ଅଗ୍ନେର୍ ଅପାଂ ଵଦ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ଭଵାନ୍ ପ୍ରଭୁଃ
ହେ ତିନି ଜଗତର ନାଥ, ଅମାନେକୁ କହ, ଅଗ୍ନି ଉପରେ ଜଳ ବଡ଼ କି ନାହିଁ ?
ଅହମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅବ୍ରଵଂ ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ ଋଷୀନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଯତଵ୍ରତାନ୍ ଉଭୌ ପୂଜ୍ଯତମୌ ଲୋକ ଉଭାଭ୍ଯାଂ ଜାଯତେ ଜଗତ୍
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେଠାରେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, କହିଲି: ଦୁହିଁଟି ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତରେ ସମାନ ମାନ୍ୟତା ଯୋଗ୍ୟ; ଦୁହିଁଟି ଠାରୁ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।
ଉଭାଭ୍ଯାଂ ଜାଯତେ ହଵ୍ଯଂ କଵ୍ଯଂ ଚାମୃତମ୍ ଏଵ ଚ ଉଭାଭ୍ଯାଂ ଜୀଵନଂ ଲୋକେ ଶରୀରସ୍ଯ ଚ ଧାରଣମ୍
ଦୁହିଁଟିଠାରୁ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଓ ଅମୃତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଦୁହିଁଟିଠାରୁ ଏହି ଜଗତରେ ଜୀବନ ଓ ଶରୀର ଧରିବା ଶକ୍ତି ମିଳେ ।
ନାନଯୋଶ୍ ଚ ଵିଶେଷୋ ଽସ୍ତି ତତୋ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯଂ ସମଂ ମତମ୍ ତତୋ ମଦ୍ଵଚନାଜ୍ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯମ୍ ଉଭଯୋର୍ ନୈଵ କସ୍ଯଚିତ୍
ଏହି ଦୁହିଁଟି ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଏହି କାରଣରୁ ଦୁହିଁଟିର ସ୍ଥାନ ସମାନ । ଏହିପରି, ମୋ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ଦୁହିଁଟି ମଧ୍ୟରେ କାହାରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ନାହିଁ ।
ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯତରସ୍ଯେତି ମେନିରେ ଋଷିସତ୍ତମାଃ ନ ତୃପ୍ତା ମମ ଵାକ୍ଯେନ ଜଗ୍ମୁର୍ ଵାଯୁଂ ତପସ୍ଵିନଃ
କିନ୍ତୁ କିଛି ମହାନ ଋଷି ଭାବିଲେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା କିମ୍ବା ଏକରେ ଅଛି । ମୋର ଉତ୍ତରରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନହୋଇ, ସେମାନେ ବାୟୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ।
କସ୍ଯ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯଂ ଭଵାନ୍ ପ୍ରାଣୋ ଵାଯୋ ସତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯି ସ୍ଥିତମ୍
ହେ ବାୟୁ, କାହାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଅଛି ? ତୁମେ ପ୍ରାଣ, ସତ୍ୟ ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ।
ଵାଯୁର୍ ଆହାନଲୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନୌ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ ନେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାନ୍ଯୋନ୍ଯମ୍ ଋଷଯୋ ଜଗ୍ମୁସ୍ ତେ ଽପି ଵସୁଂଧରାମ୍
ବାୟୁ କହିଲେ: ଅଗ୍ନି ସବୁଠାରୁ ପୁରୁଣା, ସମସ୍ତ କିଛି ଅଗ୍ନିରେ ଅବସ୍ଥିତ । ଏହି କଥା ଶୁଣି ଋଷିମାନେ କହିଲେ 'ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ', ଏବଂ ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ପାଖକୁ ଗଲେ ।
ସତ୍ଯଂ ଭୂମେ ଵଦ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯମ୍ ଆଧାରାସି ଚରାଚରେ
ହେ ପୃଥିବୀ, ସତ୍ୟ କହ, କାହାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଅଛି ? ତୁମେ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର ।
ଭୂମିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆହ ଵିନଯାଦ୍ ଆଗତାଂସ୍ ତାନ୍ ଋଷୀନ୍ ଇଦମ୍
ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ନମ୍ରତା ସହିତ ଏହି ଋଷିମାନେଠାରେ କହିଲେ:
ମମାପ୍ଯ୍ ଆଧାରଭୂତାଃ ସ୍ଯୁର୍ ଆପୋ ଦେଵ୍ଯଃ ସନାତନାଃ ଅଦ୍ଭ୍ଯସ୍ ତୁ ଜାଯତେ ସର୍ଵଂ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯମ୍ ଅପ୍ସୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ମୋର ମଧ୍ୟ ଆଧାର ହେଉଛନ୍ତି ସନାତନ ଦେବୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜଳ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି । ସମସ୍ତ କିଛି ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଜଳରେ ଅଛି ।
ନେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାନ୍ଯୋନ୍ଯମ୍ ଋଷଯୋ ଜଗ୍ମୁଃ କ୍ଷୀରୋଦଶାଯିନମ୍ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍
‘ନୁହେଁ’ ବୋଲି ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କହି, ସେମାନେ ରୁଷିମାନେ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଶୟନ କରୁଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଯୋ ଵେଦ ସର୍ଵଂ ଭୁଵନଂ ଭଵିଷ୍ଯଦ୍ ଯଜ୍ ଜାଯମାନଂ ଚ ଗୁହାନିଵିଷ୍ଟମ୍ ଲୋକତ୍ରଯଂ ଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରରୂପମ୍ ଅନ୍ତେ ସମସ୍ତଂ ଚ ଯମ୍ ଆଵିଵେଶ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣା, ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ଯିଏ ଗୁପ୍ତଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ତେ ସମସ୍ତ ଚମତ୍କାର ରୂପରେ ତିନି ଜଗତକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ—
ଯଦ୍ ଅକ୍ଷରଂ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ଅପ୍ରମେଯଂ ଯଂ ଵେଦଵେଦ୍ଯମ୍ ଋଷଯୋ ଵଦନ୍ତି ଯମ୍ ଆଶ୍ରିତାଃ ସ୍ଵେପ୍ସିତମ୍ ଆପ୍ନୁଵନ୍ତି ତଦ୍ ଵସ୍ତୁ ସତ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମଃ
ଯିଏ ଅବିନାଶୀ, ଚିରନ୍ତନ, ଅପରିମାପ୍ୟ, ଯାହାକୁ ବେଦ ଜାଣିବାକୁ କହିଛି, ଯାହାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଋଷିମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥିଲେ—ସେଇ ସତ୍ୟତା, ସେଇ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆମେ ଶରଣାଗତ ହେଉଛୁ।
ଭୂତଂ ମହାଭୂତଜଗତ୍ପ୍ରଧାନଂ ନ ଵିନ୍ଦତେ ଯୋଗିନୋ ଵିଷ୍ଣୁରୂପମ୍ ତଦ୍ ଵକ୍ତୁମ୍ ଏତେ ଋଷଯୋ ଽତ୍ର ଯାତାଃ ସତ୍ଯଂ ଵଦସ୍ଵେହ ଜଗନ୍ନିଵାସ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭୂତ, ପଞ୍ଚମହାଭୂତ ଓ ଜଗତର ମୂଳକାରଣ, ତାଙ୍କର ବିଷ୍ଣୁ ରୂପକୁ ଯୋଗୀମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ସେଇ କଥା କହିବା ପାଇଁ ଏହି ଋଷିମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି—ହେ ଜଗତ୍ର ନିବାସ, ସତ୍ୟ କହ।
