ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଏଵେତି ତଂ ଦେଵା ଋଷଯୋ ଽବ୍ରୁଵନ୍ ଗୌତମ୍ଯା ଉତ୍ତରେ ପାରେ ତୀର୍ଥାନାଂ ମୋକ୍ଷଦାଯିନାମ୍
ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ଏହିପରି ହେବ'। ଗୌତମୀ ନଦୀର ଉତ୍ତର ପାରେ, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ଦେଵର୍ଷିସିଦ୍ଧସେଵ୍ଯାନାଂ ସହସ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅଥ ସପ୍ତ ଵୈ ତଥୈଵ ଦକ୍ଷିଣେ ତୀରେ ତୀର୍ଥାନ୍ଯ୍ ଏକାଦଶୈଵ ତୁ
ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ସେବନ କରୁଥିବା ସାତ ହଜାର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି; ସେପରି ଦକ୍ଷିଣ ପାରେ ଠିକ୍ ଏଗାରୋଟି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି।
ଅବ୍ଜକଂ ହୃଦଯଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଗୋଦାଵର୍ଯା ମୁନୀଶ୍ଵରୈଃ ଵିଶ୍ରାମସ୍ଥାନମ୍ ଈଶସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ବ୍ରହ୍ମଣ ଏଵ ଚ
ମୁନିମାନେ କହିଛନ୍ତି ଅବ୍ଜକ ହେଉଛି ଗୋଦାବରୀର ହୃଦୟ, ଏହା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱର, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ।
ଆପସ୍ତମ୍ବମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ତୀର୍ଥଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତମ୍ ସ୍ମରଣାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଶେଷାଘସଂଘଵିଧ୍ଵଂସନକ୍ଷମମ୍
ଆପସ୍ତମ୍ବ ବୋଲି ପରିଚିତ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରେ।
ଆପସ୍ତମ୍ବୋ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ମୁନିର୍ ଆସୀନ୍ ମହାଯଶାଃ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାକ୍ଷସୂତ୍ରେତି ପତିଧର୍ମପରାଯଣା
ଆପସ୍ତମ୍ବ, ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ମୁନି, ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ ଅକ୍ଷସୂତ୍ରା, ଯିଏ ପତିଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ କର୍କିନାମାଥ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ ତସ୍ଯାଶ୍ରମମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ହ୍ଯ୍ ଅଗସ୍ତ୍ଯୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଥିଲେ, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀ, ନାମ କର୍କି। ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଥିଲେ ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ।
ତମ୍ ଅଗସ୍ତ୍ଯଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଆପସ୍ତମ୍ବୋ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ ଶିଷ୍ଯୈର୍ ଅନୁଗତୋ ଧୀମାଂସ୍ ତଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଉପଚକ୍ରମେ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଆପସ୍ତମ୍ବ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତ୍ରଯାଣାଂ କୋ ନୁ ପୂଜ୍ଯଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଦେଵାନାଂ ମୁନିସତ୍ତମ ଭୁକ୍ତିର୍ ମୁକ୍ତିଶ୍ ଚ କସ୍ମାଦ୍ ଵା ସ୍ଯାଦ୍ ଅନାଦିଶ୍ ଚ କୋ ଭଵେତ୍
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତିନି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ପୂଜ୍ୟ? ଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି କାହାଠାରୁ ମିଳେ? ଏବଂ କିଏ ଆଦିହୀନ?
ଅନନ୍ତଶ୍ ଚାପି କୋ ଵିପ୍ର ଦେଵାନାମ୍ ଅପି ଦୈଵତମ୍ ଯଜ୍ଞୈଃ କ ଇଜ୍ଯତେ ଦେଵଃ କୋ ଵେଦେଷ୍ଵ୍ ଅନୁଗୀଯତେ ଏତଂ ମେ ସଂଶଯଂ ଛେତ୍ତୁଂ ଵଦାଗସ୍ତ୍ଯ ମହାମୁନେ
ଏବଂ କିଏ ଅନନ୍ତ, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବତା? କେଉଁ ଦେବତାକୁ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରାଯାଏ? କିଏ ବେଦରେ ସ୍ତୁତିତ? ଏହି ସନ୍ଦେହ ମୋର ଦୂର କର, ହେ ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ପ୍ରମାଣଂ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଯତେ ତତ୍ରାପି ଵୈଦିକଃ ଶବ୍ଦଃ ପ୍ରମାଣଂ ପରମଂ ମତଃ
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ପ୍ରମାଣ ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ର; ତାହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବେଦ ଶବ୍ଦ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ।
ଵେଦେନ ଗୀଯତେ ଯସ୍ ତୁ ପୁରୁଷଃ ସ ପରାତ୍ ପରଃ ମୃତୋ ଽପରଃ ସ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅମୃତଃ ପର ଉଚ୍ଯତେ
