ଦେଵ ଗଚ୍ଛ ମହାଭାଗ ଶଂଭୁଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପୂଜିତମ୍ ତାରକାଦ୍ ଭଯମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ଶଂଭଵେ ତ୍ଵଂ ନିଵେଦଯ
ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଯାଅ, ମହାଭାଗ, ତିନି ଲୋକରେ ପୂଜିତ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ। ତାରକା ଠାରୁ ଯେ ଭୟ ଉପଜିଛି, ସେଥିରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଅବଗତ କରା।
ନ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ତତ୍ର ଦେଶେ ଦଂପତ୍ଯୋଃ ସ୍ଥିତଯୋ ରହଃ ସାମାନ୍ଯମାତ୍ରତୋ ନ୍ଯାଯଃ କିଂ ପୁନଃ ଶୂଲପାଣିନି
ଯେଉଁଠି ଦମ୍ପତି ଦୁଇଜଣେ ଏକାନ୍ତରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଅଛି, ତେବେ ଶୂଳଧାରୀ ପାଇଁ ତ ଅଧିକ ଉଚିତ୍।
ଏକାନ୍ତସ୍ଥିତଯୋଃ ସ୍ଵୈରଂ ଜଲ୍ପତୋର୍ ଯଃ ସରାଗଯୋଃ ଦଂପତ୍ଯୋଃ ଶୃଣୁଯାଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ନିରଯାତ୍ ତସ୍ଯ ନୋଦ୍ଧୃତିଃ
ଯଦି କେହି ଦମ୍ପତି ଏକାନ୍ତରେ ଭଲପାଇବା ସହିତ କଥାହୁଏ, ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ଲୋକ ପାଇଁ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ।
ସ ସ୍ଵାମ୍ଯ୍ ଅଖିଲଲୋକାନାଂ ମହାକାଲସ୍ ତ୍ରିଶୂଲଵାନ୍ ନିରୀକ୍ଷଣୀଯଃ କେନ ସ୍ଯାଦ୍ ଭଵାନ୍ଯା ରହସି ସ୍ଥିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ମହାକାଳ, ତିନି ଶୂଳଧାରୀ; ଭବାନୀ ସହ ଏକାନ୍ତରେ ଥିବାବେଳେ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ?
ମହାଭଯେ ଚାନୁଗତେ ନ୍ଯାଯଃ କୋ ଽନ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ଵର୍ଣ୍ଯତେ ତାରକାଦ୍ ଭଯ ଉତ୍ପନ୍ନେ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ତାରକୋ ଭଵାନ୍
ଏଠାରେ ବଡ଼ ଭୟ ଆସିଥିଲେ କଣ ନିୟମ ରହିପାରିବ? ତାରକା ଠାରୁ ଭୟ ଉପଜିଛି, ତୁମେ ଯାଅ, ତୁମେ ତାରକା ହେଉ।
ମହାଭଯାବ୍ଧୌ ସାଧୂନାଂ ଯତ୍ ପରାର୍ଥାଯ ଜୀଵିତମ୍ ରୂପେଣାନ୍ଯେନ ଵା ଗଚ୍ଛ ଵାଚଂ ଵଦ ଯଥା ତଥା
ସାଧୁମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ଭୟର ସମୁଦ୍ର ଉପଜିଲେ, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଉପକାର ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଦିଅ। ତୁମେ ଯାଅ, ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧରିବା କିମ୍ବା ଯଥାଯଥିକ କଥା କହ।
ଵିଶ୍ରାଵ୍ଯ ଦେଵଵଚନଂ ଶଂଭୁମ୍ ଆଗଚ୍ଛ ସତ୍ଵରଃ ତତୋ ଦାସ୍ଯାମହେ ପୂଜାମ୍ ଉଭଯୋର୍ ଲୋକଯୋଃ କଵେ
ଦେବମାନଙ୍କର କଥା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଶୁଣାଇ, ତୁରନ୍ତ ଫେରିଆସ। ତାପରେ, ହେ କବି, ଆମେ ଦୁଇଁ ଲୋକରେ ପୂଜା କରିବୁ।
ଶୁକୋ ଭୂତ୍ଵା ଜଗାମାଶୁ ଦେଵଵାକ୍ଯାଦ୍ ଧୁତାଶନଃ ଯତ୍ରାସୀଜ୍ ଜଗତାଂ ନାଥୋ ରମମାଣସ୍ ତଦୋମଯା
ଧୂତାଶନ ଶୁକ ପରି ହୋଇ, ଦେବମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠି ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ ଉମାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ସ ଭୀତଵଦ୍ ଅଥ ପ୍ରାଯାଚ୍ ଛୁକୋ ଭୂତ୍ଵା ତଦାନଲଃ ନାଶକଦ୍ ଦ୍ଵାରଦେଶେ ତୁ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ ହଵ୍ଯଵାହନଃ
ତାପରେ, ଶୁକ ହୋଇ, ସେ ଅଗ୍ନିଦେବ ଭୟଭୀତ ଭାବେ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ହବ୍ୟବାହନ ଦ୍ୱାର ଦେଖି ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଗଵାକ୍ଷଦେଶେ ତୁ ତସ୍ଥୌ ଧୁନ୍ଵନ୍ନ୍ ଅଧୋମୁଖଃ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରହସଞ୍ ଶଂଭୁର୍ ଉମାଂ ପ୍ରାହ ରହୋଗତଃ
