ଫେନାଯାଶ୍ ଚୈଵ ଗଙ୍ଗାଯାସ୍ ତତ୍ର ଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ ଵୈଦିକୈର୍ ଵିଵିଧୈର୍ ମନ୍ତ୍ରୈସ୍ ତପସାତୋଷଯତ୍ ତଦା
ଫେନା ଓ ଗଙ୍ଗାର ସଂଗମରେ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
ତତସ୍ ତୁଷ୍ଟୋ ଽଭଵଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ କିଂ ଦେଯଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଅଭାଷତ ଦେହି ମେ ଶତ୍ରୁହନ୍ତାରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ପଚାରିଲେ, "କଣ ଦେବି?" ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଦିଅ।" ଭଗବାନ୍ ହରି ଏହିପରି କହିଲେ।
ଦତ୍ତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଜାନୀହି ତମ୍ ଉଵାଚ ଜନାର୍ଦନଃ ତତ୍ରାଭଵଚ୍ ଛିଵସ୍ଯୈଵ ଗଙ୍ଗାଵିଷ୍ଣ୍ଵୋଃ ପ୍ରସାଦତଃ
"ଦିଆଯାଇଛି" ବୋଲି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କହିଲେ। ସେଠାରେ ଗଙ୍ଗାର ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ଏହା ଘଟିଲା।
ଅମ୍ଭସା ପୁରୁଷୋ ଜାତଃ ଶିଵଵିଷ୍ଣୁସ୍ଵରୂପଧୃକ୍ ଚକ୍ରପାଣିଃ ଶୂଲଧରଃ ସ ଗତ୍ଵା ତୁ ରସାତଲମ୍
ପାଣିରୁ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଚକ୍ର ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ସେ ପରେ ପାତାଳକୁ ଗଲେ।
ନିଜଘାନ ତଦା ଦୈତ୍ଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଂ ମହାଶନିମ୍ ସଖାଭଵତ୍ ସ ଚେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଅବ୍ଜକଃ ସ ଵୃଷାକପିଃ
ସେ ତାବେ ଦାନବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ବଡ଼ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ କଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଖା ହେଲେ—ଅବ୍ଜକ ଭାବେ, ଯିଏ ଭୃଷାକପି।
ଦିଵିସ୍ଥୋ ଽପି ସଦା ଚେନ୍ଦ୍ରସ୍ ତମ୍ ଅନ୍ଵେତି ଵୃଷାକପିମ୍ କୁପିତା ପ୍ରଣଯେନାଭୂଦ୍ ଅନ୍ଯାସକ୍ତଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ତମ୍ ଶଚୀଂ ତାଂ ସାନ୍ତ୍ଵଯନ୍ନ୍ ଆହ ଶତମନ୍ଯୁର୍ ହସନ୍ନ୍ ଇଦମ୍
ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା ଭୃଷାକପିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଆସକ୍ତ ଦେଖି, ଶଚୀ କ୍ରୋଧ ଓ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ; ଶତକ୍ରତୁ ହସି ତାଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ—
ନାହମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଣି ଶରଣମ୍ ଋତେ ସଖ୍ଯୁର୍ ଵୃଷାକପେଃ ଵାରି ଵାପି ହଵିର୍ ଯସ୍ଯ ଅଗ୍ନେଃ ପ୍ରିଯକରଂ ସଦା
"ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ମୋର ସଖା ଭୃଷାକପି ଛଡ଼ା ମୋର ଆଉ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କର ପାଣି କିମ୍ବା ହବିଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରିୟ।"
ନାହମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ଗନ୍ତାସ୍ମି ପ୍ରିଯେ ଚାଙ୍ଗେନ ତେ ଶପେ ତସ୍ମାନ୍ ନାର୍ହସି ମାଂ ଵକ୍ତୁଂ ଶଙ୍କଯାନ୍ଯତ୍ର ଭାମିନି
"ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ଆଉ କୌଣସିଠାରେ ଯିବିନାହିଁ; ତୁମ ଦେହର ଶପଥ ଦେଉଛି। ଏହିପରି, ଭାମିନୀ, ତୁମେ ମୋତେ ସନ୍ଦେହରେ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।"
ପତିଵ୍ରତା ପ୍ରିଯା ମେ ତ୍ଵଂ ଧର୍ମେ ମନ୍ତ୍ରେ ସହାଯିନୀ ସାପତ୍ଯା ଚ କୁଲୀନା ଚ ତ୍ଵତ୍ତୋ ଽନ୍ଯା କା ପ୍ରିଯା ମମ
"ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟା, ଧର୍ମରେ ଓ ମନ୍ତ୍ରରେ ସହଯୋଗିନୀ, ସନ୍ତାନସହିତ ଓ ଉତ୍ତମ କୁଳର; ତୁମେ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଏ ମୋତେ ପ୍ରିୟ?"
