ଵାକ୍ସାଯକୈସ୍ ତଥା ଵିଦ୍ଧସ୍ ତଦ୍ଵଧାଯ ତ୍ଵ୍ ଇଯଂ କୃତିଃ ତଦର୍ଥଂ ଜଗତାମ୍ ଈଶ ଯେନ ଜେଷ୍ଯେ ରିପୁଂ ପ୍ରଭୋ
ତାଙ୍କର କଥା ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ଆହତ ହୋଇଛି; ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉଛି। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ହେ ଜଗତଙ୍କ ନାଥ, ମୋତେ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ବିଜୟ ଦିଅ।
ତଦ୍ ଏଵ ଦେହି ଵୀର୍ଯଂ ମେ ଯଚ୍ ଚାନ୍ଯଦ୍ ରିପୁନାଶନମ୍ ଜାତଃ ପରାଭଵୋ ଯସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ଵିନାଶେ କୃତେ ସତି ପୁନର୍ଜାତମ୍ ଅହଂ ମନ୍ଯେ ଵରଂ କୀର୍ତିର୍ ଜଯଶ୍ରିଯୋଃ
ମୋତେ ସେହି ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଯାହା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବ, ଓ ଯେଉଁଠି ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ ହେବାରେ ଅନ୍ୟ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଦିଅ। ମୁଁ ଯେପରିକି ପରାଜିତ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ ହେଲେ ପୁଣିଥରେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବିଜୟ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରିପାରିବି, ଏହିକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ମନେ କରେ।
ସ ଶିଵଃ ଶକ୍ରମ୍ ଆହେଦଂ ନ ମଯୈକେନ ତେ ରିପୁଃ ଵଧମ୍ ଆପ୍ନୋତି ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ହରିମ୍
ତେବେ ଶିବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମର ଶତ୍ରୁ କେବଳ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯିବେ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ହରି ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ—"
ଆରାଧଯସ୍ଵ ପୌଲୋମ୍ଯା ସହ ଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ ଲୋକତ୍ରଯୈକଶରଣଂ ନାରାଯଣମ୍ ଅନନ୍ଯଧୀଃ
"—ପୌଲୋମୀ ସହିତ ଏକାଗ୍ର ମନେ ତିନି ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କର।"
ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ତସ୍ମାଚ୍ ଚ ମତ୍ତଶ୍ ଚାପି ପ୍ରିଯଂ ହରେ ପୁନଶ୍ ଚୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ଆଦିକର୍ତା ମହେଶ୍ଵରଃ
"ତାପରେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ମୋ ଓ ହରିଙ୍କ ଠାରୁ ତୁମ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ପାଇପାରିବ।" ପୁନି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ମହେଶ୍ୱର, ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏହିପରି କହିଲେ—
ମନ୍ତ୍ରାଭ୍ଯାସସ୍ ତପୋ ଵାପି ଯୋଗାଭ୍ଯସନମ୍ ଏଵ ଚ ସଂଗମେ ଯତ୍ର କୁତ୍ରାପି ସିଦ୍ଧିଦଂ ମୁନଯୋ ଵିଦୁଃ
"ମନ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ—ଯେଉଁଠାରେ ଏହିମାନେ ସଂଗମରେ କରାଯାଏ, ମୁନିମାନେ ଏହାକୁ ସିଦ୍ଧିଦାୟକ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।"
କିଂ ପୁନଃ ସଂଗମେ ଵିପ୍ର ଗୌତମୀସିନ୍ଧୁଫେନଯୋଃ ଗିରୀଣାଂ ଗହ୍ଵରେ ଯଦ୍ ଵା ସରିତାମ୍ ଅଥ ସଂଗମେ
"ମୁନି, ତେବେ ଗୌତମୀ ଓ ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ସଂଗମରେ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନଦୀ ସଂଗମରେ କେତେ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ?"