ତାପରେ, ସେ ଜଣେ ଖିଡ଼କି ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଓ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଦଠେ। ତାକୁ ଦେଖି, ଶମ୍ଭୁ ହସିଲେ ଓ ଉମାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ କହିଲେ।
ପଶ୍ଯ ଦେଵି ଶୁକଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଦେଵଵାକ୍ଯାଦ୍ ଧୁତାଶନମ୍
ଦେବୀ, ଦେଖ, ଦେବମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଧୂତାଶନ ଶୁକ ଆସିଛି।
ଲଜ୍ଜିତା ଚାଵଦଦ୍ ଦେଵମ୍ ଅଲଂ ଦେଵେତି ପାର୍ଵତୀ ପୁରଶ୍ଚରନ୍ତଂ ଦେଵେଶୋ ହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଂ ତଂ ଦ୍ଵିଜରୂପିଣମ୍
ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ପାର୍ବତୀ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ବସ, ଦେବ।' ତାପରେ ଦେବେଶ୍ୱର ଦ୍ୱିଜ ରୂପ ଧରିଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଆହୂଯ ବହୁଶଶ୍ ଚାପି ଜ୍ଞାତୋ ଽସ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ ଽତ୍ର ମା ଵଦ ଵିଦାରଯସ୍ଵ ସ୍ଵମୁଖଂ ଗୃହାଣେଦଂ ନଯସ୍ଵ ତତ୍
ବାରମ୍ବାର ଡାକି, ଶମ୍ଭୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ ଓ କହିଲେ, 'ଏଠାରେ କିଛି କହିବା ନାହିଁ; ତୁମର ମୁଁହ ଖୋଲ, ଏହା ଧର, ଏବଂ ଏହାକୁ ନେଇଯାଅ।'
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଚାସ୍ଯେ ଽଗ୍ନେ ରେତଃ ସ ପ୍ରାକ୍ଷିପଦ୍ ବହୁ ରେତୋଗର୍ଭସ୍ ତଦା ଚାଗ୍ନିର୍ ଗନ୍ତୁଂ ନୈଵ ଚ ଶକ୍ତଵାନ୍
ଏଭଳି କହି, ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ମୁଁହରେ ଦେଲେ; ବହୁ ବୀର୍ୟ ଧରି ଅଗ୍ନି ତାପରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେଲେ ନାହିଁ।
ସୁରନଦ୍ଯାସ୍ ତତସ୍ ତୀରଂ ଶ୍ରାନ୍ତୋ ଽଗ୍ନିର୍ ଉପତସ୍ଥିଵାନ୍ କୃତ୍ତିକାସୁ ଚ ତଦ୍ ରେତଃ ପ୍ରକ୍ଷେପାତ୍ କାର୍ତ୍ତିକୋ ଽଭଵତ୍
ତାପରେ, କ୍ଲାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ସୁରନଦୀର କୂଳକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ବୀର୍ୟ କୃତ୍ତିକାମାନେ ଉପରେ ଦେଇଲେ, ଏହିପରି କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଜନ୍ମ ହେଲେ।
ଅଵଶିଷ୍ଟଂ ଚ ଯତ୍ କିଂଚିଦ୍ ଅଗ୍ନେର୍ ଦେହେ ଚ ଶାଂଭଵମ୍ ତଦ୍ ଏଵ ରେତୋ ଵହ୍ନିସ୍ ତୁ ସ୍ଵଭାର୍ଯାଯାଂ ଦ୍ଵିଧାକ୍ଷିପତ୍
ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶରୀରରେ ଯେଉଁ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ବୀର୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା, ସେହି ବୀର୍ୟକୁ ଅଗ୍ନି ଦୁଇ ଭାଗ କରି ନିଜ ଜନାନୀ ଭିତରେ ଦେଲେ।
ସ୍ଵାହାଯାଂ ପ୍ରିଯଭୂତାଯାଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥିନ୍ଯାଂ ଵିଶେଷତଃ ପୁରା ସାଶ୍ଵାସିତା ତେନ ସଂତତିସ୍ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସ୍ୱାହା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ପୁଅ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଆଶା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଏହା ଦେଲେ; ସେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଆଶ୍ୱାସ ପାଇଲେ, ତୁମର ବଂଶ ତାଙ୍କଠାରୁ ହେବ।