ତସ୍ମାତ୍ ତଵୋପଦେଶେନ ଗଙ୍ଗାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମହାନଦୀମ୍ ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଵୈ ଚକ୍ରପାଣିନଃ
"ତେଣୁ, ତୁମ ଉପଦେଶରେ, ମହାନଦୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦେବଦେବ ବିଷ୍ଣୁ, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ କୃପାରେ—"
ତଥା ଶିଵସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରସାଦାଚ୍ ଚ ଵୃଷାକପେଃ ଜଲୋଦ୍ଭଵାଚ୍ ଚ ମେ ମିତ୍ରାଦ୍ ଅବ୍ଜକାଲ୍ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତାତ୍
ଏହିପରି, ଶିବ ଦେବଙ୍କର କୃପାରେ, ବୃଷାକପିଙ୍କ ଦୟାରେ ଏବଂ ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପଦ୍ମଡଣ୍ଡଧାରୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୋର ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଦୟାରେ, ଏହି ଶୁଭ ଫଳ ମୋତେ ମିଳିଛି।
ଉତ୍ତୀର୍ଣଦୁଃଖଃ ସୁଭଗେ ଇତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽହମ୍ ଅଚ୍ଯୁତଃ କିଂ ନ ସାଧ୍ଯଂ ଯତ୍ର ଭାର୍ଯା ଭର୍ତୃଚିତ୍ତାନୁଗାମିନୀ
ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି; ଏଠାରେ ମୁଁ ଅଚଳ ଇନ୍ଦ୍ର। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମନକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ କ'ଣ ଅସମ୍ଭବ?
ଦୁଷ୍କରା ତତ୍ର ନୋ ମୁକ୍ତିଃ କିଂତ୍ଵ୍ ଅର୍ଥାଦିତ୍ରଯଂ ଶୁଭେ ଜାଯୈଵ ପରମଂ ମିତ୍ରଂ ଲୋକଦ୍ଵଯହିତୈଷିଣୀ
ସେଠାରେ ମୋ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଦୁର୍ଲଭ; କିନ୍ତୁ, ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ଧନ, ଧର୍ମ ଓ କାମ—ଏ ତିନିଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହିଁ ଦୁଇ ଜଗତର ଭଲ କାମନା କରୁଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧୁ।
ସା ଚେତ୍ କୁଲୀନା ପ୍ରିଯଭାଷିଣୀ ଚ ପତିଵ୍ରତା ରୂପଵତୀ ଗୁଣାଢ୍ଯା ସଂପତ୍ସୁ ଚାପତ୍ସୁ ସମାନରୂପା ତଯା ହ୍ଯ୍ ଅସାଧ୍ଯଂ କିମ୍ ଇହ ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାମ୍
ଯଦି ସେ ଉତ୍ତମ କୁଳର, ମିଠା କଥା କହେ, ସ୍ୱାମୀପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ରୂପଶୀ, ଗୁଣରେ ପ୍ରଚୁର, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ସମୟରେ ସମାନ ରହେ—ତେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏଇ ତିନି ଲୋକରେ କ'ଣ ଅସମ୍ଭବ?
ତସ୍ମାତ୍ ତଵ ଧିଯା କାନ୍ତେ ମମେଦଂ ଶୁଭମ୍ ଆଗତମ୍ ଇତସ୍ ତଵୋଦିତଂ ଚୈଵ କର୍ତଵ୍ଯଂ ନାନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ମେ
ତେଣୁ, କାନ୍ତା, ତୁମ ଧୈର୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଏହି ଶୁଭ ଫଳ ମୋତେ ମିଳିଛି; ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା କରିବାକୁ ହେବ; ମୋ ପାଖରେ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ପରଲୋକେ ଚ ଧର୍ମେ ଚ ସତ୍ପୁତ୍ରସଦୃଶଂ ନ ଚ ଆର୍ତସ୍ଯ ପୁରୁଷସ୍ଯେହ ଭାର୍ଯାଵଦ୍ ଭେଷଜଂ ନହି
ପରଲୋକରେ ଓ ଧର୍ମରେ, ଏକ ସତ୍ପୁତ୍ର ସମାନ କିଛି ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଦୁଃଖରେ ଅଛି, ସେଠି ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ପରି ଔଷଧ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ନିଃଶ୍ରେଯସପଦପ୍ରାପ୍ତ୍ଯୈ ତଥା ପାପସ୍ଯ ମୁକ୍ତଯେ ଗଙ୍ଗଯା ସଦୃଶଂ ନାସ୍ତି ଶୃଣୁ ଚାନ୍ଯଦ୍ ଵରାନନେ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଗି ଓ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ଗଙ୍ଗା ସମାନ କିଛି ନାହିଁ; ଆଉ ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ପ୍ରାପ୍ତଯେ ପାପମୁକ୍ତଯେ ଶିଵଵିଷ୍ଣ୍ଵୋର୍ ଅନନ୍ଯତ୍ଵଜ୍ଞାନାନ୍ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ମୁକ୍ତଯେ
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ, ଏବଂ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ଏଠାରେ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏକତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ସମାନ ଉପାୟ କିଛି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ ତଵ ଧିଯା ସାଧ୍ଵି ସର୍ଵମ୍ ଏତନ୍ ମନୋଗତମ୍ ଅଵାପ୍ତଂ ଚ ଶିଵାଦ୍ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଗଙ୍ଗାଯାଶ୍ ଚ ପ୍ରସାଦତଃ
ତେଣୁ, ସାଧ୍ବୀ, ତୁମ ବୁଦ୍ଧିରେ ଯାହା ଥିଲା, ସେ ସବୁ ଏବେ ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର କୃପାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ମେ ସ୍ଥିରଂ ଚେତୋ ମନ୍ଯେ ମିତ୍ରବଲାତ୍ ପୁନଃ ଵୃଷାକପିର୍ ମମ ସଖା ଯୋ ଜାତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅପ୍ସୁ ଭାମିନି
ମୋର ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ଏବେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛି, ମୁଁ ଭାବୁଛି, ପୁଣି ମୋର ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ; ବୃଷାକପି ମୋ ସଖା, ଯିଏ ଜଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ତ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରିଯସଖୀ ନିତ୍ଯଂ ନାନ୍ଯତ୍ ପ୍ରିଯତରଂ ମମ ତୀର୍ଥାନାଂ ଗୌତମୀ ଗଙ୍ଗା ଦେଵାନାଂ ହରିଶଂକରୌ
ତୁମେ ମୋର ନିତ୍ୟ ସ୍ନେହିତା ସଖୀ; ମୋ ପାଇଁ ତୁମଠାରୁ ପ୍ରିୟ କିଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୌତମୀ ଗଙ୍ଗା ସର୍ବୋପରି; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହରି ଓ ଶଂକର ସର୍ବୋପରି।
ତସ୍ମାଦ୍ ଏଭ୍ଯଃ ପ୍ରସାଦେନ ସର୍ଵଂ ଚେପ୍ସିତମ୍ ଆପ୍ତଵାନ୍ ମମ ପ୍ରୀତିକରଂ ଚେଦଂ ତୀର୍ଥଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତମ୍
ଏହିମାନଙ୍କର କୃପାରେ, ମୁଁ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଛି, ଏବଂ ଏହି ତୀର୍ଥ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।
ତସ୍ମାଦ୍ ଏତଦ୍ ଧି ଯାଚିଷ୍ଯେ ଦେଵାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଅନୁକ୍ରମାତ୍ ଅନୁମନ୍ଯନ୍ତୁ ଋଷଯୋ ଗଙ୍ଗା ଚ ହରିଶଂକରୌ
ତେଣୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଏହି ଅନୁରୋଧ କରିବି; ଋଷିମାନେ, ଗଙ୍ଗା, ହରି ଓ ଶଂକର ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ଵରେ ଚାବ୍ଜକେ ଚ ଉଭଯୋସ୍ ତୀରଯୋଃ ସୁରାଃ ଏକତ୍ର ଶଂକରୋ ଦେଵୋ ହ୍ଯ୍ ଅପରତ୍ର ଜନାର୍ଦନଃ
ଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱର ଓ ଅବ୍ଜକ ଏହି ଦୁଇ ତୀର୍ଥରେ ଦେବମାନେ ବିରାଜମାନ; ଏକଠାରେ ଦେବ ଶଂକର ଓ ଅନ୍ୟଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବିରାଜିତ।
ପାଵଯନ୍ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ ତ୍ରିଵିକ୍ରମଃ ଅନ୍ତରେ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ସର୍ଵପୁଣ୍ଯପ୍ରଦାନି ଚ
ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ପବିତ୍ର କରି, ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ ତ୍ରିବିକ୍ରମ ରୂପେ ବିରାଜିତ; ଏଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଅତ୍ର ତୁ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵେ ତେ ମୁକ୍ତିମ୍ ଆପ୍ନୁଯୁଃ ପାପିଷ୍ଠାଃ ପାପତୋ ମୁକ୍ତିମ୍ ଆପ୍ନୁଯୁର୍ ଯେ ଚ ଧର୍ମିଣଃ
ଏଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପୀ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି; ପାପୀମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି, ଧର୍ମିକମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ତେଷାଂ ତୁ ପରମା ମୁକ୍ତିଃ ପିତୃଭିଃ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚଭିଃ ଅତ୍ର କିଂଚିଚ୍ ଚ ଯେ ଦଦ୍ଯୁର୍ ଅର୍ଥିଭ୍ଯସ୍ ତିଲମାତ୍ରକମ୍
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରମ ମୁକ୍ତି ହେଉଛି, ପିତୃମାନେ ପାଞ୍ଚ ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି; ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଅତିକିଛି ତିଳ ଦେଇଥାନ୍ତି—
ଦାତୃଭ୍ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷଯଂ ତତ୍ ସ୍ଯାତ୍ କାମଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ତଥା ଧନ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯମ୍ ଆଯୁଷ୍ଯମ୍ ଆରୋଗ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯଵର୍ଧନମ୍
ଦାତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଏହା ଧନ, ଯଶ, ଆୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ାଏ।
ଆଖ୍ଯାନଂ ଵିଷ୍ଣୁଶଂଭ୍ଵୋଶ୍ ଚ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ନାନାଚ୍ ଚ ମୁକ୍ତିଦମ୍ ଅସ୍ଯ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ପଠନ୍ତି ଚ
ଯେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କର କଥା, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ବୋଲି ଜାଣି, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହିମା ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢନ୍ତି—
ପୁଣ୍ଯଭାଜୋ ଭଵେଯୁସ୍ ତେ ତେଭ୍ଯୋ ଽତ୍ରୈଵ ସ୍ମୃତିର୍ ଭଵେତ୍ ଶିଵଵିଷ୍ଣ୍ଵୋର୍ ଅଶେଷାଘସଂଘଵିଚ୍ଛେଦକାରିଣୀ ଯାଂ ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ତି ମୁନଯୋ ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯମାନସାଃ
ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି, ଏଠିରେ ଏଠି, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ସ୍ମୃତି ପାଇଥାନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଋଷିମାନେ ଭଲପାଆନ୍ତି।