ସୁତାପତିଂ ହିରଣ୍ଯସୁତଂ ଵିକ୍ରାନ୍ତଂ ତଂ ମହାଶନିମ୍ ଅତିସଂମାନିତସ୍ ତେନ ଜାମାତ୍ରା ଵରୁଣଃ ପ୍ରଭୁଃ
ବରୁଣ, ତାଙ୍କର ଜାମାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ହିରଣ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରବଳ ମହାଶନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛାଗମନଂ ଦୈତ୍ଯୋ ଵିନଯାଚ୍ ଛ୍ଵଶୁରଂ ତଦା ଵରୁଣଃ ପ୍ରାହ ତଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଆଗମନକାରଣମ୍
ତାପରେ ଦାନବ ନମ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ ଆସିବାର କାରଣ ପଚାରିଲେ; ବରୁଣ ଦାନବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଆଗମନର କାରଣ କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦେହି ମହାବାହୋ ଯସ୍ ତ୍ଵଯା ନିର୍ଜିତଃ ପୁରା ବଦ୍ଧଂ ରସାତଲସ୍ଥଂ ତଂ ଦେଵାନାମ୍ ଅଧିପଂ ସଖେ
'ଏ ମହାବାହୁ, ଯେଉଁ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ତୁମେ ପୂର୍ବେ ଜିତିଥିଲେ ଏବଂ ରସାତଳରେ ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ସେ ଦେବତାମାନେର ମୁଖ୍ୟ, ମୋ ସ୍ନେହିତ, ସେଉଁଠିଁ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେ।'
ଅସ୍ମାକଂ ସର୍ଵଦା ମାନ୍ଯଂ ଦେହି ତ୍ଵଂ ମମ ଶତ୍ରୁହନ୍ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଵିମୋକ୍ଷଣଂ ଶତ୍ରୋର୍ ମହତେ ଯଶସେ ସତାମ୍
'ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ସମ୍ମାନିତ, ସେଉଁଠିଁ ମୋତେ ଦେ, ମୋ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରୁଥିବା; ଶତ୍ରୁକୁ ବାନ୍ଧି ଏବଂ ଛାଡ଼ି, ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳିବ।'
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା କଥଂଚିତ୍ ସ ଦୈତ୍ଯେଶୋ ଵରୁଣାଯ ତମ୍ ପ୍ରାଦାଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଶଚୀକାନ୍ତଂ ଵାରଣେନ ସମନ୍ଵିତମ୍
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି, ଦାନବରାଜ କିଛି ଅନିଚ୍ଛା ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶଚୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ହସ୍ତୀ ସହିତ ବନ୍ଧା ଅବସ୍ଥାରେ ବରୁଣଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ସ ଦୈତ୍ଯମଧ୍ଯେ ଽତିଵିରାଜମାନୋ ହରିଂ ତଦୋଵାଚ ଜଲେଶସଂନିଧୌ ସଂପୂଜ୍ଯ ଚୈଵାଥ ମହୋପଚାରୈର୍ ମହାଶନିର୍ ମଘଵନ୍ତଂ ବଭାଷେ
ସେଠାରେ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ମହାଶନି, ଜଳପତିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବଡ଼ ଆଦର ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ମଘବନ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।
କେନ ତ୍ଵମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽଦ୍ଯ କୃତୋ ଽସି କେନ ଵୀର୍ଯଂ ତଵେଦୃଗ୍ ବହୁ ଭାଷସେ ଚ ତ୍ଵଂ ସଂଗରେ ଶତ୍ରୁଭିର୍ ବାଧ୍ଯସେ ଚ ତଥାପି ଚେନ୍ଦ୍ରୋ ଭଵସୀତି ଚିତ୍ରମ୍
'ତୁମେ ଆଜି କିଏ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ହେଲ? କିଏ ଶକ୍ତି ଦେଲା ଯେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏତେ କଥା କହୁଛ? ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏମିତି ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛ? ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।'
ଅଥାପି ବଦ୍ଧା ପୁରୁଷେଣ କାଚିତ୍ ତସ୍ଯାଃ ପତିସ୍ ତାଂ ମୋଚଯତୀତି ଯୁକ୍ତମ୍ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଽସ୍ଵତନ୍ତ୍ରାଃ ପୁରୁଷପ୍ରଧାନାସ୍ ତ୍ଵଂ ଵୈ ପୁମାନ୍ ଭଵିତା ଶକ୍ର ସାଧୋ
