ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ଗୁରୁଣା ଭାର୍ଯଯା ଚ ଶତକ୍ରତୁଃ ଯଯୌ ଗଙ୍ଗାଂ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀଂ ଗୌତମୀଂ ଚେତି ଵିଶ୍ରୁତାମ୍
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଗୁରୁ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ କହି, ଶତକ୍ରତୁ ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା, ଯାହା ଗୌତମୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯମଧ୍ଯସ୍ଥାଂ ଯଯୌ ସ ପ୍ରୀତିମାନ୍ ହରିଃ ତପଃ କର୍ତୁଂ ମନଶ୍ ଚକ୍ରେ ଦେଵଦେଵାଯ ଶଂଭଵେ
ହରି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟର ମଧ୍ୟରେ ଗଲେ, ଦେବଦେବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ମନସ୍କଲେ।
ଗଙ୍ଗାଂ ନତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରଥମଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ସ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ଶିଵୈକଶରଣୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚେଦଂ ତତୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ପ୍ରଥମେ ଗଙ୍ଗାକୁ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ନାନ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଢ଼ ଭାବେ ଦାଣ୍ଡିଲେ; ଶିବଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କରି, ଏହି ସ୍ତୁତି କହିଲେ।
ସ୍ଵମାଯଯା ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ଚରାଚରଂ ସୃଜତ୍ଯ୍ ଅଵତ୍ଯ୍ ଅତ୍ତି ନ ସଜ୍ଜତେ ଽସ୍ମିନ୍ ଏକଃ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରୋ ଽଦ୍ଵଯଚିତ୍ ସୁଖାତ୍ମକଃ ସ ନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ ପିନାକପାଣିଃ
ଯିଏ ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାହାରେ ଲିପ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଏକ, ସ୍ୱାଧୀନ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ସେ ପିଣାକଧାରୀ ଆମ ପ୍ରତି କୃପାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ।
ନ ଯସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସନକାଦଯୋ ଽପି ଜାନନ୍ତି ଵେଦାନ୍ତରହସ୍ଯଵିଜ୍ଞାଃ ସ ପାର୍ଵତୀଶଃ ସକଲାଭିଲାଷ ଦାତା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ ମମାନ୍ଧକାରିଃ
ଯାହାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ସନକ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଯେମାନେ ବେଦାନ୍ତର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପତି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ ଓ ମୋର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ ଭଗଵାନ୍ ଵିରିଞ୍ଚିଂ ଭଯଂକରଂ ଚାସ୍ଯ ଶିରୋ ଽନ୍ଵପଶ୍ଯତ୍ ଛିତ୍ତ୍ଵା ନଖାଗ୍ରୈର୍ ନଖସକ୍ତମ୍ ଏତଚ୍ ଚିକ୍ଷେପ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଭଵତ୍ ତ୍ରିଵର୍ଗଃ
ସ୍ୱୟଂଭୂ ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଦେଖି, ନଖର ଆଗରେ କାଟି, ସେହି ମୁଣ୍ଡକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ସେଠାରୁ ତିନି ପ୍ରକାରର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ପାପଂ ଦରିଦ୍ରଂ ତ୍ଵ୍ ଅଥ ଲୋଭଯାଚ୍ଞେ ମୋହୋ ଵିପଚ୍ ଚେତି ତତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଜାତପ୍ରଭାଵଂ ଭଵଦୁଃଖରୂପଂ ବଭୂଵ ତୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଇଦଂ ସମସ୍ତମ୍