ତଦ୍ ଵହ୍ନିନାଥ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ତତ୍ କ୍ଷିପ୍ତଂ ଶାଂଭଵଂ ମହଃ ତଦ୍ ଅଗ୍ନେ ରେତସସ୍ ତସ୍ଯାଂ ଜଜ୍ଞେ ମିଥୁନମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ମନେକରି, ଅଗ୍ନି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ମହାତ୍ୱକୁ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଦେଲେ; ଅଗ୍ନିଙ୍କ ବୀର୍ୟ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ପଡ଼ି, ଏକ ଉତ୍ତମ ଦମ୍ପତି ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ସୁଵର୍ଣଶ୍ ଚ ସୁଵର୍ଣା ଚ ରୂପେଣାପ୍ରତିମଂ ଭୁଵି ଅଗ୍ନେଃ ପ୍ରୀତିକରଂ ନିତ୍ଯଂ ଲୋକାନାଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଧନମ୍
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣା, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ, ସଦା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥାନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସୁଵର୍ଣାଂ ତାଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ ଧର୍ମାଯ ଧୀମତେ ସୁଵର୍ଣସ୍ଯାଥ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସଂକଲ୍ପାମ୍ ଅକରୋତ୍ ପ୍ରିଯାମ୍ ଏଵଂ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ର୍ଯାଶ୍ ଚ ଵିଵାହମ୍ ଅକରୋତ୍ କଵିଃ
ଅଗ୍ନି ଆନନ୍ଦରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣାଙ୍କୁ ଧର୍ମପରାୟଣ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ; ପୁଣି ସୁବର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରିୟ ସଂକଳ୍ପ କଲେ, ଏଭଳି ମୁନି ତାଙ୍କର ପୁଅ ଓ ପୁଅର ଝିଅଙ୍କର ବିବାହ କରାଇଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯରେତୋଵ୍ଯତିଷଙ୍ଗଦୋଷାଦ୍ ଅଗ୍ନେର୍ ଅପତ୍ଯମ୍ ଉଭଯଂ ତଥୈଵ ପୁତ୍ରଃ ସୁଵର୍ଣୋ ବହୁରୂପରୂପୀ ରୂପାଣି କୃତ୍ଵା ସୁରସତ୍ତମାନାମ୍
ଏହିପରି, ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀଜ ମିଶ୍ରଣ ହେବାରୁ, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନ ହେଲେ; ଏଭଳି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପୁଅ ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ନେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵାଯୋର୍ ଧନଦସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଂ ଜଲେଶ୍ଵରସ୍ଯାପି ମୁନୀଶ୍ଵରାଣାମ୍ ଭାର୍ଯାସ୍ ତୁ ଗଚ୍ଛତ୍ଯ୍ ଅନିଶଂ ସୁଵର୍ଣୋ ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରିଯଂ ଯଚ୍ ଚ ଵପୁଃ ସ କୃତ୍ଵା
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯେଉଁଠି ଚାହାଁଥିଲେ, ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, କୁବେର, ବରୁଣ ଓ ମହାମୁନିମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ନେଇ ଯାଉଥିଲେ।
ଯାତି କ୍ଵଚିଚ୍ ଚାପି କଵେସ୍ ତନୂଜସ୍ ତଦ୍ଭର୍ତୃରୂପଂ ଚ ପତିଵ୍ରତାସୁ କୃତ୍ଵାନିଶଂ ତାଭିର୍ ଉଦାରଭାଵଃ କୁର୍ଵନ୍ କୃତାର୍ଥଂ ମଦନଂ ସ ରେମେ
କେବେ କେବେ, ମୁନିଙ୍କ ପୁଅ ଭକ୍ତିଶୀଳା ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କର ପତି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସଦା ଉଦାର ଚରିତ୍ରରେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ରହୁଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଗତା କ୍ଵାପି ଚୈଵଂ ସୁଵର୍ଣା ଧର୍ମସ୍ଯ ଭାର୍ଯାପି ସୁଵର୍ଣନାମ୍ନୀ ସ୍ଵାହାସୁତା ସ୍ଵୈରିଣୀ ସା ବଭୂଵ ଯସ୍ଯାପି ଯସ୍ଯାପି ମନୋଗତା ଯା
ଏଭଳି କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣା, ଧର୍ମଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ସ୍ୱାହାଙ୍କର ଝିଅ, ନିଜ ମନ ଯେଉଁଠି ଚାହିଁଲା, ସେଠି ଯାଇ, ଅନିୟମିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଭାର୍ଯାସ୍ଵରୂପା ସୈଵ ଭୂତ୍ଵା ସୁଵର୍ଣା ରେମେ ପତୀନ୍ ମାନୁଷାନ୍ ଆସୁରାଂଶ୍ ଚ ଦେଵାନ୍ ଋଷୀନ୍ ପିତୃରୂପାଂସ୍ ତଥାନ୍ଯାନ୍ ରୂପୌଦାର୍ଯସ୍ଥୈର୍ଯଗାମ୍ଭୀର୍ଯଯୁକ୍ତାନ୍
ଭାର୍ଯ୍ୟାର ରୂପ ନେଇ, ସୁବର୍ଣ୍ଣା ମାନବ, ଦାନବ, ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ରୂପ, ଉଦାରତା, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗଭୀରତାରେ ଯୁକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ଯାଭିପ୍ରେତା ଯସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ତଦ୍ରୂପା ସା ରମତେ ତେନ ସାର୍ଧମ୍ ନାନାଭେଦୈଃ କରଣୈଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅନେକୈର୍ ଆକର୍ଷନ୍ତୀ ତନ୍ମନଃ କାମସିଦ୍ଧିମ୍
ଯେଉଁ ଦେବତା ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ଚାହାଁଥିଲେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣା ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଓ ଚତୁରତାରେ ତାଙ୍କର ମନ ଆକର୍ଷିତ କରି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ସୁଵର୍ଣସ୍ଯ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚେଷ୍ଟାମ୍ ଅଗ୍ନେଃ ସୂନୋଃ ପୁତ୍ରିକାଯାସ୍ ତଥାଗ୍ନେଃ ସର୍ଵେ ଚ ଶେପୁଃ କୁପିତାସ୍ ତଦାଗ୍ନେଃ ପୁତ୍ରଂ ଚ ପୁତ୍ରୀଂ ଚ ସୁରାସୁରାସ୍ ତେ
ଏଭଳି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅର ଝିଅ ସୁବର୍ଣ୍ଣାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଝିଅକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
କୃତଂ ଯଦ୍ ଏତଦ୍ ଵ୍ଯଭିଚାରରୂପଂ ଯଚ୍ ଛଦ୍ମନା ଵର୍ତନଂ ପାପରୂପମ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସୁତସ୍ ତେ ଵ୍ଯଭିଚାରଵାଂଶ୍ ଚ ସର୍ଵତ୍ର ଗାମୀ ଜାଯତାଂ ହଵ୍ଯଵାହ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଚତୁରତାର ରୂପ, ଏହା ପାପ; ତେଣୁ, ହବ୍ୟବାହନ, ତୁମର ପୁଅ ସଦା ଭ୍ରମଣଶୀଳ ଓ ଅନ୍ୟାୟରେ ଲିପ୍ତ ହେଉ।
ତଥା ସୁଵର୍ଣାପି ନ ଚୈକନିଷ୍ଠା ଭୂଯାଦ୍ ଅଗ୍ନେ ନୈକତୃପ୍ତା ବହୂଂଶ୍ ଚ ନାନାଜାତୀନ୍ ନିନ୍ଦିତାନ୍ ଦେହଭାଜୋ ଭଜିତ୍ରୀ ସ୍ଯାଦ୍ ଏଷ ଦୋଷଶ୍ ଚ ପୁତ୍ର୍ଯାଃ
ଏଭଳି, ସୁବର୍ଣ୍ଣା ମଧ୍ୟ ଏକାକି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ହେବେନାହିଁ, ଅଗ୍ନି, ଏକା ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେନାହିଁ; ସେ ବହୁ ଜନ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଓ ନିନ୍ଦିତ ଦେହ ଧାରଣକାରୀଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବେ—ଏହି ତୁମ ଝିଅର ଦୋଷ ହେବ।
ଇତ୍ଯ୍ ଏତଚ୍ ଛାପଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଗ୍ନିର୍ ଅତିଭୀତଵତ୍ ମାମ୍ ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ତଦୋଵାଚ ନିଷ୍କୃତିଂ ଵଦ ପୁତ୍ରଯୋଃ
ଏହି ଶାପର କଥା ଶୁଣି, ଅଗ୍ନି ଅତି ଭୟଭିତ ହୋଇ, ମୋ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, 'ମୋର ପୁଅ ଓ ଝିଅ ପାଇଁ କିପରି ପାପମୋଚନ ହେବ, କୃପାକରି କହ।'