'ଯଦି ଜଣେ ନାରୀ ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧାଯାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହି ଠିକ୍। ନାରୀମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି, ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରଧାନ। ଏ ଶକ୍ର, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁରୁଷ ହେବ, ମହାନ।'
ବଦ୍ଧୋ ମଯା ସଂଗରେ ଵାହନେନ କ୍ଵାପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ତେ ଵଜ୍ରମ୍ ଉଦ୍ଦାମଶକ୍ତି ଚିନ୍ତାରତ୍ନଂ ନନ୍ଦନଂ ଯୋଷିତସ୍ ତା ଯଶୋ ବଲଂ ଦେଵରାଜୋପଭୋଗ୍ଯମ୍
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଯାନ, ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର—ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ର, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ମଣି, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନାରୀମାନେ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବଳ—ଏସବୁ କିଛି ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ରଖିଛି।
ତଜ୍ ଜୀଵନଂ ଯତ୍ ତୁ ଯଶୋନିଧାନଂ ସ ଏଵ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଯଶସୋ ଯଦ୍ ଵିରୋଧି ଏଵଂ ଜାନଞ୍ ଶକ୍ର କଥଂ ଜଲେଶାନ୍ ମୁକ୍ତିଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନୈଵ ଲଜ୍ଜାଂ ଭଜେଥାଃ
ଯାହା ଜୀବନ, ଯାହା କୀର୍ତ୍ତିର ଧନ, ସେଇ କଥା ଯଦି କୀର୍ତ୍ତିକୁ ବିରୋଧ କରେ, ସେଇ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ଜଳଦେବତାଙ୍କ ହାତରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ, କିପରି ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ?
ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପସ୍ଥଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତଃ ସନ୍ ସର୍ଵୈଃ ସୁରୈଃ କାନ୍ତଯା ଵୀଜ୍ଯମାନଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନଶ୍ ଚ ତଥାପ୍ସରୋଭିର୍ ନୂନଂ ଲଜ୍ଜା ତେ ବିଭେତୀତି ମନ୍ଯେ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟା ତୁମକୁ ପଖା ଝାଲୁଛନ୍ତି, ଅପ୍ସରାମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି—ନିଶ୍ଚୟ, ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଲଜ୍ଜା ତୁମକୁ ଡରୁଛି।
ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରହା ନମୁଚେଶ୍ ଚାପି ହନ୍ତା ପୁରାଂ ଭେତ୍ତା ଗୋତ୍ରଭିଦ୍ ଵଜ୍ରବାହୁଃ ଏଵଂ ସୁରାସ୍ ତ୍ଵାଂ ପରିପୂଜଯନ୍ତୀତ୍ଯ୍ ଅତୋ ଜିଷ୍ଣୋ ସର୍ଵମ୍ ଏତତ୍ ତ୍ଯଜସ୍ଵ
ତୁମେ ବୃତ୍ର ଓ ନମୁଚିଙ୍କ ହନ୍ତା, ପୁରୀ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ଦୁର୍ଗ ଭେଦ କରୁଥିବା, ବଜ୍ରଧାରୀ। ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—ତେଣୁ, ହେ ବିଜୟୀ, ଏସବୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଵିକାରମ୍ ଆପ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅହିତୋଦ୍ଭଵଂ ଯେ ଜୀଵନ୍ତି ଲୋକାନ୍ ଅନୁସଂଵିଶନ୍ତି ଭଵାଦୃଶାଂ ଦୁଶ୍ଚ୍ଯଵନାବ୍ଜଜନ୍ମା କଥଂ ନ ହୃଦ୍ଭେଦମ୍ ଅଵାପ କର୍ତା
ଯେମାନେ ଶତ୍ରୁତାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦୁଃଖକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଏହି ଜଗତରେ ବଞ୍ଚି ଚାଲନ୍ତି, ତେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପରି ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଜଣେ ଲୋକ କିପରି ଏପରି ଅପମାନରେ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇନଥିବ?
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଦୈତ୍ଯେଶୋ ଵରୁଣାଯ ମହାତ୍ମନେ ପ୍ରାଦାଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପୁନଶ୍ ଚେଦଂ ଵଚନଂ ତଦ୍ ଅଭାଷତ
ଏଭଳି କହି, ଦାନବମହାରାଜ ମହାତ୍ମା ବରୁଣଙ୍କୁ ପୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅଦ୍ଯ ପ୍ରଭୃତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଶିଷ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଵରୁଣୋ ଗୁରୁଃ ଶ୍ଵଶୁରୋ ମମ ଯେନ ତ୍ଵଂ ମୁକ୍ତିମ୍ ଆପ୍ତୋ ଽସି ଵାସଵ
ଆଜିଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଶିଷ୍ୟ ହେବେ, ବରୁଣ ଗୁରୁ ହେବେ—ମୋ ଶ୍ୱଶୁର—ଯାହା ଦ୍ୱାରା, ହେ ବାସବ, ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇଛ।
ତଥା ତ୍ଵଂ ଭୃତ୍ଯଭାଵେନ ଵର୍ତେଥା ଵରୁଣଂ ପ୍ରତି ନୋ ଚେଦ୍ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପୁନସ୍ ତ୍ଵାଂ ଵୈ କ୍ଷେପ୍ସ୍ଯେ ଚୈଵ ରସାତଲମ୍
ତେଣୁ, ବରୁଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଭୃତ୍ୟ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ହେବ; ଯଦି ଏହା କରିବ ନାହଁ, ମୁଁ ପୁଣି ତୁମକୁ ବାନ୍ଧି ରସାତଳକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି।
ଏଵଂ ନିର୍ଭର୍ତ୍ସ୍ଯ ତଂ ଶକ୍ରଂ ହସଂଶ୍ ଚାପି ପୁନଃ ପୁନଃ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ଗଚ୍ଛ ଗଚ୍ଛେତି ଵରୁଣଂ ଚାନୁମନ୍ଯ ତୁ
ଏଭଳି ଶକ୍ରଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କରି, ପୁଣି ପୁଣି ହସି, 'ଚାଲ, ଚାଲ' ବୋଲି କହିଲେ ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କୁ ମନ୍ଜୁରି ଦେଲେ।
ସ ତୁ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵନିଲଯଂ ଲଜ୍ଜଯା କଲୁଷୀକୃତଃ ପୌଲୋମ୍ଯାଂ ପ୍ରାହ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଯତ୍ ତଚ୍ ଛତ୍ରୁପରାଭଵମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ମନ ମଳିନ ହୋଇ, ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ—ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ହାରିଥିବା କଥା ସହିତ।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତଃ କୃତଶ୍ ଚୈଵ ଶତ୍ରୁଣାହଂ ଵରାନନେ ନିର୍ଵାପଯାମି ଯେନ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ସୁଭଗେ ଵଦ
ଏଭଳି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି ଓ ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ସେ କହିଲେ, 'ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କହ, କିପରି ମୁଁ ଆପଣକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥିର କରିପାରିବି?'
ଦାନଵାନାମ୍ ଅଥୋଦ୍ଭୂତିଂ ଶକ୍ର ମାଯାଂ ପରାଭଵମ୍ ଵରଦାନଂ ତଥା ମୃତ୍ଯୁଂ ଜାନେ ଽହଂ ବଲସୂଦନ
ହେ ବଳନାଶକ, ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ତାଙ୍କ ମାୟା, ତାଙ୍କ ପରାଜୟ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମିଳିଥିବା ଦାନ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ପର୍କରେ ଜାଣେ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଯସ୍ମାତ୍ ତସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅଥଵାପି ପରାଭଵଃ ଜାଯେତ ଶୃଣୁ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଽହଂ ପ୍ରୀତଯେ ତଵ
ତେଣୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ପରାଜୟ ହେବ, ସେ ସବୁ କଥା ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କହିବି, ଶୁଣ।
ହିରଣ୍ଯସ୍ଯ ସୁତୋ ଵୀରଃ ପିତୃଵ୍ଯସ୍ଯ ସୁତୋ ବଲୀ ତସ୍ମାନ୍ ମମ ସ୍ଯାତ୍ ସ ଭ୍ରାତା ଵରଦାନାଚ୍ ଚ ଦର୍ପିତଃ
ହିରଣ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ପିସାଙ୍କ ପୁଅ ଏକ ଶୂରବୀର, ବଳଶାଳୀ—ସେ ମୋ ଭାଇ, ଦାନର ଗର୍ବରେ ଅହଂକାରୀ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତୋଷଯାମ୍ ଆସ ତପସା ନିଯମେନ ଚ ଈଦୃଶଂ ବଲମ୍ ଆପନ୍ନଂ ତପସା କିଂ ନ ସିଧ୍ଯତି
ସେ ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ; ଏପରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏତେ ବଳ ପାଇଲେ, ତେବେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କଣ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ?
ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଯା ଚିତ୍ତରାଗୋ ଵିସ୍ମଯୋ ଵା କଥଂଚନ ନ କାର୍ଯଃ ଶୃଣୁ ତତ୍ରେଦଂ କାର୍ଯଂ ଯତ୍ ତୁ କ୍ରମାଗତମ୍
ତେଣୁ, ତୁମ ମନରେ କେବେ ଆସକ୍ତି କିମ୍ବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍, କ୍ରମକ୍ରମେ ଶୁଣ।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପୌଲୋମୀ ପ୍ରାହେନ୍ଦ୍ରଂ ଵିନଯାନ୍ଵିତା
ଏଭଳି କହି, ପୌଳୋମୀ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାସାଧ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ତପସୋ ନାସାଧ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞକର୍ମଣଃ ନାସାଧ୍ଯଂ ଲୋକନାଥସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ହରସ୍ଯ ଚ
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ହରାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ପୁନଶ୍ ଚେଦଂ ମଯା କାନ୍ତ ଶ୍ରୁତମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତିଶୋଭନମ୍ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସ୍ଵଭାଵଂ ଜାନନ୍ତି ସ୍ତ୍ରିଯ ଏଵ ସୁରାଧିପ
ପୁନି ମୁଁ ଏହି ଅତି ଉତ୍ତମ କଥା ଶୁଣିଛି, ପ୍ରିୟା—ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜର ସ୍ୱଭାବ କେବଳ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଭୂମେସ୍ ତଥା ଚାପାଂ ନାସାଧ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ପ୍ରଭୋ ତପୋ ଵା ଯଜ୍ଞକର୍ମାଦି ତାଭ୍ଯାମ୍ ଏଵ ଯତୋ ଭଵେତ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭୂମି ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନାହିଁ; ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି।
ତତ୍ରାପି ତୀର୍ଥଭୂତା ତୁ ଯା ଭୂମିସ୍ ତାଂ ଵ୍ରଜେଦ୍ ଭଵାନ୍ ତତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶିଵଂ ପୂଜ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟରେ, ଯେ ଭୂମି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଭାବେ ପରିଚିତ, ତାକୁ ତୁମେ ଯିବା; ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ଶ୍ରୁତମ୍ ଅସ୍ତି ପୁନଶ୍ ଚେଦଂ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଯାଶ୍ ଚ ପତିଵ୍ରତାଃ ତା ଏଵ ସର୍ଵଂ ଜାନନ୍ତି ଧୃତଂ ତାଭିଶ୍ ଚରାଚରମ୍
ପୁନି ଏହି କଥା ମୁଁ ଶୁଣିଛି: ଯେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପତିନିଷ୍ଠା, ସେମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣନ୍ତି; ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସବୁ ବସ୍ତୁ ସେମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।