ବେଦରେ ଯିଏ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେଉଁଟି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରମ ପୁରୁଷ; ଯିଏ ମରେ, ସେ ଅପର, ଯିଏ ଅମୃତ, ସେ ପର କୁହାଯାଏ।
ଯୋ ଽମୂର୍ତଃ ସ ପରୋ ଜ୍ଞେଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅପରୋ ମୂର୍ତ ଉଚ୍ଯତେ ଗୁଣାଭିଵ୍ଯାପ୍ତିଭେଦେନ ମୂର୍ତୋ ଽସୌ ତ୍ରିଵିଧୋ ଭଵେତ୍
ଯିଏ ନିରାକାର, ସେ ପର; ଯିଏ ଆକାରବାନ୍, ସେ ଅପର। ଗୁଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଆକାରବାନ୍ ତିନି ପ୍ରକାର ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶିଵଶ୍ ଚେତି ଏକ ଏଵ ତ୍ରିଧୋଚ୍ଯତେ ତ୍ରଯାଣାମ୍ ଅପି ଦେଵାନାଂ ଵେଦ୍ଯମ୍ ଏକଂ ପରଂ ହି ତତ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ— ସେଉଁଟି ଏକ, କିନ୍ତୁ ତିନି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ; ଏହି ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜଣାଯିବା ଏକମାତ୍ର ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ।
ଏକସ୍ଯ ବହୁଧା ଵ୍ଯାପ୍ତିର୍ ଗୁଣକର୍ମଵିଭେଦତଃ ଲୋକାନାମ୍ ଉପକାରାର୍ଥମ୍ ଆକୃତିତ୍ରିତଯଂ ଭଵେତ୍
ଏକ ତତ୍ତ୍ୱ, ଗୁଣ ଓ କର୍ମର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ବହୁ ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛି; ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରକାର ଆକାର ହୁଏ।
ଯସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵେତ୍ତି ପରମଂ ସ ଚ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ନ ଚେତରଃ ତତ୍ର ଯୋ ଭେଦମ୍ ଆଚଷ୍ଟେ ଲିଙ୍ଗଭେଦୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ସେଇ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣେ, ସେଇ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍; ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି। ଯିଏ ଏଠାରେ ଭିନ୍ନତା କହେ, ସେ ଆକାରର ଭେଦ ଦେଖୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ନ ତସ୍ଯାସ୍ତି ଯଶ୍ ଚୈଷାଂ ଵ୍ଯାହରେଦ୍ ଭିଦମ୍ ତ୍ରଯାଣାମ୍ ଅପି ଦେଵାନାଂ ମୂର୍ତିଭେଦଃ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍
ଯିଏ ଏହି ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତା କଥା କହେ, ସେ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ; ତିନି ଦେବତାଙ୍କର ଆକାର ଭିନ୍ନତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ।
ଵେଦାଃ ପ୍ରମାଣଂ ସର୍ଵତ୍ର ସାକାରେଷୁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ନିରାକାରଂ ଚ ଯତ୍ ତ୍ଵ୍ ଏକଂ ତତ୍ ତେଭ୍ଯଃ ପରମଂ ମତମ୍
ବେଦ ସବୁଠାରେ ପ୍ରମାଣ ହେଉଛି, ଏହାର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ମଧ୍ୟରେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଏକ ନିରାକାର ସତ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଉପରେ ଅଛି, ସେଇଟି ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ନାନେନ ନିର୍ଣଯଃ କଶ୍ଚିନ୍ ମଯାତ୍ର ଵିଦିତୋ ଭଵେତ୍ ତତ୍ରାପ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ରହସ୍ଯଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଵିମୃଶ୍ଯାଶୁ କୀର୍ତ୍ଯତାମ୍ ନିଃସଂଶଯଂ ନିର୍ଵିକଲ୍ପଂ ଭାଜନଂ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ନିଷ୍କର୍ଷ ଆସିନାହିଁ; ତଥାପି ଏଠି ଏକ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି—ସେଇ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ଯାହା, ତାହା ଶୀଘ୍ର କହିଦିଅ।
ଏତଦ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଅଗସ୍ତ୍ଯୋ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଏହା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏମିତି କହିଲେ—
ଯଦ୍ଯପ୍ଯ୍ ଏଷାଂ ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ଦେଵାନାଂ ତୁ ପରସ୍ପରମ୍ ତଥାପି ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଃ ସ୍ଯାଚ୍ ଛିଵାଦ୍ ଏଵ ସୁଖାତ୍ମନଃ
ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଶିବଙ୍କୁ ଠାରୁ, ସେଇ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ମିଳେ।
ପ୍ରପଞ୍ଚସ୍ଯ ନିମିତ୍ତଂ ଯତ୍ ତଜ୍ ଜ୍ଯୋତିଶ୍ ଚ ପରଂ ଶିଵଃ ତମ୍ ଏଵ ସାଧଯ ହରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ମୁନେ ଗୌତମ୍ଯାଂ ସକଲାଘୌଘସଂହର୍ତା ଦଣ୍ଡକେ ଵନେ