ଵିପ୍ରୋ ଧିଯୈଵ ଭଵତି ମୁକୁନ୍ଦାଙ୍ଘ୍ରିନିଵିଷ୍ଟଯା ଗଙ୍ଗାଯା ଦକ୍ଷିଣେ ତୀର ଆପସ୍ତମ୍ବୋ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
"ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ମନ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣରେ ଅଟୁଟ ରଖେ, ସେ ଏପରି ହୁଏ; ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ ତୀରରେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆପସ୍ତମ୍ବ ଥିଲେ।"
ଆସ୍ତେ ତସ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅହଂ ତୋଷମ୍ ଅଗମଂ ବଲସୂଦନ ତେନ ତ୍ଵଂ ଭାର୍ଯଯା ଚୈଵ ତୋଷଯସ୍ଵ ଗଦାଧରମ୍
"ସେଠାରେ ରହିଥିଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ। ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର।"
ଆପସ୍ତମ୍ବେନ ସହିତୋ ଗଙ୍ଗାଯା ଦକ୍ଷିଣେ ତଟେ ତୁଷ୍ଟାଵ ଦେଵଂ ପ୍ରଯତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯେ ଽଥ ସଂଗମେ
ଆପସ୍ତମ୍ବଙ୍କ ସହିତ, ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ ତଟରେ, ପବିତ୍ର ସଂଗମରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଫେନାଯାଶ୍ ଚୈଵ ଗଙ୍ଗାଯାସ୍ ତତ୍ର ଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ ଵୈଦିକୈର୍ ଵିଵିଧୈର୍ ମନ୍ତ୍ରୈସ୍ ତପସାତୋଷଯତ୍ ତଦା
ଫେନା ଓ ଗଙ୍ଗାର ସଂଗମରେ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
ତତସ୍ ତୁଷ୍ଟୋ ଽଭଵଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ କିଂ ଦେଯଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଅଭାଷତ ଦେହି ମେ ଶତ୍ରୁହନ୍ତାରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ପଚାରିଲେ, "କଣ ଦେବି?" ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଦିଅ।" ଭଗବାନ୍ ହରି ଏହିପରି କହିଲେ।
ଦତ୍ତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଜାନୀହି ତମ୍ ଉଵାଚ ଜନାର୍ଦନଃ ତତ୍ରାଭଵଚ୍ ଛିଵସ୍ଯୈଵ ଗଙ୍ଗାଵିଷ୍ଣ୍ଵୋଃ ପ୍ରସାଦତଃ
"ଦିଆଯାଇଛି" ବୋଲି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କହିଲେ। ସେଠାରେ ଗଙ୍ଗାର ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ଏହା ଘଟିଲା।
ଅମ୍ଭସା ପୁରୁଷୋ ଜାତଃ ଶିଵଵିଷ୍ଣୁସ୍ଵରୂପଧୃକ୍ ଚକ୍ରପାଣିଃ ଶୂଲଧରଃ ସ ଗତ୍ଵା ତୁ ରସାତଲମ୍
ପାଣିରୁ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଚକ୍ର ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ସେ ପରେ ପାତାଳକୁ ଗଲେ।
ନିଜଘାନ ତଦା ଦୈତ୍ଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁଂ ମହାଶନିମ୍ ସଖାଭଵତ୍ ସ ଚେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଅବ୍ଜକଃ ସ ଵୃଷାକପିଃ
ସେ ତାବେ ଦାନବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ବଡ଼ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ କଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଖା ହେଲେ—ଅବ୍ଜକ ଭାବେ, ଯିଏ ଭୃଷାକପି।
ଦିଵିସ୍ଥୋ ଽପି ସଦା ଚେନ୍ଦ୍ରସ୍ ତମ୍ ଅନ୍ଵେତି ଵୃଷାକପିମ୍ କୁପିତା ପ୍ରଣଯେନାଭୂଦ୍ ଅନ୍ଯାସକ୍ତଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ତମ୍ ଶଚୀଂ ତାଂ ସାନ୍ତ୍ଵଯନ୍ନ୍ ଆହ ଶତମନ୍ଯୁର୍ ହସନ୍ନ୍ ଇଦମ୍
ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା ଭୃଷାକପିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଆସକ୍ତ ଦେଖି, ଶଚୀ କ୍ରୋଧ ଓ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ; ଶତକ୍ରତୁ ହସି ତାଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ—
ନାହମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଣି ଶରଣମ୍ ଋତେ ସଖ୍ଯୁର୍ ଵୃଷାକପେଃ ଵାରି ଵାପି ହଵିର୍ ଯସ୍ଯ ଅଗ୍ନେଃ ପ୍ରିଯକରଂ ସଦା
"ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ମୋର ସଖା ଭୃଷାକପି ଛଡ଼ା ମୋର ଆଉ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କର ପାଣି କିମ୍ବା ହବିଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରିୟ।"
ନାହମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ଗନ୍ତାସ୍ମି ପ୍ରିଯେ ଚାଙ୍ଗେନ ତେ ଶପେ ତସ୍ମାନ୍ ନାର୍ହସି ମାଂ ଵକ୍ତୁଂ ଶଙ୍କଯାନ୍ଯତ୍ର ଭାମିନି
"ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ଆଉ କୌଣସିଠାରେ ଯିବିନାହିଁ; ତୁମ ଦେହର ଶପଥ ଦେଉଛି। ଏହିପରି, ଭାମିନୀ, ତୁମେ ମୋତେ ସନ୍ଦେହରେ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।"
ପତିଵ୍ରତା ପ୍ରିଯା ମେ ତ୍ଵଂ ଧର୍ମେ ମନ୍ତ୍ରେ ସହାଯିନୀ ସାପତ୍ଯା ଚ କୁଲୀନା ଚ ତ୍ଵତ୍ତୋ ଽନ୍ଯା କା ପ୍ରିଯା ମମ
"ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟା, ଧର୍ମରେ ଓ ମନ୍ତ୍ରରେ ସହଯୋଗିନୀ, ସନ୍ତାନସହିତ ଓ ଉତ୍ତମ କୁଳର; ତୁମେ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଏ ମୋତେ ପ୍ରିୟ?"
ତସ୍ମାତ୍ ତଵୋପଦେଶେନ ଗଙ୍ଗାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମହାନଦୀମ୍ ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଵୈ ଚକ୍ରପାଣିନଃ
"ତେଣୁ, ତୁମ ଉପଦେଶରେ, ମହାନଦୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦେବଦେବ ବିଷ୍ଣୁ, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ କୃପାରେ—"
ତଥା ଶିଵସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରସାଦାଚ୍ ଚ ଵୃଷାକପେଃ ଜଲୋଦ୍ଭଵାଚ୍ ଚ ମେ ମିତ୍ରାଦ୍ ଅବ୍ଜକାଲ୍ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତାତ୍
ଏହିପରି, ଶିବ ଦେବଙ୍କର କୃପାରେ, ବୃଷାକପିଙ୍କ ଦୟାରେ ଏବଂ ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପଦ୍ମଡଣ୍ଡଧାରୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୋର ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଦୟାରେ, ଏହି ଶୁଭ ଫଳ ମୋତେ ମିଳିଛି।
ଉତ୍ତୀର୍ଣଦୁଃଖଃ ସୁଭଗେ ଇତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽହମ୍ ଅଚ୍ଯୁତଃ କିଂ ନ ସାଧ୍ଯଂ ଯତ୍ର ଭାର୍ଯା ଭର୍ତୃଚିତ୍ତାନୁଗାମିନୀ
ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି; ଏଠାରେ ମୁଁ ଅଚଳ ଇନ୍ଦ୍ର। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମନକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ କ'ଣ ଅସମ୍ଭବ?
