ତସ୍ମାଦ୍ ଯସ୍ମାତ୍ ତସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅଥଵାପି ପରାଭଵଃ ଜାଯେତ ଶୃଣୁ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଽହଂ ପ୍ରୀତଯେ ତଵ
ତେଣୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ପରାଜୟ ହେବ, ସେ ସବୁ କଥା ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କହିବି, ଶୁଣ।
ହିରଣ୍ଯସ୍ଯ ସୁତୋ ଵୀରଃ ପିତୃଵ୍ଯସ୍ଯ ସୁତୋ ବଲୀ ତସ୍ମାନ୍ ମମ ସ୍ଯାତ୍ ସ ଭ୍ରାତା ଵରଦାନାଚ୍ ଚ ଦର୍ପିତଃ
ହିରଣ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ପିସାଙ୍କ ପୁଅ ଏକ ଶୂରବୀର, ବଳଶାଳୀ—ସେ ମୋ ଭାଇ, ଦାନର ଗର୍ବରେ ଅହଂକାରୀ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତୋଷଯାମ୍ ଆସ ତପସା ନିଯମେନ ଚ ଈଦୃଶଂ ବଲମ୍ ଆପନ୍ନଂ ତପସା କିଂ ନ ସିଧ୍ଯତି
ସେ ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ; ଏପରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏତେ ବଳ ପାଇଲେ, ତେବେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କଣ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ?
ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଯା ଚିତ୍ତରାଗୋ ଵିସ୍ମଯୋ ଵା କଥଂଚନ ନ କାର୍ଯଃ ଶୃଣୁ ତତ୍ରେଦଂ କାର୍ଯଂ ଯତ୍ ତୁ କ୍ରମାଗତମ୍
ତେଣୁ, ତୁମ ମନରେ କେବେ ଆସକ୍ତି କିମ୍ବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍, କ୍ରମକ୍ରମେ ଶୁଣ।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପୌଲୋମୀ ପ୍ରାହେନ୍ଦ୍ରଂ ଵିନଯାନ୍ଵିତା
ଏଭଳି କହି, ପୌଳୋମୀ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାସାଧ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ତପସୋ ନାସାଧ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞକର୍ମଣଃ ନାସାଧ୍ଯଂ ଲୋକନାଥସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ହରସ୍ଯ ଚ
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ହରାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ପୁନଶ୍ ଚେଦଂ ମଯା କାନ୍ତ ଶ୍ରୁତମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତିଶୋଭନମ୍ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସ୍ଵଭାଵଂ ଜାନନ୍ତି ସ୍ତ୍ରିଯ ଏଵ ସୁରାଧିପ
ପୁନି ମୁଁ ଏହି ଅତି ଉତ୍ତମ କଥା ଶୁଣିଛି, ପ୍ରିୟା—ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜର ସ୍ୱଭାବ କେବଳ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଭୂମେସ୍ ତଥା ଚାପାଂ ନାସାଧ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ପ୍ରଭୋ ତପୋ ଵା ଯଜ୍ଞକର୍ମାଦି ତାଭ୍ଯାମ୍ ଏଵ ଯତୋ ଭଵେତ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭୂମି ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନାହିଁ; ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି।
ତତ୍ରାପି ତୀର୍ଥଭୂତା ତୁ ଯା ଭୂମିସ୍ ତାଂ ଵ୍ରଜେଦ୍ ଭଵାନ୍ ତତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶିଵଂ ପୂଜ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟରେ, ଯେ ଭୂମି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଭାବେ ପରିଚିତ, ତାକୁ ତୁମେ ଯିବା; ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ଶ୍ରୁତମ୍ ଅସ୍ତି ପୁନଶ୍ ଚେଦଂ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଯାଶ୍ ଚ ପତିଵ୍ରତାଃ ତା ଏଵ ସର୍ଵଂ ଜାନନ୍ତି ଧୃତଂ ତାଭିଶ୍ ଚରାଚରମ୍
ପୁନି ଏହି କଥା ମୁଁ ଶୁଣିଛି: ଯେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପତିନିଷ୍ଠା, ସେମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣନ୍ତି; ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସବୁ ବସ୍ତୁ ସେମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସାରଭୂତଂ ସ୍ଯାତ୍ ତନ୍ମଧ୍ଯେ ଦଣ୍ଡକଂ ଵନମ୍ ତତ୍ର ଗଙ୍ଗା ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ତତ୍ରେଶଂ ପୂଜଯ ପ୍ରଭୋ
ଭୂମିର ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ତାତ୍ତ୍ୱିକ ସାର, ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟ ଅଛି; ସେଠାରେ ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଅଛନ୍ତି—ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେଠାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵା ଜଗତାମ୍ ଈଶଂ ଦୀନାର୍ତାର୍ତିହରଂ ଵିଭୁମ୍ ଅନାଥାନାମ୍ ଇହ ନୃଣାଂ ମଜ୍ଜତାଂ ଦୁଃଖସାଗରେ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସହାୟ ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ହରୋ ହରିର୍ ଵା ଗଙ୍ଗା ଵା କ୍ଵାପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଚ୍ ଛରଣଂ ନହି ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତୋଷଯୈତାନ୍ ସମାହିତଃ
ହର, ହରି କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗା ଛଡ଼ା କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ କେଉଁଠି ମିଳିବ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ସେମାନେ ଖୁସି ହେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତୋତ୍ରୈଶ୍ ଚ ତପସା କୁରୁ ଚୈଵ ମଯା ସହ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି କଲ୍ଯାଣମ୍ ଈଶଵିଷ୍ଣୁପ୍ରସାଦଜମ୍
ଭକ୍ତି, ସ୍ତୁତି ଓ ତପସ୍ୟା ସହିତ, ମୋ ସହ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର; ତାହାପରେ ତୁମେ ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପାରୁ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇବ।
ଅଜ୍ଞାତ୍ଵୈକଗୁଣଂ କର୍ମ ଫଲଂ ଦାସ୍ଯତି କର୍ମିଣଃ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶତଗୁଣଂ ତତ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଭାର୍ଯଯା ଚ ତଦ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍
ଅଜ୍ଞାନରେ କୌଣସି କାମ କଲେ, କର୍ମକାରୀ ସାଧାରଣ ଫଳ ପାଏ; ଜ୍ଞାନ ସହ କଲେ, ଶତଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ, ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ କଲେ, ସେ ଫଳ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ।
ପୁଂସଃ ସର୍ଵେଷୁ କାର୍ଯେଷୁ ଭାର୍ଯୈଵେହ ସହାଯିନୀ ସ୍ଵଲ୍ପାନାମ୍ ଅପି କାର୍ଯାଣାଂ ନହି ସିଦ୍ଧିସ୍ ତଯା ଵିନା
ପୁରୁଷଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏଠି ସହଯୋଗିନୀ; ଅତି ଛୋଟ କାମରେ ମଧ୍ୟ ସେ ନଥିଲେ ସଫଳତା ମିଳେନାହିଁ।
ଏକେନ ଯତ୍ କୃତଂ କର୍ମ ତସ୍ମାଦ୍ ଅର୍ଧଫଲଂ ଭଵେତ୍ ଜାଯଯା ତୁ କୃତଂ ନାଥ ପୁଷ୍କଲଂ ପୁରୁଷୋ ଲଭେତ୍
ଏକାକି କୃତ କାର୍ଯ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଫଳ ମିଳେ; ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ କଲେ, ହେ ନାଥ, ପୁରୁଷ ପ୍ରଚୁର ଫଳ ପାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଏତତ୍ ସୁଵିଦିତମ୍ ଅର୍ଧୋ ଜାଯା ଇତି ଶ୍ରୁତେଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯେ ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତି ଗୌତମୀ
ତେଣୁ ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ବୁଝ; ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଉଛି ପୁରୁଷଙ୍କର ଅର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗିନୀ; ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ଗୌତମୀ ଅଛି ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ।
ଅଶେଷାଘପ୍ରଶମନୀ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟପ୍ରଦାଯିନୀ ତସ୍ମାଦ୍ ଗଚ୍ଛ ମଯା ତତ୍ର କୁରୁ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାଫଲମ୍
ସେ ନଦୀ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି; ତେଣୁ ମୋ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯାଅ ଓ ମହାଫଳଦାୟକ ପୁଣ୍ୟ କର।
ତତଃ ଶତ୍ରୂନ୍ ନିହତ୍ଯାଜୌ ମହତ୍ ସୁଖମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ, ତୁମେ ବଡ଼ ସୁଖ ପାଇବ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ଗୁରୁଣା ଭାର୍ଯଯା ଚ ଶତକ୍ରତୁଃ ଯଯୌ ଗଙ୍ଗାଂ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀଂ ଗୌତମୀଂ ଚେତି ଵିଶ୍ରୁତାମ୍
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଗୁରୁ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ କହି, ଶତକ୍ରତୁ ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା, ଯାହା ଗୌତମୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ଯମଧ୍ଯସ୍ଥାଂ ଯଯୌ ସ ପ୍ରୀତିମାନ୍ ହରିଃ ତପଃ କର୍ତୁଂ ମନଶ୍ ଚକ୍ରେ ଦେଵଦେଵାଯ ଶଂଭଵେ
ହରି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟର ମଧ୍ୟରେ ଗଲେ, ଦେବଦେବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ମନସ୍କଲେ।
ଗଙ୍ଗାଂ ନତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରଥମଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ସ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ଶିଵୈକଶରଣୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚେଦଂ ତତୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ପ୍ରଥମେ ଗଙ୍ଗାକୁ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ନାନ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଢ଼ ଭାବେ ଦାଣ୍ଡିଲେ; ଶିବଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କରି, ଏହି ସ୍ତୁତି କହିଲେ।
ସ୍ଵମାଯଯା ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ଚରାଚରଂ ସୃଜତ୍ଯ୍ ଅଵତ୍ଯ୍ ଅତ୍ତି ନ ସଜ୍ଜତେ ଽସ୍ମିନ୍ ଏକଃ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରୋ ଽଦ୍ଵଯଚିତ୍ ସୁଖାତ୍ମକଃ ସ ନଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ ପିନାକପାଣିଃ
ଯିଏ ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାହାରେ ଲିପ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଏକ, ସ୍ୱାଧୀନ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ସେ ପିଣାକଧାରୀ ଆମ ପ୍ରତି କୃପାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ।
ନ ଯସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସନକାଦଯୋ ଽପି ଜାନନ୍ତି ଵେଦାନ୍ତରହସ୍ଯଵିଜ୍ଞାଃ ସ ପାର୍ଵତୀଶଃ ସକଲାଭିଲାଷ ଦାତା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଽସ୍ତୁ ମମାନ୍ଧକାରିଃ
ଯାହାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ସନକ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଯେମାନେ ବେଦାନ୍ତର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପତି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ ଓ ମୋର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ ଭଗଵାନ୍ ଵିରିଞ୍ଚିଂ ଭଯଂକରଂ ଚାସ୍ଯ ଶିରୋ ଽନ୍ଵପଶ୍ଯତ୍ ଛିତ୍ତ୍ଵା ନଖାଗ୍ରୈର୍ ନଖସକ୍ତମ୍ ଏତଚ୍ ଚିକ୍ଷେପ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଭଵତ୍ ତ୍ରିଵର୍ଗଃ
ସ୍ୱୟଂଭୂ ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଦେଖି, ନଖର ଆଗରେ କାଟି, ସେହି ମୁଣ୍ଡକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ସେଠାରୁ ତିନି ପ୍ରକାରର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ପାପଂ ଦରିଦ୍ରଂ ତ୍ଵ୍ ଅଥ ଲୋଭଯାଚ୍ଞେ ମୋହୋ ଵିପଚ୍ ଚେତି ତତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତମ୍ ଜାତପ୍ରଭାଵଂ ଭଵଦୁଃଖରୂପଂ ବଭୂଵ ତୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଇଦଂ ସମସ୍ତମ୍
ତାପରେ ପାପ, ଦରିଦ୍ରତା, ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଦୁଃଖ ଅନେକ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ରୂପରେ ସାରା ସଂସାରକୁ ଢାକି ରହିଲା।
ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଚକିତଃ ସୁରେଶୋ ଦେଵୀମ୍ ଅଵୋଚଜ୍ ଜଗଦ୍ ଅସ୍ତମ୍ ଏତି ତ୍ଵଂ ପାହି ଲୋକେଶ୍ଵରି ଲୋକମାତର୍ ଉମେ ଶରଣ୍ଯେ ସୁଭଗେ ସୁଭଦ୍ରେ
ଏହି ସବୁ ଦେଖି ସୁରମଣ୍ଡଳର ମହାପତି ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଜଗତ ଡୁବୁଛି, ହେ ଲୋକେଶ୍ୱରୀ, ହେ ଲୋକମାତା ଉମା, ଶରଣ ଦେବାଳି, ଶୁଭାଙ୍ଗି, ଶୁଭଦାୟିନୀ, ଏହି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କର।'
ଜଗତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠେ ଵରଦେ ଜଯ ତ୍ଵଂ ଭୁକ୍ତିଃ ସମାଧିଃ ପରମା ଚ ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ସ୍ଵସ୍ତିର୍ ଅନାଦିସିଦ୍ଧିର୍ ଗୀର୍ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଆସୀର୍ ଅଜରାମରେ ତ୍ଵମ୍
ହେ ଜଗତର ଆଧାର, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାଳି, ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ତୁମେ ଭୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁକ୍ତି, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ଶୁଭ, ଆଦିସିଦ୍ଧି, ବାଣୀ, ବୁଦ୍ଧି, ଆଶୀର୍ବାଦ, ଅଜର ଓ ଅମର।
ଵିଦ୍ଯାଦିରୂପେଣ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷାଂ କରୋଷ୍ଯ୍ ଏଵ ମଦାଜ୍ଞଯା ଚ ତ୍ଵଯୈଵ ସୃଷ୍ଟଂ ଭୁଵନତ୍ରଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଯତଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯୈଵ ତଥୈଵ ଚିତ୍ରମ୍
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ତିନି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ; ତୁମେ ନିଜେ ଏହି ତିନି ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ତୁମର ସ୍ୱଭାବରୁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବିଭିନ୍ନତା ହେଉଛି।