ଯିଏ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ସେଇ ପରମ ଜ୍ୟୋତି ହେଉଛନ୍ତି ଶିବ। ମୁନି, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ସେଠିକୁ ଅନୁସରଣ କର। ଗୌତମୀ ନଦୀରେ, ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ, ସେ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି।
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନେର୍ ଵାକ୍ଯଂ ପରାଂ ପ୍ରୀତିମ୍ ଉପାଗତଃ ଭୁକ୍ତିଦୋ ମୁକ୍ତିଦଃ ପୁଂସାଂ ସାକାରୋ ଽଥ ନିରାକୃତିଃ
ମୁନିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ—ଯିଏ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଚାହେଁ ରୂପରେ ହେଉନ୍ତୁ କି ନିରାକାର।
ସୃଷ୍ଟ୍ଯାକାରସ୍ ତତଃ ଶକ୍ତଃ ପାଲନାକାର ଏଵ ଚ ଦାତା ଚ ହନ୍ତି ସର୍ଵଂ ଯୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଏତତ୍ ସମାପ୍ଯତେ
ସେ ସୃଷ୍ଟିର ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ପାଳନର ରୂପ ମଧ୍ୟ ନେଇପାରନ୍ତି; ସେ ଦାତା, ସମସ୍ତ କିଛି ନାଶ କରନ୍ତି—ଏହି ସବୁ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମାପ୍ତ ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମାକୃତିଃ କର୍ତୃରୂପା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ପାଲନୀ ତଥା ରୁଦ୍ରାକୃତିର୍ ନିହନ୍ତ୍ରୀ ସା ସର୍ଵଵେଦେଷୁ ପଠ୍ଯତେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରୂପ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ ପାଳନକାରୀ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରୂପ ନାଶକ—ଏହି ଭାବ ସମସ୍ତ ବେଦରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ।
ଆପସ୍ତମ୍ବସ୍ ତଦା ଗଙ୍ଗାଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ଯତଵ୍ରତଃ ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଂକରଂ ଦେଵଂ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ନାରଦ
ତାପରେ ଆପସ୍ତମ୍ବ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଇ, ସ୍ନାନ କରି, ନିୟମ ରଖି, ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ନାରଦ।
କାଷ୍ଠେଷୁ ଵହ୍ନିଃ କୁସୁମେଷୁ ଗନ୍ଧୋ ବୀଜେଷୁ ଵୃକ୍ଷାଦି ଦୃଷତ୍ସୁ ହେମ ଭୂତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତଥାସ୍ତି ଯୋ ଵୈ ତଂ ସୋମନାଥଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
କାଠରେ ଯେପରି ଅଗ୍ନି, ଫୁଲରେ ସୁଗନ୍ଧ, ବୀଜରେ ତେଲ, ସମସ୍ତ ଧାତୁରେ ସୁନା ଥାଏ, ସେପରି ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପିଥିବେ। ସେଇ ସୋମନାଥଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯୋ ଲୀଲଯା ଵିଶ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଚକାର ଧାତା ଵିଧାତା ଭୁଵନତ୍ରଯସ୍ଯ ଯୋ ଵିଶ୍ଵରୂପଃ ସଦସତ୍ପରୋ ଯଃ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ଖେଳିଖେଳି ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତିନି ଲୋକର ଧାରକ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ, ସତ-ଅସତୁ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବେ—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯଂ ସ୍ମୃତ୍ଯ ଦାରିଦ୍ର୍ଯମହାଭିଶାପ ରୋଗାଦିଭିର୍ ନ ସ୍ପୃଶ୍ଯତେ ଶରୀରୀ ଯମ୍ ଆଶ୍ରିତାଶ୍ ଚେପ୍ସିତମ୍ ଆପ୍ନୁଵନ୍ତି ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ଶାପ, ରୋଗ ଇତ୍ୟାଦି ଶରୀରକୁ ଛୁଁଇପାରେ ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯେନ ତ୍ରଯୀଧର୍ମମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଦଯସ୍ ତତ୍ର ସମୀହିତାଶ୍ ଚ ଏଵଂ ଦ୍ଵିଧା ଯେନ କୃତଂ ଶରୀରଂ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ତିନି ପ୍ରକାର ବେଦ ଧର୍ମକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାରେ ନିୟୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ଯିଏ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ଦେହ ତିଆରି କଲେ—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।
ଯସ୍ମୈ ନମୋ ଗଚ୍ଛତି ମନ୍ତ୍ରପୂତଂ ହୁତଂ ହଵିର୍ ଯା ଚ କୃତା ଚ ପୂଜା ଦତ୍ତଂ ହଵିର୍ ଯେନ ସୁରା ଭଜନ୍ତେ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ହୋମ, ହବିଷ୍ୟ, ପୂଜା ଦିଆଯାଏ; ଯିଏ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଦିଆଯାଇଥିବା ହବିଷ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି—ସେଇ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଏଁ।