଠିକୁ ଅନୁସରଣ କର। ଗୌତମୀ ନଦୀରେ, ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ, ସେ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି।
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନେର୍ ଵାକ୍ଯଂ ପରାଂ ପ୍ରୀତିମ୍ ଉପାଗତଃ ଭୁକ୍ତିଦୋ ମୁକ୍ତିଦଃ ପୁଂସାଂ ସାକାରୋ ଽଥ ନିରାକୃତିଃ
ମୁନିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ—ଯିଏ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଚାହେଁ ରୂପରେ ହେଉନ୍ତୁ କି ନିରାକାର।
ସୃଷ୍ଟ୍ଯାକାରସ୍ ତତଃ ଶକ୍ତଃ ପାଲନାକାର ଏଵ ଚ ଦାତା ଚ ହନ୍ତି ସର୍ଵଂ ଯୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଏତତ୍ ସମାପ୍ଯତେ
ସେ ସୃଷ୍ଟିର ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ପାଳନର ରୂପ ମଧ୍ୟ ନେଇପାରନ୍ତି; ସେ ଦାତା, ସମସ୍ତ କିଛି ନାଶ କରନ୍ତି—ଏହି ସବୁ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମାପ୍ତ ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମାକୃତିଃ କର୍ତୃରୂପା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ପାଲନୀ ତଥା ରୁଦ୍ରାକୃତିର୍ ନିହନ୍ତ୍ରୀ ସା ସର୍ଵଵେଦେଷୁ ପଠ୍ଯତେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରୂପ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ ପାଳନକାରୀ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରୂପ ନାଶକ—ଏହି ଭାବ ସମସ୍ତ ବେଦରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ।
ଆପସ୍ତମ୍ବସ୍ ତଦା ଗଙ୍ଗାଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ଯତଵ୍ରତଃ ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଂକରଂ ଦେଵଂ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ନାରଦ
ତାପରେ ଆପସ୍ତମ୍ବ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଇ, ସ୍ନାନ କରି, ନିୟମ ରଖି, ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ନାରଦ।
କାଷ୍ଠେଷୁ ଵହ୍ନିଃ କୁସୁମେଷୁ ଗନ୍ଧୋ ବୀଜେଷୁ ଵୃକ୍ଷାଦି ଦୃଷତ୍ସୁ ହେମ ଭୂତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତଥାସ୍ତି ଯୋ ଵୈ ତଂ ସୋମନାଥଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
କାଠରେ ଯେପରି ଅଗ୍ନି, ଫୁଲରେ ସୁଗନ୍ଧ, ବୀଜରେ ତେଲ, ସମସ୍ତ ଧାତୁରେ ସୁନା ଥାଏ, ସେପରି ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପିଥିବେ। ସେଇ ସୋମନାଥଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯୋ ଲୀଲଯା ଵିଶ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଚକାର ଧାତା ଵିଧାତା ଭୁଵନତ୍ରଯସ୍ଯ ଯୋ ଵିଶ୍ଵରୂପଃ ସଦସତ୍ପରୋ ଯଃ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ଖେଳିଖେଳି ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତିନି ଲୋକର ଧାରକ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ, ସତ-ଅସତୁ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବେ—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯଂ ସ୍ମୃତ୍ଯ ଦାରିଦ୍ର୍ଯମହାଭିଶାପ ରୋଗାଦିଭିର୍ ନ ସ୍ପୃଶ୍ଯତେ ଶରୀରୀ ଯମ୍ ଆଶ୍ରିତାଶ୍ ଚେପ୍ସିତମ୍ ଆପ୍ନୁଵନ୍ତି ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ଶାପ, ରୋଗ ଇତ୍ୟାଦି ଶରୀରକୁ ଛୁଁଇପାରେ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯେନ ତ୍ରଯୀଧର୍ମମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଦଯସ୍ ତତ୍ର ସମୀହିତାଶ୍ ଚ ଏଵଂ ଦ୍ଵିଧା ଯେନ କୃତଂ ଶରୀରଂ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ତିନି ପ୍ରକାର ବେଦ ଧର୍ମକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାରେ ନିୟୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ଯିଏ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ଦେହ ତିଆରି କଲେ—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯସ୍ମୈ ନମୋ ଗଚ୍ଛତି ମନ୍ତ୍ରପୂତଂ ହୁତଂ ହଵିର୍ ଯା ଚ କୃତା ଚ ପୂଜା ଦତ୍ତଂ ହଵିର୍ ଯେନ ସୁରା ଭଜନ୍ତେ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ହୋମ, ହବିଷ୍ୟ, ପୂଜା ଦିଆଯାଏ; ଯିଏ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଦିଆଯାଇଥିବା ହବିଷ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯସ୍ମାତ୍ ପରଂ ନାନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ପ୍ରଶସ୍ତଂ ଯସ୍ମାତ୍ ପରଂ ନୈଵ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ଯସ୍ମାତ୍ ପରଂ ନୋ ମହତାଂ ମହଚ୍ ଚ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାହାଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାହିଁ, ଯାହାଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ସୂକ୍ଷ୍ମ ନାହିଁ, ଯାହାଠାରୁ ଉପରେ ବଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ବଡ଼ ନାହିଁ—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ଵିଶ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଵିଚିତ୍ରମ୍ ଅଚିନ୍ତ୍ଯରୂପଂ ଵିଵିଧଂ ମହଚ୍ ଚ ଏକକ୍ରିଯଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ ଅନୁପ୍ରଯାତି ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ବିଚିତ୍ର, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପର, ବିଭିନ୍ନ ଏବଂ ବଡ଼-ଛୋଟ ଦୁହିଁ ବିଶ୍ୱ ଏକ ନିୟମରେ ଚାଲିଥାଏ—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଵିଭୂତିଃ ସକଲାଧିପତ୍ଯଂ କର୍ତୃତ୍ଵଦାତୃତ୍ଵମହତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ପ୍ରୀତିର୍ ଯଶଃ ସୌଖ୍ଯମ୍ ଅନାଦିଧର୍ମଃ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆଧିପତ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଦାତା ଭାବର ମହତ୍ତ୍ୱ, ସ୍ନେହ, କୀର୍ତ୍ତି, ସୁଖ ଓ ଆଦିଧର୍ମ ବିଦ୍ୟମାନ—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ନିତ୍ଯଂ ଶରଣ୍ଯଃ ସକଲସ୍ଯ ପୂଜ୍ଯୋ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରିଯୋ ଯଃ ଶରଣାଗତସ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଶିଵୋ ଯଃ ସକଲସ୍ଯ ରୂପଂ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ସେ ସଦା ଶରଣ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରିୟ, ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବ୍ୟାପିଥିବା—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ ଆହ ନାରଦ ତଂ ମୁନିମ୍ ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ଚ ପରାର୍ଥଂ ଚ ଆପସ୍ତମ୍ବୋ ଽବ୍ରଵୀଚ୍ ଛିଵମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହୋଇ, ନାରଦ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ । ନିଜ ଉପକାର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ଆପସ୍ତମ୍ବ ଶିବଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ ।
ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଆପ୍ନୁଯୁସ୍ ତେ ଯେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦେଵମ୍ ଈଶ୍ଵରମ୍ ପଶ୍ଯେଯୁର୍ ଜଗତାମ୍ ଈଶମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହ ଶିଵୋ ମୁନିମ୍
ଯେମାନେ ସ୍ନାନ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଈଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବେ—ଏହିପରି ଶିବ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ତତ୍ ତୀର୍ଥମ୍ ଆପସ୍ତମ୍ବମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ ଅନାଦ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାତିମିରଵ୍ରାତନିର୍ମୂଲନକ୍ଷମମ୍
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ତୀର୍ଥକୁ 'ଆପସ୍ତମ୍ବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଅଜ୍ଞାନର ଅନେକ ପୁରୁଣା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିପାରେ ।
ଯମତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ପିତୄଣାଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଧନମ୍ ଅଶେଷପାପଶମନଂ ତତ୍ର ଵୃତ୍ତମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ
ଏହାକୁ 'ଯମତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ପିତୃମାନେର ପ୍ରସନ୍ନତା ବଢ଼ାଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ; ସେଠାରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ଶୁଣ ।
ତତ୍ରାଖ୍ଯାନମ୍ ଇଦଂ ତ୍ଵ୍ ଆସୀଦ୍ ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ ସରମେତି ପ୍ରସିଦ୍ଧାସ୍ତି ନାମ୍ନା ଦେଵଶୁନୀ ମୁନେ
ସେଠାରେ ଏକ ପୁରୁଣା କଥା ଥିଲା, ମୁନି, ଯାହାକୁ 'ସରମେତି' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦେବତାଙ୍କ କୁକୁର ବୋଲି ଜଣାଯାଏ ।
ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୌ ମହାଶ୍ରେଷ୍ଠୌ ଶ୍ଵାନୌ ନିତ୍ଯଂ ଜନାନ୍ ଅନୁ ଗାମିନୌ ପଵନାହାରୌ ଚତୁରକ୍ଷୌ ଯମପ୍ରିଯୌ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ କୁକୁର ଥିଲେ, ସବୁବେଳେ ଲୋକମାନେଙ୍କ ପଛରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ, ପବନ ଖାଇ ରହୁଥିଲେ, ଚାରିଟି ଆଖି ଥିଲା, ଯମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ ।
ଗା ରକ୍ଷତି ସ୍ମ ଦେଵାନାଂ ଯଜ୍ଞାର୍ଥଂ କଲ୍ପିତାନ୍ ପଶୂନ୍ ରକ୍ଷନ୍ତୀମ୍ ଅନୁଜଗ୍ମୁସ୍ ତେ ରାକ୍ଷସା ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଗାଁମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯେଉଁମାନେ ଲାଗି ଥିଲେ, ସେମାନେ ରାକ୍ଷସ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ଥିଲେ ।
ରକ୍ଷନ୍ତୀଂ ତାଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞାଃ ଶ୍ଵାନଯୋର୍ ମାତରଂ ଶୁନୀମ୍ ପ୍ରଲୋଭଯିତ୍ଵା ଵିଵିଧୈର୍ ଵାକ୍ଯୈର୍ ଦାନୈଶ୍ ଚ ଯତ୍ନତଃ
ସେ ଦୁଇ କୁକୁରଙ୍କର ମାଆ, ଯିଏ ଗାଁମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ କଥା ଓ ଉପହାର ଦେଇ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରିବାକୁ ।
ହୃତା ଗା ରାକ୍ଷସୈଃ ପାପୈଃ ପଶ୍ଵର୍ଥେ କଲ୍ପିତାଃ ଶୁଭାଃ ତତ ଆଗତ୍ଯ ସା ଦେଵାନ୍ ଇଦମ୍ ଆହ କ୍ରମାଚ୍ ଛୁନୀ
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଓ ଶୁଭ ଗାଁମାନେ, ପାପୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଚୋରି କଲେ; ତାପରେ ସେ କୁକୁରୀ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ଦୀରେ-ଦୀରେ କହିଲେ ।
ମାଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ରାକ୍ଷସୈଃ ପାଶୈସ୍ ତାଡଯିତ୍ଵା ପ୍ରହାରକୈଃ ନୀତା ଗା ଯଜ୍ଞସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ କଲ୍ପିତାଃ ପଶଵଃ ସୁରାଃ
ମୋତେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦୌର୍ବଳ୍ୟ ଦେଇ, ଦଣ୍ଡ ମାରି, ରସ୍ସୀ ଦେଇ ବାନ୍ଧି ନେଇଗଲେ; ଯେଉଁ ଗାଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ହେ ଦେବତାମାନେ ।
ତସ୍ଯା ଵାଚଂ ନିଶମ୍ଯାଶୁ ସୁରାନ୍ ପ୍ରାହ ବୃହସ୍ପତିଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତି ତୁରନ୍ତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଇଯଂ ଵିକୃତରୂପାସ୍ତେ ଅସ୍ଯାଃ ପାପଂ ଚ ଲକ୍ଷଯେ ଅସ୍ଯା ମତେନ ତା ଗାଵୋ ନୀତା ନାନ୍ଯେନ ହେତୁନା ପାପେଯଂ ସୁକୃତୀଵେତି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଦେହଚେଷ୍ଟିତୈଃ
ଏହି କୁକୁରୀ ଆକୃତିରେ ବଦଳ ଆସିଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କର ପାପ ଦେଖୁଛି । ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ଗାଁମାନେ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନୁହେଁ । ତାଙ୍କ ଶରୀର ଚଳନରେ, ଯେପରି ଧର୍ମିକ ଲୋକ, ସେପରି ପାପ ଦେଖାଯାଉଛି ।
ତଦ୍ ଗୁରୋର୍ ଵଚନାଚ୍ ଛକ୍ରଃ ପଦା ତାଂ ପ୍ରାହରଚ୍ ଛୁନୀମ୍ ପଦାଘାତାତ୍ ତଦା ତସ୍ଯା ମୁଖାତ୍ କ୍ଷୀରଂ ପ୍ରସୁସ୍ରୁଵେ
ତେଣୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତା କୁକୁରୀକୁ ପାଦ ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ; ସେଇ ପାଦ ଘାଁରେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଦୁଧ ବହିଲା ।
ପୁନଃ ପ୍ରାହ ଶଚୀଭର୍ତା କ୍ଷୀରଂ ପୀତଂ ତ୍ଵଯା ଶୁନି ରାକ୍ଷସୈଶ୍ ଚ ତଦା ଦତ୍ତଂ ତସ୍ମାନ୍ ନୀତାସ୍ ତୁ ଗା ମମ
ପୁଣି ଶଚୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଦୁଧ ପିଇଛ, ଏ କୁକୁରୀ, ଏହି ଦୁଧ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଦେଇଛ; ଏହିକାରଣରୁ ମୋର ଗାଁମାନେ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି ।'
ନାପରାଧୋ ଽସ୍ତି ମେ ନାଥ ନ ଚାନ୍ଯସ୍ଯାପି କସ୍ଯଚିତ୍ ନାପରାଧୋ ନ ଚୋପେକ୍ଷା ମମାସ୍ତି ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵର ତସ୍ମାଦ୍ ରୁଷ୍ଟୋ ଽସି କିଂ ନାଥ ରିପଵୋ ବଲିନସ୍ ତୁ ତେ
ନାଥ, ମୋର କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଅନ୍ୟ କାହାରି ମଧ୍ୟ; ମୋର କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଅବହେଳା, ହେ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ୱର । ତେଣୁ ଆପଣ କାହିଁକି କ୍ରୋଧିତ? ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ।
ତତୋ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଦେଵଗୁରୁର୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତସ୍ଯା ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍ ସତ୍ଯଂ ଶକ୍ର ତ୍ଵ୍ ଇଯଂ ଦୁଷ୍ଟା ରିପୂଣାଂ ପକ୍ଷକାରିଣୀ
ତାପରେ ଦେବଗୁରୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, କହିଲେ: 'ଶକ୍ର, ଏହି କୁକୁରୀ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଷ୍ଟ, ଶତ୍ରୁମାନେ ପକ୍ଷ ନେଉଛି ।'