ଦୁଷ୍କରା ତତ୍ର ନୋ ମୁକ୍ତିଃ କିଂତ୍ଵ୍ ଅର୍ଥାଦିତ୍ରଯଂ ଶୁଭେ ଜାଯୈଵ ପରମଂ ମିତ୍ରଂ ଲୋକଦ୍ଵଯହିତୈଷିଣୀ
ସେଠାରେ ମୋ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଦୁର୍ଲଭ; କିନ୍ତୁ, ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ଧନ, ଧର୍ମ ଓ କାମ—ଏ ତିନିଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହିଁ ଦୁଇ ଜଗତର ଭଲ କାମନା କରୁଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧୁ।
ସା ଚେତ୍ କୁଲୀନା ପ୍ରିଯଭାଷିଣୀ ଚ ପତିଵ୍ରତା ରୂପଵତୀ ଗୁଣାଢ୍ଯା ସଂପତ୍ସୁ ଚାପତ୍ସୁ ସମାନରୂପା ତଯା ହ୍ଯ୍ ଅସାଧ୍ଯଂ କିମ୍ ଇହ ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାମ୍
ଯଦି ସେ ଉତ୍ତମ କୁଳର, ମିଠା କଥା କହେ, ସ୍ୱାମୀପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ରୂପଶୀ, ଗୁଣରେ ପ୍ରଚୁର, ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ସମୟରେ ସମାନ ରହେ—ତେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏଇ ତିନି ଲୋକରେ କ'ଣ ଅସମ୍ଭବ?
ତସ୍ମାତ୍ ତଵ ଧିଯା କାନ୍ତେ ମମେଦଂ ଶୁଭମ୍ ଆଗତମ୍ ଇତସ୍ ତଵୋଦିତଂ ଚୈଵ କର୍ତଵ୍ଯଂ ନାନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ମେ
ତେଣୁ, କାନ୍ତା, ତୁମ ଧୈର୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଏହି ଶୁଭ ଫଳ ମୋତେ ମିଳିଛି; ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା କରିବାକୁ ହେବ; ମୋ ପାଖରେ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ପରଲୋକେ ଚ ଧର୍ମେ ଚ ସତ୍ପୁତ୍ରସଦୃଶଂ ନ ଚ ଆର୍ତସ୍ଯ ପୁରୁଷସ୍ଯେହ ଭାର୍ଯାଵଦ୍ ଭେଷଜଂ ନହି
ପରଲୋକରେ ଓ ଧର୍ମରେ, ଏକ ସତ୍ପୁତ୍ର ସମାନ କିଛି ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଦୁଃଖରେ ଅଛି, ସେଠି ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ପରି ଔଷଧ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ନିଃଶ୍ରେଯସପଦପ୍ରାପ୍ତ୍ଯୈ ତଥା ପାପସ୍ଯ ମୁକ୍ତଯେ ଗଙ୍ଗଯା ସଦୃଶଂ ନାସ୍ତି ଶୃଣୁ ଚାନ୍ଯଦ୍ ଵରାନନେ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଗି ଓ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ଗଙ୍ଗା ସମାନ କିଛି ନାହିଁ; ଆଉ ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ପ୍ରାପ୍ତଯେ ପାପମୁକ୍ତଯେ ଶିଵଵିଷ୍ଣ୍ଵୋର୍ ଅନନ୍ଯତ୍ଵଜ୍ଞାନାନ୍ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ମୁକ୍ତଯେ
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ, ଏବଂ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ଏଠାରେ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏକତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ସମାନ ଉପାୟ କିଛି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ ତଵ ଧିଯା ସାଧ୍ଵି ସର୍ଵମ୍ ଏତନ୍ ମନୋଗତମ୍ ଅଵାପ୍ତଂ ଚ ଶିଵାଦ୍ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଗଙ୍ଗାଯାଶ୍ ଚ ପ୍ରସାଦତଃ
ତେଣୁ, ସାଧ୍ବୀ, ତୁମ ବୁଦ୍ଧିରେ ଯାହା ଥିଲା, ସେ ସବୁ ଏବେ ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର କୃପାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ମେ ସ୍ଥିରଂ ଚେତୋ ମନ୍ଯେ ମିତ୍ରବଲାତ୍ ପୁନଃ ଵୃଷାକପିର୍ ମମ ସଖା ଯୋ ଜାତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅପ୍ସୁ ଭାମିନି
ମୋର ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ଏବେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛି, ମୁଁ ଭାବୁଛି, ପୁଣି ମୋର ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ; ବୃଷାକପି ମୋ ସଖା, ଯିଏ ଜଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।