ତାପରେ ପାପ, ଦରିଦ୍ରତା, ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଦୁଃଖ ଅନେକ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ରୂପରେ ସାରା ସଂସାରକୁ ଢାକି ରହିଲା।
ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଚକିତଃ ସୁରେଶୋ ଦେଵୀମ୍ ଅଵୋଚଜ୍ ଜଗଦ୍ ଅସ୍ତମ୍ ଏତି ତ୍ଵଂ ପାହି ଲୋକେଶ୍ଵରି ଲୋକମାତର୍ ଉମେ ଶରଣ୍ଯେ ସୁଭଗେ ସୁଭଦ୍ରେ
ଏହି ସବୁ ଦେଖି ସୁରମଣ୍ଡଳର ମହାପତି ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଜଗତ ଡୁବୁଛି, ହେ ଲୋକେଶ୍ୱରୀ, ହେ ଲୋକମାତା ଉମା, ଶରଣ ଦେବାଳି, ଶୁଭାଙ୍ଗି, ଶୁଭଦାୟିନୀ, ଏହି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କର।'
ଜଗତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠେ ଵରଦେ ଜଯ ତ୍ଵଂ ଭୁକ୍ତିଃ ସମାଧିଃ ପରମା ଚ ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ସ୍ଵସ୍ତିର୍ ଅନାଦିସିଦ୍ଧିର୍ ଗୀର୍ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଆସୀର୍ ଅଜରାମରେ ତ୍ଵମ୍
ହେ ଜଗତର ଆଧାର, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାଳି, ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ତୁମେ ଭୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁକ୍ତି, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ଶୁଭ, ଆଦିସିଦ୍ଧି, ବାଣୀ, ବୁଦ୍ଧି, ଆଶୀର୍ବାଦ, ଅଜର ଓ ଅମର।
ଵିଦ୍ଯାଦିରୂପେଣ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷାଂ କରୋଷ୍ଯ୍ ଏଵ ମଦାଜ୍ଞଯା ଚ ତ୍ଵଯୈଵ ସୃଷ୍ଟଂ ଭୁଵନତ୍ରଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଯତଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯୈଵ ତଥୈଵ ଚିତ୍ରମ୍
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ତିନି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ; ତୁମେ ନିଜେ ଏହି ତିନି ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ତୁମର ସ୍ୱଭାବରୁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବିଭିନ୍ନତା ହେଉଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତା ଦଯିତା ହରେଣ ସଂଶ୍ଲେଷସଂଲାପପରା ବଭୂଵ ଶ୍ରାନ୍ତା ଭଵସ୍ଯାର୍ଧତନୌ ସୁଲଗ୍ନା ଚିକ୍ଷେପ ଚ ସ୍ଵେଦଜଲଂ କରାଗ୍ରୈଃ
ଏପରି ଭାବରେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଅତି ସମୀପତା ଓ ଆଲାପରେ ଲୀନ ହୋଇ, କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ ଓ ଭବଙ୍କ ଅର୍ଧଦେହକୁ ଉପରେ ଭଲଭାବେ ଆଶ୍ରୟ କଲେ; ତାଙ୍କର ହାତର ଆଗରୁ ଘମର ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ ବଭୂଵ ପ୍ରଥମଂ ସ ଧର୍ମୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଅଥୋ ଦାନମ୍ ଅଥୋ ସୁଵୃଷ୍ଟିଃ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସୁସଂପନ୍ନଧରଂ ସରାଂସି ଧାନ୍ଯାନି ପୁଷ୍ପାଣି ଫଲାନି ଚୈଵ
ସେଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ଧର୍ମ, ପରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତାପରେ ଦାନ, ଭଲ ବର୍ଷା, ଉତ୍ତମ ଗୁଣ, ଜଳ, ଧାନ୍ୟ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସୌଭାଗ୍ଯଵସ୍ତୂନି ଵପୁଃ ସୁଵେଷଃ ଶୃଙ୍ଗାରଭାଜୀନି ମହୌଷଧାନି ନୃତ୍ଯାନି ଗୀତାନ୍ଯ୍ ଅମୃତଂ ପୁରାଣଂ ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତୀ ନୀତିର୍ ଅଥାନ୍ନପାନେ
ସୌଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥିବା ବସ୍ତୁ, ରୂପ, ଭଲ ପୋଶାକ, ପ୍ରେମ ଦେଇଥିବା ଜିନିଷ, ମହାଔଷଧ, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ, ଅମୃତ, ପୁରାତନ କଥା, ଶ୍ରୁତି-ସ୍ମୃତି, ନୀତି ଓ ଖାଦ୍ୟ ପାନୀୟ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଗୃହୋପଯୋଗ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରାଣି ତୀର୍ଥାନି ଚ କାନନାନି ଇଷ୍ଟାନି ପୂର୍ତାନି ଚ ମଙ୍ଗଲାନି ଯାନାନି ଶୁଭ୍ରାଭରଣାସନାନି
ଅସ୍ତ୍ର, ଶାସ୍ତ୍ର, ଘରେ ବ୍ୟବହୃତ ଜିନିଷ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଅରଣ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାନ, ଶୁଭ୍ର ଭୂଷଣ ଓ ଆସନ।
ଭଵାଙ୍ଗସଂସର୍ଗସୁସଂପ୍ରହାସ ସୁସ୍ଵେଦସଂଲାପରହଃପ୍ରକାରୈଃ ତଥୈଵ ଜାତଂ ସଚରାଚରଂ ଚ ଅପାପକଂ ଦେଵି ତତଶ୍ ଚ ଜାତମ୍
ଭବଙ୍କ ଦେହ ସମ୍ପର୍କର ଆନନ୍ଦ, ମଧୁର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ହସର ମାଧ୍ୟମରେ, ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ନିଷ୍ପାପ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ସୁଖଂ ପ୍ରଭୂତଂ ଚ ଶୁଭଂ ଚ ନିତ୍ଯଂ ଵିରାଜି ଚୈତତ୍ ତଵ ଦେଵି ଭାଵାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ତୁ ମାଂ ରକ୍ଷ ଜଗଜ୍ଜନିତ୍ରି ଭୀତଂ ଭଯେଭ୍ଯୋ ଜଗତାଂ ପ୍ରଧାନେ
ସୁଖ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଚିରକାଳ ଶୁଭ ତୁମର ଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଚମକୁଛି, ହେ ଦେବୀ; ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ମୋତେ ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଏକେ ତର୍କୈର୍ ଵିମୁହ୍ଯନ୍ତି ଲୀଯନ୍ତେ ତତ୍ର ଚାପରେ ଶିଵଶକ୍ତ୍ଯୋସ୍ ତଦାଦ୍ଵୈତଂ ସୁନ୍ଦରଂ ନୌମି ଵିଗ୍ରହମ୍
କେହି ତର୍କରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି, ଅନ୍ୟେ ତାହାରେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି; ମୁଁ ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିଙ୍କର ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶୁଭ ରୂପକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଏଵଂ ତୁ ସ୍ତୁଵତସ୍ ତସ୍ଯ ପୁରସ୍ତାଦ୍ ଅଭଵଚ୍ ଛିଵଃ
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ଶିବ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
କିମ୍ ଅଭୀଷ୍ଟଂ ଵରଯସେ ହରେ ଵଦ ପରାଯଣମ୍
ହେ ହରି, କଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ? ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛା କହ।
ବଲଵାନ୍ ମେ ରିପୁଶ୍ ଚାସୀଦ୍ ଦର୍ଶନୈଶ୍ ଚ ଶନିର୍ ଯଥା ତେନ ବଦ୍ଧସ୍ ତଲଂ ନୀତଃ ପରିଭୂତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନେକଧା
ମୋର ଶତ୍ରୁ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଶନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପରି ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ବାନ୍ଧି ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ବହୁ ଭାବରେ ମୋତେ ଅପମାନିତ କଲେ।
ଵାକ୍ସାଯକୈସ୍ ତଥା ଵିଦ୍ଧସ୍ ତଦ୍ଵଧାଯ ତ୍ଵ୍ ଇଯଂ କୃତିଃ ତଦର୍ଥଂ ଜଗତାମ୍ ଈଶ ଯେନ ଜେଷ୍ଯେ ରିପୁଂ ପ୍ରଭୋ
ତାଙ୍କର କଥା ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ଆହତ ହୋଇଛି; ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉଛି। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ହେ ଜଗତଙ୍କ ନାଥ, ମୋତେ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ବିଜୟ ଦିଅ।
ତଦ୍ ଏଵ ଦେହି ଵୀର୍ଯଂ ମେ ଯଚ୍ ଚାନ୍ଯଦ୍ ରିପୁନାଶନମ୍ ଜାତଃ ପରାଭଵୋ ଯସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ଵିନାଶେ କୃତେ ସତି ପୁନର୍ଜାତମ୍ ଅହଂ ମନ୍ଯେ ଵରଂ କୀର୍ତିର୍ ଜଯଶ୍ରିଯୋଃ
ମୋତେ ସେହି ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଯାହା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବ, ଓ ଯେଉଁଠି ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ ହେବାରେ ଅନ୍ୟ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଦିଅ। ମୁଁ ଯେପରିକି ପରାଜିତ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ ହେଲେ ପୁଣିଥରେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବିଜୟ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରିପାରିବି, ଏହିକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ମନେ କରେ।
ସ ଶିଵଃ ଶକ୍ରମ୍ ଆହେଦଂ ନ ମଯୈକେନ ତେ ରିପୁଃ ଵଧମ୍ ଆପ୍ନୋତି ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ହରିମ୍
ତେବେ ଶିବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମର ଶତ୍ରୁ କେବଳ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯିବେ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ହରି ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ—"
ଆରାଧଯସ୍ଵ ପୌଲୋମ୍ଯା ସହ ଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ ଲୋକତ୍ରଯୈକଶରଣଂ ନାରାଯଣମ୍ ଅନନ୍ଯଧୀଃ
"—ପୌଲୋମୀ ସହିତ ଏକାଗ୍ର ମନେ ତିନି ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କର।"
ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ତସ୍ମାଚ୍ ଚ ମତ୍ତଶ୍ ଚାପି ପ୍ରିଯଂ ହରେ ପୁନଶ୍ ଚୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ଆଦିକର୍ତା ମହେଶ୍ଵରଃ
"ତାପରେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ମୋ ଓ ହରିଙ୍କ ଠାରୁ ତୁମ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ପାଇପାରିବ।" ପୁନି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ମହେଶ୍ୱର, ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏହିପରି କହିଲେ—
ମନ୍ତ୍ରାଭ୍ଯାସସ୍ ତପୋ ଵାପି ଯୋଗାଭ୍ଯସନମ୍ ଏଵ ଚ ସଂଗମେ ଯତ୍ର କୁତ୍ରାପି ସିଦ୍ଧିଦଂ ମୁନଯୋ ଵିଦୁଃ
"ମନ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ—ଯେଉଁଠାରେ ଏହିମାନେ ସଂଗମରେ କରାଯାଏ, ମୁନିମାନେ ଏହାକୁ ସିଦ୍ଧିଦାୟକ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।"
କିଂ ପୁନଃ ସଂଗମେ ଵିପ୍ର ଗୌତମୀସିନ୍ଧୁଫେନଯୋଃ ଗିରୀଣାଂ ଗହ୍ଵରେ ଯଦ୍ ଵା ସରିତାମ୍ ଅଥ ସଂଗମେ
"ମୁନି, ତେବେ ଗୌତମୀ ଓ ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ସଂଗମରେ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନଦୀ ସଂଗମରେ କେତେ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ?"
ଵିପ୍ରୋ ଧିଯୈଵ ଭଵତି ମୁକୁନ୍ଦାଙ୍ଘ୍ରିନିଵିଷ୍ଟଯା ଗଙ୍ଗାଯା ଦକ୍ଷିଣେ ତୀର ଆପସ୍ତମ୍ବୋ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
"ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ମନ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣରେ ଅଟୁଟ ରଖେ, ସେ ଏପରି ହୁଏ; ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ ତୀରରେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆପସ୍ତମ୍ବ ଥିଲେ।"
ଆସ୍ତେ ତସ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅହଂ ତୋଷମ୍ ଅଗମଂ ବଲସୂଦନ ତେନ ତ୍ଵଂ ଭାର୍ଯଯା ଚୈଵ ତୋଷଯସ୍ଵ ଗଦାଧରମ୍
"ସେଠାରେ ରହିଥିଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ। ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର।"
ଆପସ୍ତମ୍ବେନ ସହିତୋ ଗଙ୍ଗାଯା ଦକ୍ଷିଣେ ତଟେ ତୁଷ୍ଟାଵ ଦେଵଂ ପ୍ରଯତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯେ ଽଥ ସଂଗମେ
ଆପସ୍ତମ୍ବଙ୍କ ସହିତ, ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ ତଟରେ, ପବିତ୍ର ସଂଗମରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।