ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସାରଭୂତଂ ସ୍ଯାତ୍ ତନ୍ମଧ୍ଯେ ଦଣ୍ଡକଂ ଵନମ୍ ତତ୍ର ଗଙ୍ଗା ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ତତ୍ରେଶଂ ପୂଜଯ ପ୍ରଭୋ
ଭୂମିର ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ତାତ୍ତ୍ୱିକ ସାର, ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟ ଅଛି; ସେଠାରେ ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଅଛନ୍ତି—ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେଠାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵା ଜଗତାମ୍ ଈଶଂ ଦୀନାର୍ତାର୍ତିହରଂ ଵିଭୁମ୍ ଅନାଥାନାମ୍ ଇହ ନୃଣାଂ ମଜ୍ଜତାଂ ଦୁଃଖସାଗରେ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସହାୟ ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ହରୋ ହରିର୍ ଵା ଗଙ୍ଗା ଵା କ୍ଵାପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଚ୍ ଛରଣଂ ନହି ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତୋଷଯୈତାନ୍ ସମାହିତଃ
ହର, ହରି କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗା ଛଡ଼ା କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ କେଉଁଠି ମିଳିବ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ସେମାନେ ଖୁସି ହେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତୋତ୍ରୈଶ୍ ଚ ତପସା କୁରୁ ଚୈଵ ମଯା ସହ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି କଲ୍ଯାଣମ୍ ଈଶଵିଷ୍ଣୁପ୍ରସାଦଜମ୍
ଭକ୍ତି, ସ୍ତୁତି ଓ ତପସ୍ୟା ସହିତ, ମୋ ସହ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର; ତାହାପରେ ତୁମେ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପାରୁ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇବ।
ଅଜ୍ଞାତ୍ଵୈକଗୁଣଂ କର୍ମ ଫଲଂ ଦାସ୍ଯତି କର୍ମିଣଃ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶତଗୁଣଂ ତତ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଭାର୍ଯଯା ଚ ତଦ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍
ଅଜ୍ଞାନରେ କୌଣସି କାମ କଲେ, କର୍ମକାରୀ ସାଧାରଣ ଫଳ ପାଏ; ଜ୍ଞାନ ସହ କଲେ, ଶତଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ, ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ କଲେ, ସେ ଫଳ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ।
ପୁଂସଃ ସର୍ଵେଷୁ କାର୍ଯେଷୁ ଭାର୍ଯୈଵେହ ସହାଯିନୀ ସ୍ଵଲ୍ପାନାମ୍ ଅପି କାର୍ଯାଣାଂ ନହି ସିଦ୍ଧିସ୍ ତଯା ଵିନା
ପୁରୁଷଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏଠି ସହଯୋଗିନୀ; ଅତି ଛୋଟ କାମରେ ମଧ୍ୟ ସେ ନଥିଲେ ସଫଳତା ମିଳେନାହିଁ।
ଏକେନ ଯତ୍ କୃତଂ କର୍ମ ତସ୍ମାଦ୍ ଅର୍ଧଫଲଂ ଭଵେତ୍ ଜାଯଯା ତୁ କୃତଂ ନାଥ ପୁଷ୍କଲଂ ପୁରୁଷୋ ଲଭେତ୍
ଏକାକି କୃତ କାର୍ଯ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଫଳ ମିଳେ; ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ କଲେ, ହେ ନାଥ, ପୁରୁଷ ପ୍ରଚୁର ଫଳ ପାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଏତତ୍ ସୁଵିଦିତମ୍ ଅର୍ଧୋ ଜାଯା ଇତି ଶ୍ରୁତେଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯେ ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତି ଗୌତମୀ
ତେଣୁ ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ବୁଝ; ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଉଛି ପୁରୁଷଙ୍କର ଅର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗିନୀ; ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ଗୌତମୀ ଅଛି ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ।
ଅଶେଷାଘପ୍ରଶମନୀ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟପ୍ରଦାଯିନୀ ତସ୍ମାଦ୍ ଗଚ୍ଛ ମଯା ତତ୍ର କୁରୁ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାଫଲମ୍
ସେ ନଦୀ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି; ତେଣୁ ମୋ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯାଅ ଓ ମହାଫଳଦାୟକ ପୁଣ୍ୟ କର।
ତତଃ ଶତ୍ରୂନ୍ ନିହତ୍ଯାଜୌ ମହତ୍ ସୁଖମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ, ତୁମେ ବଡ଼ ସୁଖ ପାଇବ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ଗୁରୁଣା ଭାର୍ଯଯା ଚ ଶତକ୍ରତୁଃ ଯଯୌ ଗଙ୍ଗାଂ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀଂ ଗୌତମୀଂ ଚେତି ଵିଶ୍ରୁତାମ୍
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଗୁରୁ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ କହି, ଶତକ୍ରତୁ ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା, ଯାହା ଗୌତମୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯମଧ୍ଯସ୍ଥାଂ ଯଯୌ ସ ପ୍ରୀତିମାନ୍ ହରିଃ ତପଃ କର୍ତୁଂ ମନଶ୍ ଚକ୍ରେ ଦେଵଦେଵାଯ ଶଂଭଵେ
ହରି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟର ମଧ୍ୟରେ ଗଲେ, ଦେବଦେବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ମନସ୍କଲେ।
ଗଙ୍ଗାଂ ନତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରଥମଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ସ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ଶିଵୈକଶରଣୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚେଦଂ ତତୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ପ୍ରଥମେ ଗଙ୍ଗାକୁ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ନାନ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଢ଼ ଭାବେ ଦାଣ୍ଡିଲେ; ଶିବଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କରି, ଏହି ସ୍ତୁତି କହିଲେ।
ସ୍ଵମାଯଯା ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ଚରାଚରଂ ସୃଜତ୍ଯ୍ ଅଵତ୍ଯ୍ ଅତ୍ତି ନ ସଜ୍ଜତେ ଽସ୍ମିନ୍ ଏକଃ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରୋ ଽଦ୍ଵଯଚିତ୍ ସୁଖାତ୍ମକଃ ସ ନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ ପିନାକପାଣିଃ
ଯିଏ ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାହାରେ ଲିପ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଏକ, ସ୍ୱାଧୀନ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ସେ ପିଣାକଧାରୀ ଆମ ପ୍ରତି କୃପାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ।
ନ ଯସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସନକାଦଯୋ ଽପି ଜାନନ୍ତି ଵେଦାନ୍ତରହସ୍ଯଵିଜ୍ଞାଃ ସ ପାର୍ଵତୀଶଃ ସକଲାଭିଲାଷ ଦାତା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ ମମାନ୍ଧକାରିଃ
ଯାହାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ସନକ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଯେମାନେ ବେଦାନ୍ତର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପତି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ ଓ ମୋର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ ଭଗଵାନ୍ ଵିରିଞ୍ଚିଂ ଭଯଂକରଂ ଚାସ୍ଯ ଶିରୋ ଽନ୍ଵପଶ୍ଯତ୍ ଛିତ୍ତ୍ଵା ନଖାଗ୍ରୈର୍ ନଖସକ୍ତମ୍ ଏତଚ୍ ଚିକ୍ଷେପ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଭଵତ୍ ତ୍ରିଵର୍ଗଃ
ସ୍ୱୟଂଭୂ ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଦେଖି, ନଖର ଆଗରେ କାଟି, ସେହି ମୁଣ୍ଡକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ସେଠାରୁ ତିନି ପ୍ରକାରର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ପାପଂ ଦରିଦ୍ରଂ ତ୍ଵ୍ ଅଥ ଲୋଭଯାଚ୍ଞେ ମୋହୋ ଵିପଚ୍ ଚେତି ତତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଜାତପ୍ରଭାଵଂ ଭଵଦୁଃଖରୂପଂ ବଭୂଵ ତୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଇଦଂ ସମସ୍ତମ୍
ତାପରେ ପାପ, ଦରିଦ୍ରତା, ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଦୁଃଖ ଅନେକ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ରୂପରେ ସାରା ସଂସାରକୁ ଢାକି ରହିଲା।
ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଚକିତଃ ସୁରେଶୋ ଦେଵୀମ୍ ଅଵୋଚଜ୍ ଜଗଦ୍ ଅସ୍ତମ୍ ଏତି ତ୍ଵଂ ପାହି ଲୋକେଶ୍ଵରି ଲୋକମାତର୍ ଉମେ ଶରଣ୍ଯେ ସୁଭଗେ ସୁଭଦ୍ରେ
ଏହି ସବୁ ଦେଖି ସୁରମଣ୍ଡଳର ମହାପତି ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଜଗତ ଡୁବୁଛି, ହେ ଲୋକେଶ୍ୱରୀ, ହେ ଲୋକମାତା ଉମା, ଶରଣ ଦେବାଳି, ଶୁଭାଙ୍ଗି, ଶୁଭଦାୟିନୀ, ଏହି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କର।'
ଜଗତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠେ ଵରଦେ ଜଯ ତ୍ଵଂ ଭୁକ୍ତିଃ ସମାଧିଃ ପରମା ଚ ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ସ୍ଵସ୍ତିର୍ ଅନାଦିସିଦ୍ଧିର୍ ଗୀର୍ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଆସୀର୍ ଅଜରାମରେ ତ୍ଵମ୍
ହେ ଜଗତର ଆଧାର, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାଳି, ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ତୁମେ ଭୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁକ୍ତି, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ଶୁଭ, ଆଦିସିଦ୍ଧି, ବାଣୀ, ବୁଦ୍ଧି, ଆଶୀର୍ବାଦ, ଅଜର ଓ ଅମର।
ଵିଦ୍ଯାଦିରୂପେଣ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷାଂ କରୋଷ୍ଯ୍ ଏଵ ମଦାଜ୍ଞଯା ଚ ତ୍ଵଯୈଵ ସୃଷ୍ଟଂ ଭୁଵନତ୍ରଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଯତଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯୈଵ ତଥୈଵ ଚିତ୍ରମ୍
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ତିନି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ; ତୁମେ ନିଜେ ଏହି ତିନି ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ତୁମର ସ୍ୱଭାବରୁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବିଭିନ୍ନତା ହେଉଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତା ଦଯିତା ହରେଣ ସଂଶ୍ଲେଷସଂଲାପପରା ବଭୂଵ ଶ୍ରାନ୍ତା ଭଵସ୍ଯାର୍ଧତନୌ ସୁଲଗ୍ନା ଚିକ୍ଷେପ ଚ ସ୍ଵେଦଜଲଂ କରାଗ୍ରୈଃ
ଏପରି ଭାବରେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଅତି ସମୀପତା ଓ ଆଲାପରେ ଲୀନ ହୋଇ, କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ ଓ ଭବଙ୍କ ଅର୍ଧଦେହକୁ ଉପରେ ଭଲଭାବେ ଆଶ୍ରୟ କଲେ; ତାଙ୍କର ହାତର ଆଗରୁ ଘମର ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ ବଭୂଵ ପ୍ରଥମଂ ସ ଧର୍ମୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଅଥୋ ଦାନମ୍ ଅଥୋ ସୁଵୃଷ୍ଟିଃ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସୁସଂପନ୍ନଧରଂ ସରାଂସି ଧାନ୍ଯାନି ପୁଷ୍ପାଣି ଫଲାନି ଚୈଵ
ସେଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ଧର୍ମ, ପରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତାପରେ ଦାନ, ଭଲ ବର୍ଷା, ଉତ୍ତମ ଗୁଣ, ଜଳ, ଧାନ୍ୟ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ସୌଭାଗ୍ଯଵସ୍ତୂନି ଵପୁଃ ସୁଵେଷଃ ଶୃଙ୍ଗାରଭାଜୀନି ମହୌଷଧାନି ନୃତ୍ଯାନି ଗୀତାନ୍ଯ୍ ଅମୃତଂ ପୁରାଣଂ ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତୀ ନୀତିର୍ ଅଥାନ୍ନପାନେ
ସୌଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥିବା ବସ୍ତୁ, ରୂପ, ଭଲ ପୋଶାକ, ପ୍ରେମ ଦେଇଥିବା ଜିନିଷ, ମହାଔଷଧ, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ, ଅମୃତ, ପୁରାତନ କଥା, ଶ୍ରୁତି-ସ୍ମୃତି, ନୀତି ଓ ଖାଦ୍ୟ ପାନୀୟ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଗୃହୋପଯୋଗ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରାଣି ତୀର୍ଥାନି ଚ କାନନାନି ଇଷ୍ଟାନି ପୂର୍ତାନି ଚ ମଙ୍ଗଲାନି ଯାନାନି ଶୁଭ୍ରାଭରଣାସନାନି
ଅସ୍ତ୍ର, ଶାସ୍ତ୍ର, ଘରେ ବ୍ୟବହୃତ ଜିନିଷ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଅରଣ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାନ, ଶୁଭ୍ର ଭୂଷଣ ଓ ଆସନ।
ଭଵାଙ୍ଗସଂସର୍ଗସୁସଂପ୍ରହାସ ସୁସ୍ଵେଦସଂଲାପରହଃପ୍ରକାରୈଃ ତଥୈଵ ଜାତଂ ସଚରାଚରଂ ଚ ଅପାପକଂ ଦେଵି ତତଶ୍ ଚ ଜାତମ୍
ଭବଙ୍କ ଦେହ ସମ୍ପର୍କର ଆନନ୍ଦ, ମଧୁର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ହସର ମାଧ୍ୟମରେ, ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ନିଷ୍ପାପ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ସୁଖଂ ପ୍ରଭୂତଂ ଚ ଶୁଭଂ ଚ ନିତ୍ଯଂ ଵିରାଜି ଚୈତତ୍ ତଵ ଦେଵି ଭାଵାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ତୁ ମାଂ ରକ୍ଷ ଜଗଜ୍ଜନିତ୍ରି ଭୀତଂ ଭଯେଭ୍ଯୋ ଜଗତାଂ ପ୍ରଧାନେ
ସୁଖ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଚିରକାଳ ଶୁଭ ତୁମର ଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଚମକୁଛି, ହେ ଦେବୀ; ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ମୋତେ ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଏକେ ତର୍କୈର୍ ଵିମୁହ୍ଯନ୍ତି ଲୀଯନ୍ତେ ତତ୍ର ଚାପରେ ଶିଵଶକ୍ତ୍ଯୋସ୍ ତଦାଦ୍ଵୈତଂ ସୁନ୍ଦରଂ ନୌମି ଵିଗ୍ରହମ୍
କେହି ତର୍କରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି, ଅନ୍ୟେ ତାହାରେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି; ମୁଁ ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିଙ୍କର ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶୁଭ ରୂପକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଏଵଂ ତୁ ସ୍ତୁଵତସ୍ ତସ୍ଯ ପୁରସ୍ତାଦ୍ ଅଭଵଚ୍ ଛିଵଃ
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ଶିବ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
କିମ୍ ଅଭୀଷ୍ଟଂ ଵରଯସେ ହରେ ଵଦ ପରାଯଣମ୍
ହେ ହରି, କଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ? ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛା କହ।
ବଲଵାନ୍ ମେ ରିପୁଶ୍ ଚାସୀଦ୍ ଦର୍ଶନୈଶ୍ ଚ ଶନିର୍ ଯଥା ତେନ ବଦ୍ଧସ୍ ତଲଂ ନୀତଃ ପରିଭୂତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନେକଧା
ମୋର ଶତ୍ରୁ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଶନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପରି ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ବାନ୍ଧି ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ବହୁ ଭାବରେ ମୋତେ ଅପମାନିତ କଲେ।