ତ୍ଵମ୍ ଅନ୍ତରାତ୍ମାଖିଲଦେହଭାଜାଂ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵମ୍ ଈଶ ତଥାପି ଜାନନ୍ତି ନ କେଅପି କୁତ୍ରାପି ଅହୋ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରକୃତିପ୍ରଭାଵାତ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କର ଅନ୍ତରାତ୍ମା, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମେ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମରେ ଅଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ। ତଥାପି, କେହି କେଉଁଠି ତୁମକୁ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ, କାରଣ ତୁମର ନିଜ ପ୍ରକୃତିର ଶକ୍ତି।
ତତଃ ପ୍ରାହ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ଦୈଵୀ ଵାଗ୍ ଅଶରୀରିଣୀ
ତାପରେ, ଜଗତର ମାତା, ଦିବ୍ୟ ଦେହହୀନ ବାଣୀ କହିଲେ।
ଉଭାଵ୍ ଆରାଧ୍ଯ ତପସା ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ନିଯମେନ ଚ ଯସ୍ଯ ସ୍ଯାତ୍ ପ୍ରଥମଂ ସିଦ୍ଧିସ୍ ତଦ୍ ଭୂତଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଏହି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟିକୁ ପ୍ରଥମେ ତପସ୍ୟା, ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମରେ ଆରାଧନା କରି ଲାଭ କରାଯିବ, ସେଇଟିକୁ ବଡ଼ ଓ ପ୍ରଥମ ମନାଯିବ।
ତଥେତ୍ଯ୍ ତଥା ଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଋଷଯୋ ଲୋକପୂଜିତାଃ ଶ୍ରାନ୍ତାଃ ଖିନ୍ନାନ୍ତରାତ୍ମାନଃ ପରଂ ଵୈରାଗ୍ଯମ୍ ଆଶ୍ରିତାଃ
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଥକି ଓ ମନରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୈରାଗ୍ୟକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରି।
ସର୍ଵଲୋକୈକଜନନୀଂ ଭୁଵନତ୍ରଯପାଵନୀମ୍ ଗୌତମୀମ୍ ଅଗମନ୍ ସର୍ଵେ ତପସ୍ ତପ୍ତୁଂ ଯତଵ୍ରତାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ମାତା, ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଗୌତମୀଙ୍କଠାରେ ଗଲେ, ନିଜେ ନିଜେ ନିୟମ ରଖି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ।
ଅବ୍ଦୈଵତଂ ତଥାଗ୍ନିଂ ଚ ପୂଜନାଯୋଦ୍ଯତାସ୍ ତଦା ଅଗ୍ନେଶ୍ ଚ ପୂଜକା ଯେ ଚ ଅପାଂ ଵୈ ପୂଜନେ ସ୍ଥିତାଃ ତତ୍ର ଵାଗ୍ ଅବ୍ରଵୀଦ୍ ଦୈଵୀ ଵେଦମାତା ସରସ୍ଵତୀ
ତାପରେ, ଜଳଦେବତା ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିର ପୂଜାରୀ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଜଳପୂଜାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ, ବେଦମାତା ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ।
ଅଗ୍ନେର୍ ଆପସ୍ ତଥା ଯୋନିର୍ ଅଦ୍ଭିଃ ଶୌଚମ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ ଅଗ୍ନେଶ୍ ଚ ପୂଜକା ଯେ ଚ ଵିନାଦ୍ଭିଃ ପୂଜନଂ କଥମ୍
ଅଗ୍ନିର ମୂଳ ହେଉଛି ଜଳ, ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତା ମିଳେ; ଅଗ୍ନିର ପୂଜାରୀ ଓ ଜଳପୂଜାରେ ଲିନ ଥିବାମାନେ, ଜଳ ବିନା କିପରି ଅଗ୍ନିର ପୂଜା ହେବ?
ଅପ୍ସୁ ଜାତାସୁ ସର୍ଵତ୍ର କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅଧିକୃତୋ ଭଵେତ୍ ତାଵତ୍ କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅନର୍ହୋ ଽଯମ୍ ଅଶୁଚିର୍ ମଲିନୋ ନରଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ଅଧିକାର ମିଳେ; ତା ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଅପବିତ୍ର ଓ ମଲିନ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ମଗ୍ନଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯାଵଦ୍ ଅପ୍ସୁ ଶୀତାସୁ ଵେଦଵିତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଆପୋ ଵରିଷ୍ଠାଃ ସ୍ଯୁର୍ ମାତୃଭୂତା ଯତଃ ସ୍ମୃତାଃ ତସ୍ମାଜ୍ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯମ୍ ଅପାମ୍ ଏଵ ଜନନ୍ଯୋ ଽଗ୍ନେର୍ ଵିଶେଷତଃ
ଯେଉଁ ବେଳେ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶୀତଳ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ରତା ମିଳେନାହିଁ; ଏହିକାରଣରୁ ଜଳକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମନାଯାଏ, ମାତୃରୂପେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହିପରି ମାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଜଳ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଏତଦ୍ ଵଚଃ ଶୁଶ୍ରୁଵୁସ୍ ତେ ଋଷଯୋ ଵେଦଵାଦିନଃ ନିଶ୍ଚଯଂ ଚ ତତଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଭଵେଜ୍ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯମ୍ ଅପାମ୍ ଇତି
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବେଦଜ୍ଞ ଋଷିମାନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—‘ଜଳର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ହେଉ।’
ଯତ୍ର ତୀର୍ଥେ ଵୃତ୍ତମ୍ ଇଦମ୍ ଋଷିସତ୍ତ୍ରେ ଚ ନାରଦ ତପସ୍ତୀର୍ଥଂ ତୁ ତତ୍ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ରତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ହେ ନାରଦ, ଯେଉଁ ତୀର୍ଥରେ ଏହି ଘଟଣା ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଘଟିଥିଲା, ସେଠିକୁ ତପସ୍ୟାର ତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହାକୁ ଋଷିମାନଙ୍କ ସଭାର ତୀର୍ଥ ବି ମନାଯାଏ।
ଅଗ୍ନିତୀର୍ଥଂ ଚ ତତ୍ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତଥା ସାରସ୍ଵତଂ ଵିଦୁଃ ତେଷୁ ସ୍ନାନଂ ଚ ଦାନଂ ଚ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦଂ ଶୁଭମ୍
ସେଠିକୁ ଅଗ୍ନିର ତୀର୍ଥ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ସାରସ୍ୱତ ତୀର୍ଥ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ। ସେଠି ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ ମିଳେ।
ଚତୁର୍ଦଶ ଶତାନ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ତୀର୍ଥାନାଂ ପୁଣ୍ଯଦାଯିନାମ୍ ତେଷୁ ସ୍ନାନଂ ଚ ଦାନଂ ଚ ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷପ୍ରଦାଯକମ୍
ସେଠି ଚୌଦ ଶତ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ସେଠି ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।
କୃତଂ ସଂଦେହହରଣମ୍ ଋଷୀଣାଂ ଯତ୍ର ଭାଷଯା ସରସ୍ଵତ୍ଯ୍ ଅଭଵତ୍ ତତ୍ର ଗଙ୍ଗଯା ସଂଗତା ନଦୀ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତସ୍ଯ କୋ ଵକ୍ତୁଂ ସଂଗମସ୍ଯ କ୍ଷମୋ ନରଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କର ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କଲେ, ସେଠି ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଦେଲେ; ସେଇ ସଂଗମର ମହିମା କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ?
ଦେଵତୀର୍ଥମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ଗଙ୍ଗାଯା ଉତ୍ତରେ ତଟେ ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ଗଙ୍ଗାର ଉତ୍ତର ତଟରେ ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତୀର୍ଥ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେଠାର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି; ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।
ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ରାଜା ସର୍ଵଗୁଣାନ୍ଵିତଃ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଜଯା ନାମ ସାକ୍ଷାଲ୍ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଇଵାପରା
ଏଠାରେ ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଜୟା ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ନିଜେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପରି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଥିଲେ।