ମଯି ଵିଶ୍ରମ୍ଯତାମ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ନ ପୁତ୍ରେ ନ ଚ ଭର୍ତରି ସତ୍ଯଵାଗ୍ ଭଵ ହଵ୍ଯେଶ ଜାତଵେଦୋ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ୁ, ମୋ ପୁଅ କିମ୍ବା ପତି ଉପରେ ନୁହେଁ; ହବ୍ୟେଶ୍ୱର, ଜାତବେଦସ୍, ତୁମେ ସତ୍ୟବାଦୀ ହୁଅ, ମୋର ନମସ୍କାର ନିଅ।
ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ତଵ ଵାକ୍ଯେନ ଭର୍ତୃଭକ୍ତ୍ଯା ପତିଵ୍ରତେ ତଵାପି ଭର୍ତୃପୁତ୍ରାଣାଂ ହେତି କ୍ଷେମଂ ଦଦାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ତୁମ ଭାଷଣ ଓ ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦେଖି ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ହେ ପତିବ୍ରତା; ତୁମ ପାଇଁ, ହେତି, ମୁଁ ତୁମର ପତି ଓ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ନିରାପଦ କରୁଛି।
ଆଗ୍ନେଯମ୍ ଏତଦ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ମେ ନ ଭର୍ତାରଂ ସୁତାନ୍ ଅପି ନ ତ୍ଵାଂ ଦହେତ୍ ତତୋ ଯାହି ସୁଖେନ ତ୍ଵଂ କପୋତକି
ମୋର ଏହି ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ତୁମର ପତି, ପୁଅ କିମ୍ବା ତୁମକୁ ଦହିବ ନାହିଁ; ତେଣୁ ତୁମେ ସୁଖରେ ଯାଅ, ହେ ପରିବାବଧୂ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ତତ୍ର ଉଲୂକୀ ଦଦୃଶେ ପତିମ୍ ଵେଷ୍ଟ୍ଯମାନଂ ଯାମ୍ଯପାଶୈର୍ ଯମଦଣ୍ଡେନ ତାଡିତମ୍ ଉଲୂକୀ ଦୁଃଖିତା ଭୂତ୍ଵା ଯମଂ ପ୍ରାଯାଦ୍ ଭଯାତୁରା
ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ, ଉଲୁକୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଯମଙ୍କ ପାଶରେ ବନ୍ଧା ଓ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ପିଟାଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ; ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେ ଯମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତ୍ଵଦ୍ଭୀତା ଅନୁଦ୍ରଵନ୍ତେ ଜନାସ୍ ତ୍ଵଦ୍ଭୀତା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚରନ୍ତି ତ୍ଵଦ୍ଭୀତାଃ ସାଧୁ ଚରନ୍ତି ଧୀରାସ୍ ତ୍ଵଦ୍ଭୀତାଃ କର୍ମନିଷ୍ଠା ଭଵନ୍ତି
ତୁମ ଭୟରେ ଲୋକେ ପଳାଯାନ୍ତି; ତୁମ ଭୟରେ ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି; ତୁମ ଭୟରେ ଧୀର ଲୋକେ ନୀତିରେ ଚଲନ୍ତି; ତୁମ ଭୟରେ ଲୋକେ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଧରନ୍ତି।
ତ୍ଵଦ୍ଭୀତା ଅନାଶକମ୍ ଆଚରନ୍ତି ଗ୍ରାମାଦ୍ ଅରଣ୍ଯମ୍ ଅଭି ଯଚ୍ ଚରନ୍ତି ତ୍ଵଦ୍ଭୀତାଃ ସୌମ୍ଯତାମ୍ ଆଶ୍ରଯନ୍ତେ ତ୍ଵଦ୍ଭୀତାଃ ସୋମପାନଂ ଭଜନ୍ତେ
ତୁମ ଭୟରେ ଲୋକେ ଅହିଂସା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ଗାଁ ଛାଡ଼ି ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାନ୍ତି; ତୁମ ଭୟରେ ଲୋକେ ସାଧୁତା ଅନୁସରନ୍ତି; ତୁମ ଭୟରେ ଲୋକେ ସୋମପାନ କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତ୍ଯାଂ ତସ୍ଯାଂ ତାମ୍ ଆହ ଦକ୍ଷିଣଦିକ୍ପତିଃ
ସେ ଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ରକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦାସ୍ଯେ ଽହଂ ମନସଃ ପ୍ରିଯମ୍
ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମୁଁ ତୁମର ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।
ଯମସ୍ଯେତି ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସା ତମ୍ ଆହ ପତିଵ୍ରତା
ଯମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ପତିବ୍ରତା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭର୍ତା ମେ ଵେଷ୍ଟିତଃ ପାଶୈର୍ ଦଣ୍ଡେନାଭିହତସ୍ ତଵ ତସ୍ମାଦ୍ ରକ୍ଷ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରାନ୍ ଭର୍ତାରମ୍ ଏଵ ଚ
ମୋ ପତି ତୁମର ପାଶରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ତୁମ ଦଣ୍ଡରେ ଆଘାତ ପାଇଛନ୍ତି। ଏହିଠାରୁ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ମୋ ପୁଅମାନେ ଓ ପତିଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯାତ୍ କୃପଯା ଯୁକ୍ତୋ ଯମଃ ପ୍ରାହ ପୁନଃ ପୁନଃ
ତାଙ୍କ କଥାରେ କୃପା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ଯମ ଆଉ ଆଉ କହିଲେ।
ପାଶାନାଂ ଚାପି ଦଣ୍ଡସ୍ଯ ସ୍ଥାନଂ ଵଦ ଶୁଭାନନେ
ହେ ଶୁଭ ମୁଖୀ, ପାଶ ଓ ଦଣ୍ଡ କେଉଁଠି ରଖିବି, ତାହା କୁହ।
ସା ପ୍ରୋଵାଚ ଯମଂ ଦେଵଂ ମଯି ପାଶାସ୍ ତ୍ଵଯେରିତାଃ ଆଵିଶନ୍ତୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଦଣ୍ଡୋ ମଯ୍ଯ୍ ଏଵ ସଂଵିଶେତ୍ ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ଯମସ୍ ତାଂ କୃପଯା ପୁନଃ
ସେ ଯମଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋ ପାଇଁ ଯେଉଁ ପାଶ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁନ୍। ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଦଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ମୋ ଉପରେ ରହୁ।' ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ଯମ କୃପାଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି କହିଲେ।
ତଵ ଭର୍ତା ଚ ପୁତ୍ରାଶ୍ ଚ ସର୍ଵେ ଜୀଵନ୍ତୁ ଵିଜ୍ଵରାଃ
ତୁମ ପତି ଓ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ସୁସ୍ଥ ରହନ୍ତୁ।
ନ୍ଯଵାରଯଦ୍ ଯମଃ ପାଶାନ୍ ଆଗ୍ନେଯାସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ହଵ୍ଯଵାଟ୍ କପୋତୋଲୂକଯୋଶ୍ ଚାପି ପ୍ରୀତିଂ ଵୈ ଚକ୍ରତୁଃ ସୁରୌ ଆହତୁଶ୍ ଚ ଦ୍ଵିଜନ୍ମାନୌ ଵ୍ରିଯତାଂ ଵର ଈପ୍ସିତଃ
ଯମ ପାଶଗୁଡ଼ିକୁ ରୋକିଦେଲେ, ଅଗ୍ନିଦେବ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଫେରାଇଲେ; କପୋତ ଓ ପିଙ୍ଗୁଳି, ଦୁଇଁଜଣ ଦେବପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମିଳନ ହେଲା, ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଚୟନ କର।'
ଭଵତୋର୍ ଦର୍ଶନଂ ଲବ୍ଧଂ ଵୈରଵ୍ଯାଜେନ ଦୁଷ୍କରମ୍ ଵଯଂ ଚ ପକ୍ଷିଣଃ ପାପାଃ କିଂ ଵରେଣ ସୁରୋତ୍ତମୌ
ଆମେ ତୁମର ଦର୍ଶନ ପାଇଲୁ, ଯାହା ଶତ୍ରୁତା ବିନା ଦୁର୍ଲଭ; କିନ୍ତୁ ଆମେ ତ ଅପବିତ୍ର ପକ୍ଷୀ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆମ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦର କଣ ଦରକାର?
ଅଥ ଦେଯୋ ଵରୋ ଽସ୍ମାକଂ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵକମ୍ ନାତ୍ମାର୍ଥମ୍ ଅନୁଯାଚାଵୋ ଦୀଯମାନଂ ଵରଂ ଶୁଭମ୍
ଯଦି ଆମ ପାଇଁ କିଛି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଭଲପାଇବା ସହିତ ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ପାଇଁ ଦିଅ। ଆମେ ଆମ ପାଇଁ କିଛି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ଶୁଭ ହେଉ।
ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ଯସ୍ ତୁ ଯାଚେତ ସ ଶୋଚ୍ଯୋ ହି ସୁରେଶ୍ଵରୌ ଜୀଵିତଂ ସଫଲଂ ତସ୍ଯ ଯଃ ପରାର୍ଥୋଦ୍ଯତଃ ସଦା
ଯିଏ ନିଜ ପାଇଁ ମାଗେ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟମାନେ, ସେ ଦୟନୀୟ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ସଦା ପରମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଫଳଦାୟକ।
ଅଗ୍ନିର୍ ଆପୋ ରଵିଃ ପୃଥ୍ଵୀ ଧାନ୍ଯାନି ଵିଵିଧାନି ଚ ପରାର୍ଥଂ ଵର୍ତନଂ ତେଷାଂ ସତାଂ ଚାପି ଵିଶେଷତଃ
ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଧାନ୍ୟ — ସମସ୍ତେ ପରମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ସଜ୍ଜନମାନେ।
ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଽପି ହି ଯତୋ ଯୁଜ୍ଯନ୍ତେ ମୃତ୍ଯୁନା ସହ ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ଦେଵେଶୌ ଵୃଥା ସ୍ଵାର୍ଥପରିଶ୍ରମଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁରେ ପଡ଼ନ୍ତି; ଏହି କଥା ଜାଣି, ହେ ଦେବମାନ୍ୟମାନେ, ନିଜ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ବ୍ୟର୍ଥ।
ଜନ୍ମନା ସହ ଯତ୍ ପୁଂସାଂ ଵିହିତଂ ପରମେଷ୍ଠିନା କଦାଚିନ୍ ନାନ୍ଯଥା ତଦ୍ ଵୈ ଵୃଥା କ୍ଲିଶ୍ଯନ୍ତି ଜନ୍ତଵଃ
ମଣିଷମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ସହିତ ପରମେଶ୍ୱର ଯେଉଁ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ କେବେ ବଦଳେନାହିଁ; ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ ଯାଚାଵହେ କିଂଚିଦ୍ ଧିତାଯ ଜଗତାଂ ଶୁଭମ୍ ଗୁଣଦାଯି ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ ତଦ୍ ଯୁଵାମ୍ ଅନୁମନ୍ଯତାମ୍
ସେହିପାଇଁ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଓ ନୀତିଦାୟକ କିଛି ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗୁଛୁ; ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏହାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ତାଵ୍ ଆହତୁର୍ ଉଭୌ ଦେଵୌ ପକ୍ଷିଣୌ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତୌ ଧର୍ମସ୍ଯ ଯଶସୋ ଽଵାପ୍ତ୍ଯେ ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା
ତାପରେ ଲୋକମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦୁଇଁଜଣ ଦେବପକ୍ଷୀ କହିଲେ: 'ଧର୍ମର ମହିମା ଓ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ...'
ଆଵାଭ୍ଯାମ୍ ଆଶ୍ରମୌ ତୀର୍ଥେ ଗଙ୍ଗାଯା ଉଭଯେ ତଟେ ଭଵେତାଂ ଜଗତାଂ ନାଥାଵ୍ ଏଷ ଏଵ ପରୋ ଵରଃ
'ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଆମର ଆଶ୍ରମ ହେଉ; ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ହେବା — ଏହିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶୀର୍ବାଦ।'
ସ୍ନାନଂ ଦାନଂ ଜପୋ ହୋମଃ ପିତୄଣାଂ ଚାପି ପୂଜନମ୍ ସୁକୃତୀ ଦୁଷ୍କୃତୀ ଵାପି ଯଃ କରୋତି ଯଥା ତଥା ସର୍ଵଂ ତଦ୍ ଅକ୍ଷଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଷ ପରୋ ଵରଃ
ସ୍ନାନ, ଦାନ, ଜପ, ହୋମ ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପୂଜା—ଯେଉଁଠି ନିଷ୍ଠାବାନ କିମ୍ବା ପାପୀ ଯେ କିଛି ଭଳି କରୁଥିବେ, ସେ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ହୁଏ; ଏହିଠାରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ତଥା ଚାନ୍ଯତ୍ ସୁପ୍ରୀତୌ ତୁ ବ୍ରଵାଵହୈ
ଏହିପରି ହେଉ; ଏବେ ଆମେ ଅନ୍ୟ କଥା କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଆମେ ଖୁସି ହେଇଛୁ।
ଉତ୍ତରେ ଗୌତମୀତୀରେ ଯମସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଠନ୍ତି ଯେ ତେଷାଂ ସପ୍ତସୁ ଵଂଶେଷୁ ନାକାଲେ ମୃତ୍ଯୁମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଗୌତମୀ ନଦୀ କୂଳରେ ଯେମାନେ ଯମଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସାତ ପିଢି ମଧ୍ୟରେ କେହି ଅକାଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଉନାହାନ୍ତି।
ପୁରୁଷୋ ଭାଜନଂ ଚ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵସଂପଦାମ୍ ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇଦଂ ପଠତେ ନିତ୍ଯଂ ମୃତ୍ଯୁସ୍ତୋତ୍ରଂ ଜିତାତ୍ମଵାନ୍
ଯିଏ ସ୍ବଯମକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ନିତ୍ୟ ଏହି ମୃତ୍ୟୁସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ, ସେ ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦର ଭାଣ୍ଡାର ହୁଏ।
ଅଷ୍ଟାଶୀତିସହସ୍ରୈଶ୍ ଚ ଵ୍ଯାଧିଭିର୍ ନ ସ ବାଧ୍ଯତେ ଅସ୍ମିଂସ୍ ତୀର୍ଥେ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୌ ତ୍ରିମାସାଦ୍ ଗୁର୍ଵିଣୀ ସତୀ
ଏହି ତୀର୍ଥରେ, ଏ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତିନି ମାସ ଗର୍ଭବତୀ ଥିବା ଜଣେ ମହିଳା ଓ ଅଷ୍ଟାଶୀ ହଜାର ରୋଗ କୌଣସି ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େନାହିଁ।
ଅର୍ଵାଗ୍ଵନ୍ଧ୍ଯା ଚ ଷଣ୍ମାସାତ୍ ସପ୍ତାହଂ ସ୍ନାନମ୍ ଆଚରେତ୍ ଵୀରସୂଃ ସା ଭଵେନ୍ ନାରୀ ଶତାଯୁଃ ସ ସୁତୋ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁ ମହିଳା ପୂର୍ବରୁ ଅସନ୍ତାନ ଥିଲେ, ସେ ଛଅ ମାସ ପରେ ସପ୍ତାହ ଧରି ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ସେ ଏକ ପ୍ରତାପୀ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେବେ ଓ ସେ ପୁଅ ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରହିବ।