ବଦ୍ଧ୍ଵା ହସ୍ତିସମାଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵସାରଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତାଂ ତଦା ଵିହାଯ କ୍ରୂରତାଂ ଦୈତ୍ଯୋ ହିରଣ୍ଯାଯ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ହସ୍ତୀ ସହିତ ନିଜ ଭଉଣୀକୁ ବାନ୍ଧି, ସେ ଦାନବ ତା'ର କ୍ରୂରତାକୁ ଛାଡ଼ି, ହିରଣ୍ୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା ଜଣାଇଲା।
ମହାଶନିପିତା ଦୈତ୍ଯଃ ପୂର୍ଵେଷାଂ ପୂର୍ଵଵତ୍ତରଃ ଶଚୀକାନ୍ତଂ ତଲେ ସ୍ଥାପ୍ଯ ତସ୍ଯ ରକ୍ଷାମ୍ ଅଥାକରୋତ୍
ମହାଶନି ନାମକ ଦାନବ, ଯିଏ ବହୁତ ଖାଏ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରବଳ, ଶଚୀଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ରଖି, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ମହାଶନିର୍ ହରିଂ ଜିତ୍ଵା ଜେତୁଂ ଵରୁଣମ୍ ଅଭ୍ଯଗାତ୍ ଵରୁଣୋ ଽପି ମହାବୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରାଦାତ୍ କନ୍ଯାଂ ମହାଶନେଃ
ମହାଶନି, ହରିଙ୍କୁ ଜିତି, ବରୁଣଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଗଲେ; କିନ୍ତୁ ବରୁଣ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ମହାଶନିଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଉଦଧିଂ ସ୍ଵାଲଯଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ ଵରୁଣସ୍ ତୁ ମହାଶନେଃ ତଯୋଶ୍ ଚ ସଖ୍ଯମ୍ ଅଭଵଦ୍ ଵରୁଣସ୍ଯ ମହାଶନେଃ
ବରୁଣ ନିଜ ଘର, ଅର୍ଥାତ୍ ସମୁଦ୍ରକୁ, ମହାଶନିଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଏବଂ ବରୁଣ ଓ ମହାଶନିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରତା ହେଲା।
ଵାରୁଣୀ ଚାପି ଯା କନ୍ଯା ସା ପ୍ରିଯାଭୂନ୍ ମହାଶନେଃ ଵୀର୍ଯେଣ ଯଶସା ଚାପି ଶୌର୍ଯେଣ ଚ ବଲେନ ଚ
ବରୁଣଙ୍କ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ମହାଶନିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି, ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ବଳ ଦ୍ୱାରା।
ମହାଶନିର୍ ମହାଦୈତ୍ଯସ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ନୋପମୀଯତେ ନିରିନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ଗତେ ଲୋକେ ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ନ୍ଯମନ୍ତ୍ରଯନ୍
ମହାଶନି, ବଡ଼ ଦାନବ, ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନଥିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ନଥିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକଠି ହେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଏଵେନ୍ଦ୍ରଦାତା ସ୍ଯାଦ୍ ଦୈତ୍ଯହନ୍ତା ସ ଏଵ ଚ ମନ୍ତ୍ରଦୃଗ୍ ଵା ସ ଏଵ ସ୍ଯାଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଚାନ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି
ସେମାନେ କହିଲେ: 'ବିଷ୍ଣୁ ହିଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବାକୁ, ଦାନବ ନାଶ କରିବାକୁ, ମନ୍ତ୍ର ଜାଣିବାକୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ତିଆରି କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'
ଏଵଂ ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତେ ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୋର୍ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍ ମମାଵଧ୍ଯୋ ମହାଦୈତ୍ଯୋ ମହାଶନିର୍ ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍
ଏଭଳି ଆଲୋଚନା କରି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରଣା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ, କହିଲେ: 'ମହାଶନି ବଡ଼ ଦାନବ, ସେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ନ ହେଉ।'
ପ୍ରାଯାଦ୍ ଵାରୀଶ୍ଵରଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶ୍ଵଶୁରଂ ଵରୁଣଂ ତଦା କେଶଵୋ ଵରୁଣଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରାହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପରାଭଵମ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଜଳର ଠାକୁର ବରୁଣଙ୍କ, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; କେଶବ ବରୁଣଙ୍କୁ ଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରାଜୟ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ତଥା ତ୍ଵଯୈତତ୍ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଯଥାଯାତି ପୁରଂଦରଃ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଵଚନାଚ୍ ଛୀଘ୍ରଂ ଯଯୌ ଜଲପତିର୍ ମୁନେ
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏଭଳି କାମ କର, ଯେପରି ପୁରନ୍ଦର ପୁନି ଫେରିପାରିବେ।' ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଜଳପତି ବେଗରେ ଚାଲିଗଲେ, ମୁନି।
ସୁତାପତିଂ ହିରଣ୍ଯସୁତଂ ଵିକ୍ରାନ୍ତଂ ତଂ ମହାଶନିମ୍ ଅତିସଂମାନିତସ୍ ତେନ ଜାମାତ୍ରା ଵରୁଣଃ ପ୍ରଭୁଃ
ବରୁଣ, ତାଙ୍କର ଜାମାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ହିରଣ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରବଳ ମହାଶନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛାଗମନଂ ଦୈତ୍ଯୋ ଵିନଯାଚ୍ ଛ୍ଵଶୁରଂ ତଦା ଵରୁଣଃ ପ୍ରାହ ତଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଆଗମନକାରଣମ୍
ତାପରେ ଦାନବ ନମ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ ଆସିବାର କାରଣ ପଚାରିଲେ; ବରୁଣ ଦାନବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଆଗମନର କାରଣ କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦେହି ମହାବାହୋ ଯସ୍ ତ୍ଵଯା ନିର୍ଜିତଃ ପୁରା ବଦ୍ଧଂ ରସାତଲସ୍ଥଂ ତଂ ଦେଵାନାମ୍ ଅଧିପଂ ସଖେ
'ଏ ମହାବାହୁ, ଯେଉଁ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ତୁମେ ପୂର୍ବେ ଜିତିଥିଲେ ଏବଂ ରସାତଳରେ ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ସେ ଦେବତାମାନେର ମୁଖ୍ୟ, ମୋ ସ୍ନେହିତ, ସେଉଁଠିଁ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେ।'
ଅସ୍ମାକଂ ସର୍ଵଦା ମାନ୍ଯଂ ଦେହି ତ୍ଵଂ ମମ ଶତ୍ରୁହନ୍ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଵିମୋକ୍ଷଣଂ ଶତ୍ରୋର୍ ମହତେ ଯଶସେ ସତାମ୍
'ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ସମ୍ମାନିତ, ସେଉଁଠିଁ ମୋତେ ଦେ, ମୋ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରୁଥିବା; ଶତ୍ରୁକୁ ବାନ୍ଧି ଏବଂ ଛାଡ଼ି, ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳିବ।'
ତଥେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା କଥଂଚିତ୍ ସ ଦୈତ୍ଯେଶୋ ଵରୁଣାଯ ତମ୍ ପ୍ରାଦାଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଶଚୀକାନ୍ତଂ ଵାରଣେନ ସମନ୍ଵିତମ୍
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି, ଦାନବରାଜ କିଛି ଅନିଚ୍ଛା ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶଚୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ହସ୍ତୀ ସହିତ ବନ୍ଧା ଅବସ୍ଥାରେ ବରୁଣଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ସ ଦୈତ୍ଯମଧ୍ଯେ ଽତିଵିରାଜମାନୋ ହରିଂ ତଦୋଵାଚ ଜଲେଶସଂନିଧୌ ସଂପୂଜ୍ଯ ଚୈଵାଥ ମହୋପଚାରୈର୍ ମହାଶନିର୍ ମଘଵନ୍ତଂ ବଭାଷେ
ସେଠାରେ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ମହାଶନି, ଜଳପତିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବଡ଼ ଆଦର ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ମଘବନ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।
କେନ ତ୍ଵମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽଦ୍ଯ କୃତୋ ଽସି କେନ ଵୀର୍ଯଂ ତଵେଦୃଗ୍ ବହୁ ଭାଷସେ ଚ ତ୍ଵଂ ସଂଗରେ ଶତ୍ରୁଭିର୍ ବାଧ୍ଯସେ ଚ ତଥାପି ଚେନ୍ଦ୍ରୋ ଭଵସୀତି ଚିତ୍ରମ୍
'ତୁମେ ଆଜି କିଏ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ହେଲ? କିଏ ଶକ୍ତି ଦେଲା ଯେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏତେ କଥା କହୁଛ? ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏମିତି ଇନ୍ଦ୍ର ହେଉଛ? ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।'
ଅଥାପି ବଦ୍ଧା ପୁରୁଷେଣ କାଚିତ୍ ତସ୍ଯାଃ ପତିସ୍ ତାଂ ମୋଚଯତୀତି ଯୁକ୍ତମ୍ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଽସ୍ଵତନ୍ତ୍ରାଃ ପୁରୁଷପ୍ରଧାନାସ୍ ତ୍ଵଂ ଵୈ ପୁମାନ୍ ଭଵିତା ଶକ୍ର ସାଧୋ
'ଯଦି ଜଣେ ନାରୀ ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧାଯାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହି ଠିକ୍। ନାରୀମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି, ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରଧାନ। ଏ ଶକ୍ର, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁରୁଷ ହେବ, ମହାନ।'
ବଦ୍ଧୋ ମଯା ସଂଗରେ ଵାହନେନ କ୍ଵାପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ତେ ଵଜ୍ରମ୍ ଉଦ୍ଦାମଶକ୍ତି ଚିନ୍ତାରତ୍ନଂ ନନ୍ଦନଂ ଯୋଷିତସ୍ ତା ଯଶୋ ବଲଂ ଦେଵରାଜୋପଭୋଗ୍ଯମ୍
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଯାନ, ତୁମର ଅସ୍ତ୍ର—ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ର, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ମଣି, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନାରୀମାନେ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବଳ—ଏସବୁ କିଛି ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ରଖିଛି।
ତଜ୍ ଜୀଵନଂ ଯତ୍ ତୁ ଯଶୋନିଧାନଂ ସ ଏଵ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଯଶସୋ ଯଦ୍ ଵିରୋଧି ଏଵଂ ଜାନଞ୍ ଶକ୍ର କଥଂ ଜଲେଶାନ୍ ମୁକ୍ତିଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନୈଵ ଲଜ୍ଜାଂ ଭଜେଥାଃ
ଯାହା ଜୀବନ, ଯାହା କୀର୍ତ୍ତିର ଧନ, ସେଇ କଥା ଯଦି କୀର୍ତ୍ତିକୁ ବିରୋଧ କରେ, ସେଇ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ଜଳଦେବତାଙ୍କ ହାତରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ, କିପରି ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ?
ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପସ୍ଥଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତଃ ସନ୍ ସର୍ଵୈଃ ସୁରୈଃ କାନ୍ତଯା ଵୀଜ୍ଯମାନଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନଶ୍ ଚ ତଥାପ୍ସରୋଭିର୍ ନୂନଂ ଲଜ୍ଜା ତେ ବିଭେତୀତି ମନ୍ଯେ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟା ତୁମକୁ ପଖା ଝାଲୁଛନ୍ତି, ଅପ୍ସରାମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି—ନିଶ୍ଚୟ, ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଲଜ୍ଜା ତୁମକୁ ଡରୁଛି।
ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରହା ନମୁଚେଶ୍ ଚାପି ହନ୍ତା ପୁରାଂ ଭେତ୍ତା ଗୋତ୍ରଭିଦ୍ ଵଜ୍ରବାହୁଃ ଏଵଂ ସୁରାସ୍ ତ୍ଵାଂ ପରିପୂଜଯନ୍ତୀତ୍ଯ୍ ଅତୋ ଜିଷ୍ଣୋ ସର୍ଵମ୍ ଏତତ୍ ତ୍ଯଜସ୍ଵ
ତୁମେ ବୃତ୍ର ଓ ନମୁଚିଙ୍କ ହନ୍ତା, ପୁରୀ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ଦୁର୍ଗ ଭେଦ କରୁଥିବା, ବଜ୍ରଧାରୀ। ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—ତେଣୁ, ହେ ବିଜୟୀ, ଏସବୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଵିକାରମ୍ ଆପ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅହିତୋଦ୍ଭଵଂ ଯେ ଜୀଵନ୍ତି ଲୋକାନ୍ ଅନୁସଂଵିଶନ୍ତି ଭଵାଦୃଶାଂ ଦୁଶ୍ଚ୍ଯଵନାବ୍ଜଜନ୍ମା କଥଂ ନ ହୃଦ୍ଭେଦମ୍ ଅଵାପ କର୍ତା
ଯେମାନେ ଶତ୍ରୁତାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦୁଃଖକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଏହି ଜଗତରେ ବଞ୍ଚି ଚାଲନ୍ତି, ତେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପରି ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଜଣେ ଲୋକ କିପରି ଏପରି ଅପମାନରେ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇନଥିବ?
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଦୈତ୍ଯେଶୋ ଵରୁଣାଯ ମହାତ୍ମନେ ପ୍ରାଦାଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପୁନଶ୍ ଚେଦଂ ଵଚନଂ ତଦ୍ ଅଭାଷତ
ଏଭଳି କହି, ଦାନବମହାରାଜ ମହାତ୍ମା ବରୁଣଙ୍କୁ ପୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅଦ୍ଯ ପ୍ରଭୃତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଶିଷ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଵରୁଣୋ ଗୁରୁଃ ଶ୍ଵଶୁରୋ ମମ ଯେନ ତ୍ଵଂ ମୁକ୍ତିମ୍ ଆପ୍ତୋ ଽସି ଵାସଵ
ଆଜିଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଶିଷ୍ୟ ହେବେ, ବରୁଣ ଗୁରୁ ହେବେ—ମୋ ଶ୍ୱଶୁର—ଯାହା ଦ୍ୱାରା, ହେ ବାସବ, ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇଛ।
ତଥା ତ୍ଵଂ ଭୃତ୍ଯଭାଵେନ ଵର୍ତେଥା ଵରୁଣଂ ପ୍ରତି ନୋ ଚେଦ୍ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପୁନସ୍ ତ୍ଵାଂ ଵୈ କ୍ଷେପ୍ସ୍ଯେ ଚୈଵ ରସାତଲମ୍
ତେଣୁ, ବରୁଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଭୃତ୍ୟ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ହେବ; ଯଦି ଏହା କରିବ ନାହଁ, ମୁଁ ପୁଣି ତୁମକୁ ବାନ୍ଧି ରସାତଳକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି।
ଏଵଂ ନିର୍ଭର୍ତ୍ସ୍ଯ ତଂ ଶକ୍ରଂ ହସଂଶ୍ ଚାପି ପୁନଃ ପୁନଃ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ଗଚ୍ଛ ଗଚ୍ଛେତି ଵରୁଣଂ ଚାନୁମନ୍ଯ ତୁ
ଏଭଳି ଶକ୍ରଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କରି, ପୁଣି ପୁଣି ହସି, 'ଚାଲ, ଚାଲ' ବୋଲି କହିଲେ ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କୁ ମନ୍ଜୁରି ଦେଲେ।
ସ ତୁ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵନିଲଯଂ ଲଜ୍ଜଯା କଲୁଷୀକୃତଃ ପୌଲୋମ୍ଯାଂ ପ୍ରାହ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଯତ୍ ତଚ୍ ଛତ୍ରୁପରାଭଵମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ମନ ମଳିନ ହୋଇ, ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ—ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ହାରିଥିବା କଥା ସହିତ।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତଃ କୃତଶ୍ ଚୈଵ ଶତ୍ରୁଣାହଂ ଵରାନନେ ନିର୍ଵାପଯାମି ଯେନ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ସୁଭଗେ ଵଦ
ଏଭଳି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି ଓ ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ସେ କହିଲେ, 'ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କହ, କିପରି ମୁଁ ଆପଣକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥିର କରିପାରିବି?'
ଦାନଵାନାମ୍ ଅଥୋଦ୍ଭୂତିଂ ଶକ୍ର ମାଯାଂ ପରାଭଵମ୍ ଵରଦାନଂ ତଥା ମୃତ୍ଯୁଂ ଜାନେ ଽହଂ ବଲସୂଦନ
ହେ ବଳନାଶକ, ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ତାଙ୍କ ମାୟା, ତାଙ୍କ ପରାଜୟ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମିଳିଥିବା ଦାନ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ପର୍କରେ ଜାଣେ।